Η μόνιμη σχέση των πολιτικών με την καρεκλοκενταυρία

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Το παιχνίδι με τις καρέκλες

Του Κώστα Βενιζέλου

ΔΕΝφτάνει το φτύσιμο από τις εκλογές, που προήλθε κυρίως από τη μεγάλη αποχή, συνεχίζουν κάποια κόμματα στο ίδιο μοτίβο. Το κάδρο του δοκιμαζόμενου και χρεοκοπημένου πολιτικού σκηνικού δέχεται τις ίδιες επιθέσεις, που έχουν να κάνουν με τη μόνιμη σχέση των πολιτικών με την καρεκλοκενταυρία. Δεν μπορούν λόγω αυτού του συνδρόμου να γυρίσουν σελίδα και εγκλωβίζουν τον πολιτικό λόγο σε κουβέντες και συζητήσεις γύρω από το ζήτημα τούτο. Μπορεί, ασφαλώς, κανείς να κατανοήσει την ανθρώπινη αντίδραση, όταν ολόκληροι σχεδιασμοί, οι οποίοι ήταν και μακράς πνοής ξηλώθηκαν από μια «λάθος κίνηση» στο παζλ. Ή από μια απρόβλεπτη κίνηση, που έφερε τη μεγάλη ανατροπή.
Την ίδια ώρα, παρακολουθούμε μια απίστευτη σεναριολογία, η οποία εντάσσεται στις θεωρίες της συνωμοσίας. Ένα σύμπτωμα πολιτικής απελπισίας εκείνων που τις παράγουν και αποτέλεσμα των συνεχών αδιεξόδων που οδηγούνται ελέω δικών τους επιλογών. Εχθροί θα υπάρχουν πάντα. Αυτό είναι το πολιτικό παιχνίδι. Η δημοκρατία δεν αποκλείει οτιδήποτε, το οποίο οδηγεί στο τέλος σε μια εκλογική αναμέτρηση, καθώς αντικατοπτρίζει, άμεσα ή έμμεσα, τη θέληση των πολιτών. Εκεί που υπάρχει στρέβλωση, υπάρχει και κόστος, πολιτικό κατά κύριο λόγο.
Στην πολιτική, όταν αυτή ασκείται στα πλαίσια της Δημοκρατίας, δεν υπάρχουν κοτσιανιασμένες καρέκλες. Και οι επιλογές πολλές φορές διαφέρουν και αλλάζουν. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πολιτική εξήγηση, αλλά η αλλαγή συνδέεται με μικροπολιτικούς σχεδιασμούς και προσωπικούς υπολογισμούς. Αυτό λέχθηκε για το ΔΗΚΟ με το πήγαινε-έλα τις ημέρες μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου των τελευταίων προεδρικών εκλογών.
Όμως, το μείζον για την κοινωνία, όπως και για το πολιτικό σύστημα δεν είναι ασφαλώς τι έγινε ή θα γίνει σε σχέση με το ΔΗΚΟ. Τα εσωκομματικά του θα ξεχασθούν, όπως και οι διαγραφές, μέχρι κάτι άλλο να προκύψει και να αρχίσουν από την αρχή. Μπορεί, όπως λέγεται, «να φταίνε οι τρίτοι», που πήγαν να κλέψουν το ρυθμιστικό του ρόλο, «ο Τύπος που το έχει πολεμήσει», ο Ντάουνερ «που δεν κατάλαβε», όμως ένα ζήτημα παραμένει σε σχέση με την πολιτική συμπεριφορά.
Όταν οι πολίτες σταματήσουν να ταυτίζουν το κόμμα αυτό με το ρουσφέτι, τα κολλητήρια της εξουσίας, τις καρέκλες, τότε και οι δημόσιες τοποθετήσεις και εξαγγελίες θα έχουν και διαφορετικό βάρος.