Για τον Θανάση, ένας αποχαιρετισμός, ποτέ δεν είναι αργά

Ασπασία Μπούμπαρη

Αυτοί είμαστε, κα Άγγελα,  χιλιάδες Θανάσηδες αποχαιρετάμε τον ένα. Αυτοί, που χρόνια τώρα μας πουλούσαν οι δικοί μας ξεφτίλες στους δικούς σας, για φθηνά εργατικά χέρια στη δούλεψη σας. Αυτοί, που αύριο το πρωί ,με το λεωφορείο των 6.10 θα τρέχουμε στους δρόμους της Αθήνας για να σας τα ακουμπήσουμε, γιατί μαζί με τους δικούς μας τα φάγατε. 

Πρόσωπα τραγικά, σαν του Θανάση με τα καθαρά πονεμένα μάτια, βλέμμα απελπισίας γεμάτο απορία διωγμένου κουταβιού. Ναι, είμαστε και αυτό το είδος. Αύριο μπορεί να φαγωθούμε μεταξύ μας, όμως σήμερα  κλαίμε τον δικό μας άνθρωπο. Δεν ξέρω πώς λένε στα Γερμανικά ¨καλέ μου άνθρωπε ¨ Ας εξηγήσει  κάποιος  στην κα Άγγελα τι  πάστα είναι όλοι αυτοί που αποχαιρετούν  σήμερα τον Έλληνα , τον ταπεινό ασήμαντο, κουρελή, τον τραγικό, ακέραιο άνθρωπο με ανεκτίμητες αξίες, που ποτέ κανένας πολιτικός δεν πρόκειται να φτάσει. ¨Αυτός  ¨ είμαστε η μισή Ελλάδα. Καλό ταξίδι καλέ μας ΑΝΘΡΩΠΕ.