ΕΞ ΑΠΑΛΩΝ ΟΝΥΧΩΝ

 

Ελεύθερος... 

 

 

Του Μιχαλάκη Χριστοδουλίδη

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ να ζήσω ελεύθερος, μια ολόκληρη μέρα… Να απαλλαγώ, δηλαδή, απόοτιδήποτε μου προκαλεί δυσφορία: Δουλειά, άνθρωποι, υποχρεώσεις, κινητό τηλέφωνο, κόμματα…. Έτσι, αποφάσισα να οδεύσω προς Μαχαιρά. Πανέμορφη η κυπριακή φύση, αυτήν την εποχή, καταπράσινη, χάρμα οφθαλμών. Πού και πού, κάποιες ανθισμένες αμυγδαλιές, ολόλευκες σαν νύμφες, θυμίζουν στους περαστικούς πως έπεται η εποχή του έρωτα και των γάμων. Είναι απίστευτο πώς η φύση εκφράζει τα συναισθήματά της μέσα από μια ανθισμένη αμυγδαλιά. Ήταν πολύ ειδυλλιακό το τοπίο για να πιστέψω ότι θα μπορούσα να ζήσω έτσι, μόνος, ελεύθερος δηλαδή, παρέα με τον αισθησιασμό της φύσης, περισσότερο από μια ολόκληρη μέρα. Παρεμπιπτόντως, έχετε προσέξει τη συνθηματολογία των κομμάτων, τα σλόγκαν που έχουν επιλέξει για να παρουσιαστούν σε αυτές τις εκλογές; Και επειδή η φύσηκαι η αμυγδαλιά- έχουν τη δική τους νομοτέλεια, το δικό τους κύκλο ζωής, τη δική τους αισθητική, διερωτώμαι: Αυτά τα ανακυκλωμένα, βαρύγδουπα και κενά περιεχομένου συνθήματα, που μιλούν γενικά και αόριστα για ένα ξεδιάντροπο και ανύπαρκτο «μέλλον», για μια ψεύτικη και αλλήθωρη πατρίδα, για μια λύση του Κυπριακού και μια οικονομία που δεν μπορούμε καν να ονειρευτούμε πλέον, ποιανού τη γύμνια αντανακλούν; Πώς μπορεί ένας πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος να συγκατανεύσει στο βιασμό της νοημοσύνης του, ενάντια στον αισθησιασμό της φύσης και της ανθισμένης αμυγδαλιάς;