ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ
ΤΟ 2006, όταν ο Μάριος Καρογιάν ανέλαβε την ηγεσία του κόμματός του, από αυτή τη στήλη γράφαμε το εξής: «Η εκλογή του Μάριου Καρογιάν είναι η πρώτη (και αργοπορημένη) ανάδειξη σε τέτοιο αξίωμα της γενιάς των σαραντάρηδων, αυτών, που λένε ότι δεν έχουν σχέση με το παρελθόν και τα βρόμικα κατεστημένα του και μπορούν να διαχειριστούν την πολιτική με άλλο, σύγχρονο, πολιτισμένο πνεύμα. Έτσι, στους ώμους του Μ. Καρογιάν, δεν είναι μόνο το μέλλον του ΔΗΚΟ είναι και όλη η γενιά του, που είτε ανήκει στον ιδεολογικό του χώρο, είτε όχι, ελπίζει από αυτόν να ανοίξει με την πολιτική του συμπεριφορά το δρόμο για την ευρύτερη ανανέωση του δημόσιου βίου.» (24/10/2006).
Σήμερα, η ελπίδα μας σ΄ αυτή τη γενιά έκλεισε τον κύκλο της, χωρίς να αποδείξει τίποτε απολύτως. Και νομιμοποιούμαστε να ισχυριστούμε ότι αυτή η γενιά τα έκανε θάλασσα, ομοίως με την προηγούμενη.
Όχι γιατί ο κ.Καρογιάν προχώρησε στις γνωστές διαγραφές, αλλά γιατί άφησε την κατάσταση να φτάσει σ΄ αυτό το σημείο και στο τέλος, δεν έκανε τίποτε διαφορετικό από αυτό που έκαναν πάντα οι κομματικοί αρχηγοί:
Έκοβαν κεφάλια για να κρατούν όρθιο το δικό τους.
Ήταν φυσικό επακόλουθο ότι η ηγεσία του ΔΗΚΟ θα αντιδρούσε στην «απειθαρχία» Κουλία και πολύ λίγοι πίστευαν ότι η αντίδρασή της θα ήταν άλλη από τη διαγραφή. Η διαγραφή όμως του αναπληρωτή Προέδρου Γιώργου Κολοκασίδη ήταν παλιά απόφαση, που έψαχνε την αφορμή της, αλλά πάντως δεν ήταν φυσιολογική εξέλιξη. Ίσως να είναι και παγκόσμιο φαινόμενο, να κόμμα να διαγράφει τον αναπληρωτή Πρόεδρο επειδή διαφώνησε δημοσίως με απόφαση του Προέδρου, η οποία μάλιστα είχε και το στοιχείο της προσωπικής ανέλιξής του. Λέμε ότι ήταν παλιά απόφαση γιατί κάθε φορά που υπήρχαν διαφωνίες και υπήρχαν συχνά, σχετικά με τη στήριξη του ΔΗΚΟ στους χειρισμούς του Προέδρου Χριστόφια, εκείνος που απειλείτο με διαγραφή ήταν ο κ. Κολοκασίδης. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που πάντα εξέφραζε τις ίδιες διαφωνίες με τον Κολοκασίδη, είναι ο γιος του Τάσσου, δεν είναι εύκολο να απειληθεί.
Το θέμα λοιπόν, είναι τι έκανε ο Μάριος Καρογιάν για να πετύχει ως πρόεδρος κόμματος, «μια κυρίαρχη δύναμη του Κέντρου με ρυθμιστικό ρόλο και πρωταγωνιστική αποστολή στην πολιτική ζωή του τόπου», όπως είπε στην ανακοίνωση των διαγραφών. Απέτυχε κατ΄ αρχήν να έχει στην ομάδα του στη Βουλή ισχυρές φωνές (Κολοκασίδης, Κενεβέζος), τώρα απέτυχε να μείνουν και στο κόμμα του. Απέτυχε, γιατί οι σημερινές εξελίξεις δεν ήταν απρόβλεπτες και αιφνίδιες, ήταν αποτέλεσμα γεγονότων που ακολουθούν καιρό τώρα αυτή την οδό και ο κ. Καρογιάν δεν την ανέκοψε. Η κατάληξή τους σε αποκεφαλισμούς είναι το αποτέλεσμα των χειρισμών, που προηγήθηκαν. Εξάλλου, επιτυχία για έναν Πρόεδρο είναι να τον στηρίζουν τα δικά του ικανά στελέχη, όχι τα στελέχη άλλου κόμματος ή όσοι επιπλέουν στο κενό που αφήνουν οι ισχυροί. Σήμερα του λένε μπράβο, που έδιωξε τους ενοχλητικούς και θα μπορεί έτσι, με λιγότερα εμπόδια, να στηρίζει την κυβέρνηση. Όμως, για το κόμμα του και τον περιβόητο «ρυθμιστικό ρόλο του» αυτό είναι αποδυνάμωση.
aristosm@phileleftheros.com
Μια κυρίαρχη δύναμη
Του Άριστου Μιχαηλίδη
Σήμερα, η ελπίδα μας σ΄ αυτή τη γενιά έκλεισε τον κύκλο της, χωρίς να αποδείξει τίποτε απολύτως. Και νομιμοποιούμαστε να ισχυριστούμε ότι αυτή η γενιά τα έκανε θάλασσα, ομοίως με την προηγούμενη.
Όχι γιατί ο κ.Καρογιάν προχώρησε στις γνωστές διαγραφές, αλλά γιατί άφησε την κατάσταση να φτάσει σ΄ αυτό το σημείο και στο τέλος, δεν έκανε τίποτε διαφορετικό από αυτό που έκαναν πάντα οι κομματικοί αρχηγοί:
Έκοβαν κεφάλια για να κρατούν όρθιο το δικό τους.
Ήταν φυσικό επακόλουθο ότι η ηγεσία του ΔΗΚΟ θα αντιδρούσε στην «απειθαρχία» Κουλία και πολύ λίγοι πίστευαν ότι η αντίδρασή της θα ήταν άλλη από τη διαγραφή. Η διαγραφή όμως του αναπληρωτή Προέδρου Γιώργου Κολοκασίδη ήταν παλιά απόφαση, που έψαχνε την αφορμή της, αλλά πάντως δεν ήταν φυσιολογική εξέλιξη. Ίσως να είναι και παγκόσμιο φαινόμενο, να κόμμα να διαγράφει τον αναπληρωτή Πρόεδρο επειδή διαφώνησε δημοσίως με απόφαση του Προέδρου, η οποία μάλιστα είχε και το στοιχείο της προσωπικής ανέλιξής του. Λέμε ότι ήταν παλιά απόφαση γιατί κάθε φορά που υπήρχαν διαφωνίες και υπήρχαν συχνά, σχετικά με τη στήριξη του ΔΗΚΟ στους χειρισμούς του Προέδρου Χριστόφια, εκείνος που απειλείτο με διαγραφή ήταν ο κ. Κολοκασίδης. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που πάντα εξέφραζε τις ίδιες διαφωνίες με τον Κολοκασίδη, είναι ο γιος του Τάσσου, δεν είναι εύκολο να απειληθεί.
Το θέμα λοιπόν, είναι τι έκανε ο Μάριος Καρογιάν για να πετύχει ως πρόεδρος κόμματος, «μια κυρίαρχη δύναμη του Κέντρου με ρυθμιστικό ρόλο και πρωταγωνιστική αποστολή στην πολιτική ζωή του τόπου», όπως είπε στην ανακοίνωση των διαγραφών. Απέτυχε κατ΄ αρχήν να έχει στην ομάδα του στη Βουλή ισχυρές φωνές (Κολοκασίδης, Κενεβέζος), τώρα απέτυχε να μείνουν και στο κόμμα του. Απέτυχε, γιατί οι σημερινές εξελίξεις δεν ήταν απρόβλεπτες και αιφνίδιες, ήταν αποτέλεσμα γεγονότων που ακολουθούν καιρό τώρα αυτή την οδό και ο κ. Καρογιάν δεν την ανέκοψε. Η κατάληξή τους σε αποκεφαλισμούς είναι το αποτέλεσμα των χειρισμών, που προηγήθηκαν. Εξάλλου, επιτυχία για έναν Πρόεδρο είναι να τον στηρίζουν τα δικά του ικανά στελέχη, όχι τα στελέχη άλλου κόμματος ή όσοι επιπλέουν στο κενό που αφήνουν οι ισχυροί. Σήμερα του λένε μπράβο, που έδιωξε τους ενοχλητικούς και θα μπορεί έτσι, με λιγότερα εμπόδια, να στηρίζει την κυβέρνηση. Όμως, για το κόμμα του και τον περιβόητο «ρυθμιστικό ρόλο του» αυτό είναι αποδυνάμωση.
aristosm@phileleftheros.com
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire