Άλλος για Αυστραλία τράβηξε, άλλος για Καναδά

Λεωνίδας Kονδύλης

Νοέμβριος του 2009. Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Μόλις είχε γυρίσει από τον Καναδά και ήταν ολοφάνερο πως στο μυαλό του είχε σφηνωθεί για τα καλά η ιδέα της μεγάλης απόδρασης από την Ελλάδα. Συγγενείς να τον υποδεχθούν, έτοιμη δουλειά…

Με φόντο τα αεροπλάνα που με ταχύτητα έσχιζαν τον ουρανό τα πρώτα λεπτά της απογείωσης και σάουντρακ τον δυνατό ήχο από τις μηχανές τους, αποφάσισα να του «επιτεθώ». Μοναδικό μου «όπλο» εκείνη την ημέρα ήταν ο… ήλιος. «Και πού θα βρεις τέτοιο ήλιο. Θα πας εκεί που έχει χειμώνα όλο το χρόνο και δεν θα μπορείς να ξεμυτίσεις από το σπίτι;».
«Δεν θα φύγω τώρα. Κάτσε να δούμε πως θα πάει η κατάσταση με την οικονομία και βλέπουμε», μου απάντησε. Αναθάρρησα. Δύο χρόνια πριν είχα και εγώ την ελπίδα πως θα βρεθεί μία λύση.
Πρόσφατα, με τους μισθούς να συνεχίζουν τις βουτιές, με τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας να κρέμεται καθημερινά πάνω από την Ελλάδα, με τους φόρους να φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια χωρίς κανένα αποτέλεσμα, με την ανεργία στο κόκκινο, με τις φυλακές γεμάτες, με την εγκληματικότητα να σπάει συνέχεια ρεκόρ σε σημείο που φοβάσαι ακόμη και μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, με… χίλια προβλήματα που έχουν μετατρέψει τη ζωή μας σε ένα καθημερινό survivor, μου έριξε την βόμβα: «Είναι οριστικό φεύγω από την Ελλάδα».
«Λογικό» του απάντησα. «Αν μπορούσα θα έφευγα και εγώ». Παραξενεύτηκε. Περίμενε νέα «επίθεση» για να μείνει. Όμως μέσα σε δύο χρόνια, από το 2009 και έπειτα, έχουν αλλάξει πολλά, μα πάρα πολλά. Θα ήμουν τρελός αν του έλεγα να μείνει όσο και αν στεναχωριέμαι. Όσο και αν ξέρω πως αυτή η κρίση θα περάσει ακόμη δυσκολότερα χωρίς έναν πολύ καλό φίλο.
Ο ίδιος λέει να μη στεναχωριόμαστε αφού… «σε λίγο θα έρθετε και εσείς στον Καναδά». Και η αλήθεια είναι πως σήμερα, ίσως η μόνη ελπίδα που μπορεί να έχει κανείς σε αυτήν τη χώρα είναι ένας δικός του άνθρωπος στα ξένα…