Επιστροφή στα όνειρα

Στη σχισμή των ονείρων μου

  ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΝΙΟΣ

Χτες, γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, έπεσα, κατά λάθος, στη σχισμή των ονείρων μου. Ορκίζομαι, κανείς δεν με έσπρωξε. Ήταν, ίσως, μια κακή στιγμή. Ή μια καλή στιγμή. Ούτως ή άλλως, εκεί μέσα, και για να είμαι ακριβέστερος, εκεί κάτω, στις απαίσιες κρούστες της λάσπης, αντίκρισα τα παιδικά και τα εφηβικά μου όνειρα. Ήταν λυπημένα. Δάκρυζαν. Σαν φεγγάρια που τα ανάγκασαν να αλλάξουν τροχιά. Καθάρισα τα γυαλιά μου που είναι λερωμένα, σαν τα μυαλά μου, και αγκάλιασα τις νοσταλγίες. Στην αρχή ήθελα να γίνω δάσκαλος, για να μαθαίνω τα παιδιά γράμματα. Μετά, μου καρφώθηκε η ιδέα να γίνω συγγραφέας. Να πλάθω, δηλαδή, ιστορίες που να διαβάζονται από στρατιές αναγνωστών. Αργότερα, κοντά στα δεκαεννιά, βγάζοντας άγριες περιπολίες στην Εθνική Φρουρά, με τσίμπησε η μύγα του επιχειρηματία. Ένιωθα ότι μόνο εάν ανακατευτώ με τους ελεύθερους επαγγελματίες, θα αποκτήσω οικονομική ανεξαρτησία και, άρα, θα αγοράζω και θα πουλώ όποιον θέλω, στην τιμή που θέλω. Σύντομα διαπίστωσα το μέγεθος της βλακείας μου. Έκαστος στο είδος του, και ο Λουμίδης στον καφέ, εξήγησα στον επιχειρηματικό μου οίστρο, και στράφηκα, εκ δευτέρου, στη δημιουργία. Ηθοποιός. Μα ναι, κάπου στο Χόλιγουντ, ανάμεσα σε Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Αλ Πατσίνο. Ούτε η βιομηχανία του κινηματογράφου εκτίμησε το ταλέντο μου και, έτσι, υποχρεωτικά γύρισα, σαν δαρμένος, στην πεζότητα. Τραπεζικός. Ιδού το επάγγελμα που ταιριάζει στις προδιαγραφές μου. Αλλά, και εκεί, τα έκανα μαντάρα, θάλασσα, σαλάτα. Όπως παντού.


Και τώρα, επάνω από τις λάσπες των απογοητεύσεων, στη σχισμή των ονείρων μου, βουρκώνω σαν παιδί που το άφησαν μόνο στο Λούνα Πάρκ. Μπα, δεν ψάχνω για δικαιολογίες. Όπως έστρωσα κοιμάμαι. Κι όμως, όλα ξεκίνησαν όμορφα, τρυφερά, ρόδινα -σαν τα λουλούδια των αγρών.
Χτες, γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, έπεσα, κατά λάθος, στη σχισμή των ονείρων μου. Ένας καλός Χριστιανός, ρε παιδιά, να με ανασύρει στην επιφάνεια, προτού με καταπιούν, οριστικά, οι λάσπες.