Βερολίνο: Η πρωτεύουσα της ζωής

Ταχύτερα και εντυπωσιακότερα αναπτυσσόμενη από οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ευρώπης, η γερμανική πρωτεύουσα συνδυάζει μοναδικά τις υπηρεσίες και τα αξιοθέατα μιας μητρόπολης με την ανεμελιά και τη φιλοξενία ενός χωριού. Ισως γιατί εκεί ο άνθρωπος «μετράει» όσο σε ελάχιστες άλλες πόλεις στον κόσμο. 


Παναγιώτης Χριστόπουλος
Αν επιχειρούσαμε να κατατάξουμε τους διάφορους προορισμούς στις ελάχιστες βασικές κατηγορίες, σε μια προσπάθεια να διευκολύνουμε μια εντελώς πρωτοεπίπεδη επιλογή για το επόμενό μας ταξίδι, πόσες θα προέκυπταν; Σίγουρα θα βάζαμε στη μία άκρη τις επιλογές για διακοπές σε πανέμορφα τοπία, στη θάλασσα το καλοκαίρι ή στο χιόνι το χειμώνα - και θα χωρούσαμε εκεί μέσα και τα κάποτε εξωτικά μέρη που, εξερευνηθέντα πια σχεδόν στο σύνολό τους και τουριστικώς αξιοποιημένα, δεν αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία «περιπέτειας». Κατηγορία πρώτη, λοιπόν: Σαντορίνη, Σεν Μόριτζ, Μπαλί. Στην άλλη γωνία θα στοιβάζαμε πόλεις με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική και τεράστια οικονομική ανάπτυξη ή εμβληματικά κτίρια και ερείπια, αποτέλεσμα ιστορίας ετών ή «αυτοκρατορικής» επίδρασης: Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Τόκιο, Κάιρο, Αθήνα, αλλά και μικρότερου βεληνεκούς τόπους, σαν το Ταλίν της Εσθονίας, το Πόρτο ή την Καζαμπλάνκα. Αν, τώρα, μας ζητούσε ένας μελλοντικός ταξιδιώτης να κατατάξουμε σε μία από τις δύο κατηγορίες το Βερολίνο, ίσως μας προέκυπτε η ανάγκη να δημιουργήσουμε και μια τρίτη.

Θα απορήσετε σίγουρα μ' αυτόν το δισταγμό μας, αν δεν έχετε βρεθεί ποτέ στην πρωτεύουσα της Γερμανίας. Προφανώς δεν χωράει στην πρώτη μας κατηγορία, αλλά είναι δυνατόν να μην έχει θέση ούτε στη δεύτερη, δίπλα στις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου; Το Βερολίνο του 1936 -κάποτε το κέντρο του βασιλείου της Πρωσίας και η εμβληματική πρωτεύουσα του Γ΄ Ράιχ- θα είχε σίγουρα. Kαι το Βερολίνο του 2036 - που θα είναι, πιθανότατα, η «καρδιά» μιας νέας (οικονομικής πλέον) παντοκρατορίας. Σήμερα, όμως, η μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το Παρίσι των μπουλβάρ, τη Νέα Υόρκη των ουρανοξυστών και το Τόκιο της τεχνολογικής αιχμής. Θα το κατατάξουμε σε μια τρίτη ομάδα προορισμών, λοιπόν, και θα το χρίσουμε πρωτεύουσά τους. Είναι οι πόλεις όπου απολαμβάνεις τη ζωή. Χωρούν προορισμοί και από τις δύο άλλες κατηγορίες, αλλά υπάρχουν τόποι σ' αυτήν την τρίτη κατηγορία μας που δεν χωρούν αλλού. Το Βερολίνο, το Μόντρεαλ, το Βανκούβερ, το Οσλο, το Μόναχο, το Πόρτλαντ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα: πόλεις στον πυρήνα των οποίων δεν βρίσκεται μια πυραμίδα πέντε χιλιάδων ετών, ούτε το ισχυρότερο χρηματιστήριο του σύγχρονου κόσμου, αλλά ο άνθρωπος. Και το Βερολίνο, με πληθυσμό 3,5 εκατ. κατοίκους, έχει έναν πυρήνα τεράστιο - και όμως καταφέρνει να τους κρατάει όλους ικανοποιημένους. Γιατί αυτή η πόλη δεν είναι απλώς η πρωτεύουσα της Γερμανίας. Είναι η πρωτεύουσα της ζωής.
Αν δεν σας κούρασε η μακροσκελής εισαγωγή μας, θα έχετε ήδη καταλάβει πως το Βερολίνο δεν μπορούμε να το παρουσιάσουμε με την παραδοσιακή, «τουριστική» μέθοδο. Οχι ότι δεν υπάρχουν πολλά και αξιόλογα μουσεία και αξιοθέατα, αλλά η ουσία της πόλης δεν βρίσκεται εκεί. Αν έχετε μόνο μία μέρα στη διάθεσή σας -ας πούμε σ' ένα επιχειρηματικό ταξίδι- και επιλέξετε να επισκεφτείτε τη Ράιχσταγκ, το Μουσείο Περγάμου και το Checkpoint Charlie, τα τρία ίσως πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πόλης, χωρίς να προλάβετε να κάνετε τίποτε άλλο, θα έχετε απολαύσει μπόλικο παρελθόν, αλλά καθόλου παρόν. Και η μυρωδιά του Βερολίνου είναι ένα περίεργο μείγμα από το μπαρούτι ακραίων εποχών, από το γύψο του Ψυχρού Πολέμου, από το μεγαλείο των αρχαίων στα μουσεία του, αλλά και από το θαύμα της ανάπτυξής του την τελευταία δεκαετία και τη σιγουριά για το υπέροχο μέλλον του. Με απλά λόγια: Οφείλετε να περπατήσετε στους δρόμους του (ακόμη καλύτερα, να κάνετε πετάλι στους ποδηλατοδρόμους του), στις τόσο διαφορετικές μεταξύ τους γειτονιές, να μπείτε στα καταστήματα και στις γκαλερί, να συμφάγετε με τους ντόπιους (ντόπιοι είναι και το μισό εκατομμύριο μεταναστών, κυρίως Τούρκοι), να διασκεδάσετε στα κλαμπ παρέα με τα ξέσαλα, αλλά φοβερά μορφωμένα και φιλικά, νιάτα της πόλης, για να φύγετε με μια πραγματική αίσθηση του Βερολίνου. Κι όταν ξαναγυρίσετε εκεί, να επαναλάβετε τη διαδικασία από την αρχή, γιατί η πόλη βρίσκεται σε μια μανιασμένη περίοδο εξέλιξης - σε τρία χρόνια δεν θα είναι καθόλου ίδια!
Θα θέλετε να επιστρέψετε στην αγκαλιά του Βερολίνου, αν μη τι άλλο από θαυμασμό για τον τρόπο που οι κάτοικοί του καταφέρνουν κάθε φορά να ξεκινούν από το μηδέν και να κάνουν θαύματα μέσα σε ελάχιστα χρόνια. Ισως η παραπάνω πρόταση να μοιάζει με φιτιλιά για κάποιους, ετούτες τις εποχές, με τεταμένες τις σχέσεις μας με τους Γερμανούς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι μακάρι να μπορούσαμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα αυτού του λαού στην οργάνωση, την παραγωγικότητα και την αποφασιστικότητα. Το Βερολίνο είναι μια χαρακτηριστική έκφραση των τριών αυτών αρετών. Σκεφτείτε μόνο ότι στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν τόσο κατεστραμμένο από τους τόνους βομβών που άδειασαν επάνω του τα Lancaster και τα Halifax της RAF, ώστε υπήρχε πολύμηνος προβληματισμός αν θα είχε νόημα να ανοικοδομηθεί ή αν οι Βερολινέζοι θα έπρεπε να κτίσουν μια νέα πατρίδα. Ηδη το 1948 είχε ξαναγίνει η μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας. Στα χρόνια της κορύφωσης του Ψυχρού Πολέμου αναπτύχθηκε και στις δύο μεριές του τείχους με ραγδαίους ρυθμούς, σε μια προσπάθεια εντυπωσιασμού εκατέρωθεν. Δυτικά, ήταν τα γυάλινα κτίρια της πειραματικής αρχιτεκτονικής. Ανατολικά, ήταν οι τεράστιες λεωφόροι και οι γιγαντιαίες εργατικές πολυκατοικίες. Οταν έπεσε το τείχος, το Νοέμβριο του 1989, οι ανισότητες δεν υπήρχαν μόνο ανάμεσα στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων που χώριζε. Το τοπίο ήταν αλλοπρόσαλλο, έλειπε η ταυτότητα από την πόλη. Στα μέσα των '90s είχαν πια όλα τακτοποιηθεί.
Η επιστροφή του τίτλου της πρωτεύουσας έφερε και περισσότερα μοντέρνα κτίρια, αλλά η αλήθεια είναι ότι το «ψυχρό» οικιστικό περιβάλλον της πόλης, τα μεγάλα μπλοκ με τα πολυώροφα, στενά σπίτια, χωρίς ασανσέρ και πολλές ανέσεις, παρέμεινε το πιο χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικό στοιχείο. Το Βερολίνο είναι μια πόλη χωρίς ξεκάθαρο «κέντρο», πράγμα σπάνιο για μια πρωτεύουσα. Είναι, με μια πρώτη ματιά, άναρχο, ιδανική πατρίδα για τους μποέμ που έσπευσαν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου για να γλιτώσουν από τη στρατιωτική τους θητεία (το κράτος της ΟΔΓ θεωρούσε ότι όσοι ζουν εκεί κάνουν έτσι κι αλλιώς κάτι σαν θητεία στα σύνορα με τη ΛΔΓ) και οι οποίοι μόλις ενώθηκαν τα δύο μέρη της πόλης, μετακόμισαν στο ανατολικό της κομμάτι, αναζητώντας ακόμη πιο «αυθεντικές» γωνιές για να αναπτύξουν τα κέντρα της τέχνης τους. Σήμερα, το 20% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος που έρχεται από το Βερολίνο αφορά την τέχνη και τις δημιουργικές υπηρεσίες - το νούμερο είναι απλώς απίστευτο! Κάθε συνοικία πια έχει το δικό της χρώμα, πολύ πιο φωτεινό από το «αυστηρό» των συμβόλων της πόλης, όπως είναι η Πύλη του Βρανδεμβούργου. Για να πάρουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε από την καθεμία, αξίζει να πλοηγηθούμε σ' αυτές, σαν να ήταν ξεχωριστοί προορισμοί. Μην τρομάζετε! Οι αποστάσεις είναι μηδενικές, χάρη και στο άριστο δίκτυο υπόγειου και υπέργειου σιδηροδρόμου. Για να βρεθείτε από τη μία άκρη του (τεράστιου) κεντρικού Βερολίνου στην άλλη, δεν θέλετε πάνω από είκοσι λεπτά. Πάμε, λοιπόν, να γνωρίσουμε τις πιο σημαντικές γειτονιές...

MITE:
Μια πρωτεύουσα μέσα στην πρωτεύουσα
Πολλοί το κατηγορούν ως άκρως «τουριστικό». Οχι άδικα. Η αχανής αυτή συνοικία περιέχει τα σημαντικότερα αξιοθέατα. Χωριζόταν στη μέση από το τείχος, οπότε ήταν το πρώτο κομμάτι του Βερολίνου όπου γιορτάστηκε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου - και άρα προσείλκυσε το ενδιαφέρον των ταξιδιωτών που έσπευσαν στην «παράξενη» αυτή πόλη. Ομως το Μίτε δεν είναι μόνο τα ψευτογούνινα στρατιωτικά καπέλα με το σήμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας που πωλούνται στο Checkpoint Charlie (1) (τη μία από τις τρεις εισόδους από τη μια μεριά της πόλης στην άλλη, όσο υπήρχε το τείχος, κομμάτι του οποίου έχει διατηρηθεί στο εν λόγω σημείο ως μάθημα Ιστορίας...). Δεν είναι ούτε οι δύο εμβληματικές πλατείες των Δυτικών (Potsdamer Platz) και των Ανατολικών (Alexander Platz), με τους ουρανοξύστες της η μία και με τον Πύργο της κρατικής τηλεόρασης (2) η άλλη. Και, βέβαια, δεν είναι τα χαζοκαφέ και τα αδιάφορα μπαράκια που βρίσκονται παντού, για να ξεδιψάσουν τον ταξιδιώτη που σπεύδει να φωτογραφηθεί στην Πύλη του Βρανδεμβούργου (3), να ανεβεί στον πανέμορφο θόλο του Ράιχσταγκ (4) (www.bundestag.de), της γερμανικής Βουλής, απ' όπου μπορεί να χαζέψει όλη την πόλη (αλλά να περιμένει πρώτα σε μια τεράστια ουρά αναμονής, ειδικά αν πρόκειται για καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο), ή να χαζέψει την κέρινη Μάρλεν Ντίτριχ (και τον Μπαράκ Ομπάμα) στο Μουσείο της Μαντάμ Τισό (5), στη μεγάλη λεωφόρο Unter den Linden.
Σύμφωνοι, αν έχετε χρόνο, αξίζει να περάσετε απ' όλα τα μέρη που προαναφέραμε, αλλά πάνω απ' όλα πρέπει να επισκεφτείτε το Νησί των Μουσείων. Εκεί βρίσκεται το πραγματικά επιβλητικό Μουσείο Περγάμου (6), όπου έχει μεταφερθεί ολόκληρος ο βωμός από την ακρόπολη της ομώνυμης αρχαίας πόλης της Μικράς Ασίας (2ος αι. π.Χ.) και πολλά ακόμη εκθέματα από τις ανασκαφές που έκαναν εκεί οι Γερμανοί στα τέλη του 19ου αιώνα - ανάμεσά τους η είσοδος της Αγοράς της Αρχαίας Μιλήτου. Στο ίδιο μουσείο υπάρχει αναστηλωμένη η Πύλη της Ιστάρ, με τα γυαλιστερά της μπλε τούβλα (575 π.Χ.), μια από τις εισόδους που είχε κτίσει ο Ναβουχοδονόσορ στη Βαβυλώνα. Στο Νησί των Μουσείων, το Παλιό και το Νέο Μουσείο (7) φιλοξενούν τις υπόλοιπες συλλογές αρχαιοτήτων της πόλης - την ελληνική το πρώτο και την αιγυπτιακή το δεύτερο, ενώ η Εθνική Πινακοθήκη (8) φιλοξενεί έργα μεγάλων ζωγράφων του γερμανικού κλασικισμού και ρομαντισμού, αλλά και Γάλλων ιμπρεσιονιστών (Μανέ, Μονέ κ.ά.).
Ενα άλλο μουσείο που αξίζει να επισκεφτεί κανείς, αλλά που δεν συνιστάται σε όσους δεν αντέχουν τις συγκινήσεις, είναι το νεότευκτο (2005) Μνημείο των Δολοφονηθέντων Εβραίων της Ευρώπης (9) (www.holocaustmahnmal.de), αποτελούμενο από μεγάλες πλάκες τσιμέντου στην επιφάνεια και τα εκθέματα του ολοκαυτώματος σε ένα υπόγειο από κάτω. Είναι συγκλονιστικό το πώς το φωτογραφικό παιχνίδι που θα κάνει αυτόματα ο ταξιδιώτης με το που θα βρεθεί στη μεγάλη πλατεία με τους γκρίζους όγκους, αγνοώντας περί τίνος πρόκειται, μετατρέπεται σε μια ψυχοβγαλτική παγωμάρα μόλις κατεβεί τα σκαλιά προς το σκοτεινό υπόγειο.
Μουσείων συνέχεια, αφού στην περιοχή έχουν την τιμητική τους:
Berlin Kennedy Museum (10) στην Pariser Platz (www.thekennedys.de), για όσους θέλουν να μάθουν γιατί ο JFK εκστόμισε το περίφημο «Ich bin ein Berliner».
Filmmuseum (11) στην Potsdamer Platz (www.filmmuseum-berlin.de), για τους φίλους του γερμανικού κινηματογράφου και, κυρίως, της Μάρλεν Ντίτριχ (όπου, όμως, παρά τη λατρεία της πόλης προς τους Κένεντι, δεν θα βρείτε και πολλά για τη σχέση της με τον πατριάρχη Τζόζεφ...).
Μουσείο του Τείχους (12) (www.mauermuseum.de) στη Friedrichstrasse, δίπλα στο Checkpoint Charlie - αν και πιο καλή αίσθηση του τείχους θα πάρετε είτε στο κομμάτι του που σώζεται κοντά στο σταθμό Nordbanhof, στα σύνορα του Μίτε με το Πρεντσλάουερ Μπεργκ, είτε, ακόμη περισσότερο, στην ανατολική όχθη του ποταμού Σπρέε, που διασχίζει το Βερολίνο, στη γειτονιά Φριντριχσάιν, νότια του σταθμού Ostbanhof (Νord και Ost σημαίνουν «βόρειος» και «ανατολικός» αντίστοιχα και banhof σημαίνει «σιδηροδρομικός σταθμός», οπότε έχετε ήδη δύο δυνατά σημάδια των «συνόρων» του κεντρικού Βερολίνου).
Αλλά αρκετά με τα μουσεία! Για όσους θέλουν να ζήσουν το Βερολίνο σαν Βερολινέζοι, το Μίτε είναι πάνω απ' όλα η Hackescher Markt (13), η περιοχή πάνω από τον ομώνυμο σταθμό. Παραμένει αρκετά τουριστική, αλλά έχει αναβαθμιστεί εντυπωσιακά σε σχέση με μία δεκαετία πριν, όταν δίμετρες, ξανθές πρώην Ανατολικογερμανίδες έκαναν ακόμη «πιάτσα» στα δαιδαλώδη στενά της περιοχής... Πλέον τα κακόφημα μπαρ έχουν αντικατασταθεί από κυριλέ εμπορικά καταστήματα και η πόλη έχει καταφέρει να αναπαραγάγει, έστω και λίγο, την αίσθηση του «παλιού Βερολίνου», αφού εδώ ήταν το κέντρο της πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα ανακαινισμένα art deco κτίρια με τις εσωτερικές αυλές φιλοξενούν κάθε λογής καταστήματα, καφέ και εστιατόρια - και, βεβαίως, το μεγάλο ατού της πόλης: δεκάδες γκαλερί και ατελιέ καλλιτεχνών. Εδώ θα βρείτε τα πάντα, από τα υπερμοντέρνα αλλά τόσο οικονομικά ενδύματα της Cos ώς τον μίνιμαλ εξοπλισμό σπιτιού της ιαπωνικής Muji (δύο εξαιρετικές φίρμες που ακόμη δεν έχουν έλθει στην Ελλάδα), αλλά και τις πλήρεις συλλογές της «ντόπιας» Adidas ή τις δημιουργίες από χαρτί (μόνο από χαρτί!) σε φωτιστικά και διακοσμητικά του Scatolina και, βέβαια, δεκάδες ατελιέ και μπουτίκ «μικρών» σχεδιαστών μόδας (ανάμεσά τους και των «δικών μας» Filep Motwary και Maria Mastori). Λίγο πιο βόρεια, προς το Πρεντσλάουερ Μπεργκ, που είναι το «προάστιο» του Μίτε, μέχρι το πραγματικό βόρειο προάστιο του Βερολίνου, το Πάνκοου, ευδοκιμούν και αρκετά αξιόλογα κλαμπ και μπαρ (όπως το Zu mir oder zu dir? (14) στο 15 της Lychener Strasse). Αλλά για μεταμεσονύκτια διασκέδαση στο Μίτε ίσως είναι προτιμότερο να κατευθυνθείτε λίγο πιο νότια, στα HBC (15) (www.hbc-berlin.de), Cookies (16) (www.cookies.ch) και Picknick (17) (www.picknickberlin.de).
Aν θέλετε να διαμείνετε κιόλας στη γειτονιά, λογικό είναι να περιμένετε αρκετές πολυτελείς επιλογές, όπως το Ritz-Carlton (18) στην Potsdamer Platz (www.ritzcarlton.com) ή το Adlon Kempinski (19) απέναντι από την Πύλη του Βρανδεμβούργου (www.lhw.com/Hotel/Hotel-Adlon-Kempinski-Berlin-Germany). Εξαιρετικές επιλογές, εννοείται, αλλά πιο κοντά στο «πνεύμα» του Βερολίνου (αν και μάλλον θα ταίριαζε περισσότερο σε άλλη γειτονιά), είναι το Casa Camper (20) (www.casacamper.com/berlin/), το υπέροχο boutique hotel που άνοιξε η ισπανική φίρμα παπουτσιών εδώ (μετά το πρώτο της στη Βαρκελώνη), λίγο πιο πάνω από τη Hackescher Markt. Τα ίδια ισχύουν και στο φαγητό: Υπάρχουν και βραβευμένα με αστέρι Michelin εστιατόρια, όπως το Vau (21) (www.vau-berlin.de), αλλά και δεκάδες επιλογές για καλό φαγητό, όπως το νεανικό 103 (22) (www.agentur103.de), το χορτοφαγικό Cookies Cream (www.cookiescream.de) ή το επικό Hasir (23) (www.hasir.de), παράρτημα της αλυσίδας με το καλύτερο τουρκικό φαγητό στην πόλη (που, όμως, πρέπον θα ήταν να μην απολαύσετε στο Μίτε, αλλά στο πιο «αυθεντικό» της περιβάλλον, το Κρόιτσμπεργκ) (24). Kαι στα μεν και στα δε οι τιμές είναι εξαιρετικές, συγκριτικά με άλλες μεγαλουπόλεις της Δύσης - αλλά ακόμη καλύτερες τιμές θα βρείτε όταν απομακρυνθείτε από το Μίτε. Είπαμε: Το Βερολίνο είναι μια πόλη που αγαπάει τους κατοίκους της.

ΦΡΙΝΤΡΙΧΣΑΪΝ - ΚΡΟΪΤΣΜΠΕΡΓΚ - ΝΟΪΚΟΛΝ:
Το «νέο» Βερολίνο
Συνήθως όποιος επισκέπτεται το Βερολίνο σ' ένα τουριστικό ταξίδι δύο - τριών ημερών επισκέπτεται το Μίτε. Απ' όσα περιγράψαμε πιο πάνω, καταλαβαίνετε το γιατί: τα αξιοθέατα βρίσκονται εκεί, τα ξενοδοχεία του είναι εξαιρετικά, επιλογές για διασκέδαση υπάρχουν πολλές. Είναι κρίμα που ο περισσότερος κόσμος δεν προχωράει πιο νότια από το Checkpoint Charlie, στο Κρόιτσμπεργκ, ή πιο ανατολικά από την Alexander Platz, στο Φριντριχσάιν. Γιατί εκεί χτυπάει η καρδιά του πραγματικού Βερολίνου, εκεί βρίσκονται τα αγαπημένα μέρη των ίδιων των κατοίκων του. Γράψαμε και πιο πάνω ότι οι ντόπιοι είναι ένα ιδιαίτερο κράμα ανθρώπων. Κατ' αρχάς υπάρχουν μισό εκατομμύριο μετανάστες, πλήρως ενσωματωμένοι πια, αφού οι περισσότεροι έφτασαν στην πόλη στη δεκαετία του '70. Το Κρόιτσμπεργκ είναι η περιοχή των Τούρκων. Λέγεται χαρακτηριστικά ότι είναι η μεγαλύτερη τουρκική πόλη της Ευρώπης μετά την Κωνσταντινούπολη. Μόλις κατέβεις τα σκαλιά του υπέργειου σταθμού Kottbusser Tor, αισθάνεσαι ότι έχεις μεταφερθεί ξαφνικά χιλιάδες μίλια ανατολικά. Οι μυρωδιές από τα κεμπάπ που ψήνονται στα δεκάδες εστιατόρια, οι μαντίλες στα κεφάλια των γυναικών, τα σκούρα πρόσωπα που έχουν αντικαταστήσει τα λευκά με τα ξανθά μαλλιά που έβλεπες τόσην ώρα...
Mέχρι αρκετά πρόσφατα όλο αυτό το ανατολίτικο χρώμα αναμειγνυόταν με έναν μοναδικό τρόπο με την μποέμικη, πανκ νεολαία της πόλης. Η λεωφόρος Oranienstrasse, που στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου πήγαινε παράλληλα με το τείχος, περιορίζοντας τους Ανατολικούς στα βόρεια, στο δικό τους κομμάτι του Μίτε, είναι ακόμη γεμάτη από μπαρ και cafés. Αλλά η πραγματική νυχτερινή indie ζωή των Βερολινέζων έχει πια μετακομίσει λίγο πιο ανατολικά, στην αντίπερα όχθη του ποταμού Σπρέε (μετά και το μεγάλο κομμάτι του τείχους που σώζεται, όπως αναφέραμε πιο πάνω, ζωγραφισμένο από διάφορους καλλιτέχνες με έργα που υμνούν την ειρήνη και τη συμφιλίωση των λαών), στο Φριντριχσάιν. Βέβαια, στην Oranienstrasse, στον αριθμό 34, υπάρχει ακόμη το Luzia (25), το πιο hip, ίσως, μπαρ της πόλης. Χωρίς ταμπέλα, μόνο με μια μεγάλη τζαμαρία κι έναν τεράστιο θυρεό από πάνω, μαζεύει την πιο ενδιαφέρουσα νεολαία της πόλης, παίζοντας υπέροχες μουσικές και σερβίροντας μπίρα με 2 ευρώ... Και μπορεί τα περισσότερα μαγαζιά να βρίσκονται στο Φριντριχσάιν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν ανοίγουν πια καινούργια καφέ εδώ. Η πιο πρόσφατη έλευση είναι το κουκλίστικο Fraulein Wild (26) (www.fraeuleinwild.de) της γλυκύτατης Αννας Μαρίας, που έχει φτιάξει ένα χώρο που θυμίζει σαλονάκι βερολινέζικου σπιτιού των '60s και σερβίρει τα καλύτερα γλυκά της περιοχής. Πολύ ενδιαφέρον café είναι και του Barcomi's (27) (Bergmanstrasse 21), με εξαιρετικά κέικ.
Οσον αφορά το φαγητό, δεν το συζητάμε καν: τουρκικό, άντε ιταλικό και ινδικό (αφού υπάρχουν αρκετοί μετανάστες κι από αυτές τις χώρες στην περιοχή, όπως και Ελληνες). Ο Hasir (24) βρίσκεται φυσικά κι εδώ (θα φάτε λουκούλλεια με 15 ευρώ το πολύ), στην Adalbertstrasse που ενώνει την πλατεία Kotbusser με την Oranienstrasse, ενώ επί της Kottbusser Strasse που ενώνει την πλατεία με το Νόικολν, στα νότια, θα βρείτε το έξοχο Leylak (28) και στην Bergmanstrasse το Knofi (29), που έχει κι ένα μικρό café δίπλα. Το Iskele (30), με είσοδο στο 82 της οδού Planufer, είναι ένα πλωτό τουρκικό εστιατόριο για ψάρι, πάνω στο κανάλι - με πολύ καλές τιμές. Για ινδικό, το πιο δημοφιλές είναι το Shanti (31), πάνω στην Oranienstrasse, αλλά ακόμη πιο καλά θα φάτε λίγο πιο νότια, στην Urbanstrasse, δίπλα στο Νόικολν, στο Ammamma (32).
Πέντε-έξι σταθμούς του μετρό πιο ανατολικά, στην περιοχή της Frankfurter Tor του Φριντριχσάιν, θα βρείτε άπειρες επιλογές για νυχτερινή διασκέδαση (αλλά και πολλά ακόμη εστιατόρια και cafés). Είναι το αγαπημένο σημείο των νεαρών Βερολινέζων, μια συνοικία όπου κάποτε κατοικούσαν οι Ανατολικογερμανοί εργάτες και που, όταν αυτοί άφησαν τις τυπικές εργατικές πολυκατοικίες των '50s, με τα απίστευτα χαμηλά νοίκια, όρμησαν οι καλλιτέχνες και ξανάφτιαξαν τη συνοικία αυτή, που είναι το πιο ζωντανό κομμάτι της πόλης. Βιβλιοπωλεία όπως το East of Eden (33) (Schreinerstrasse 10), παλιά σινεμά όπως το Intimes (στην Boxhagener Strasse), αλλά και η περίφημη λεωφόρος Karl Marx Allee, με τα πιο έντονα δείγματα ανατολικογερμανικής αρχιτεκτονικής, χαρακτηρίζουν την περιοχή, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι φοιτητές και καλλιτέχνες.
To Νόικολν, στα νότια του Κρόιτσμπεργκ και τα νοτιοδυτικά του Φριντριχσάιν, είναι από τις πιο ανερχόμενες περιοχές της πόλης, αλλά και από τις πιο όμορφες, αφού χάρη στα παλιά της κτίρια που σώθηκαν από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς δεν μοιάζει με τις, γεμάτες πολυκατοικίες, συνοικίες στα βόρειά της. Εδώ ακόμη δεν έχει ορμήσει η λαίλαπα των μπαρ και των cafés, αλλά θα βρείτε πολλά αξιόλογα μαγαζάκια σαν το εργαστήρι όπου ο Γιάκομπ Μότερ κατασκευάζει τα κοντραμπάσο του, το Fishbelly (35) (Reuterstrasse 49, www.fishbelly.de), το κατάστημα που φιλοξενεί τα εξαιρετικά δημοφιλή (σοφιστικέ σέξι!) εσώρουχα της Jutta Teschner, το Daily Bread (36) (Sanderstrasse 22), το ποδηλατάδικο των hipsters της περιοχής, αλλά και την υπαίθρια αγορά κάθε τρίτη Κυριακή του μήνα, στη Liberdastrasse, όπου πωλούνται τα καλύτερα vintage ρούχα. Για φαγητό, ξεχωρίζει το Nansen (37) (Maybachufer 39), με γερμανικές σπεσιαλιτέ, και το Brezel Company (38) (Lenaustrasse 10) για μπρέτζελ, φυσικά, και υπέροχες σούπες.

ΣΑΡΛΟΤΕΝΜΠΟΥΡΓΚ - ΒΙΛΜΕΡΣΝΤΟΡΦ - ΣΟΕΝΕΜΠΕΡΓΚ:
Ξενοδοχεία και shopping
Η Kurfustendamm είναι η μεγάλη λεωφόρος που ξεκινάει από την Gedachtniskirche και φτάνει ώς το δυτικό άκρο του Βερολίνου, φιλοξενώντας τα καλύτερα και ακριβότερα εμπορικά καταστήματα της πόλης. Η Gedachtniskirche (39) (δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσετε να το προφέρετε - να τη θυμάστε ως την παλιά εκκλησία του Βερολίνου) είναι ένα εμβληματικό σημείο της πόλης. Είναι ο ναός που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς και διατηρήθηκε έτσι, μισοδιαλυμένος, για να θυμίζει στους Γερμανούς τι δεινά έφερε ο πόλεμος. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του Τιεγκάρτεν, του κεντρικού πάρκου του Βερολίνου, ακριβώς κάτω από τον περίφημο Ζωολογικό Κήπο (40) της πόλης, και στην ουσία χωρίζει το Μίτε από το Σοένεμπεργκ στα νοτιοδυτικά και το Σαρλότερνμπουργκ στα δυτικά. Η τελευταία είναι η πιο κομψή συνοικία της πόλης, εκεί όπου ζουν οι πιο ευκατάστατοι Βερολινέζοι και όπου, όπως καταλαβαίνει κανείς, κάνουν και το shopping therapy τους. Στην περιοχή αυτή βρίσκονται και μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της πόλης.
Αλλά πάμε πίσω στην Kurfustendamm («Κούνταμ», χαϊδευτικά), στα «Ηλύσια Πεδία» του Βερολίνου. Σ' αυτόν τον τεράστιο δρόμο -και στις δύο μεγάλες καθέτους του, την Uhlandtrasse και τη Leibnitzstrasse- χτυπάει η καρδιά του Βερολίνου κατά τη διάρκεια της ημέρας (για τη νύχτα, τα είπαμε, θα κατευθυνθείτε στα ανατολικά). Εκτός από τις μπουτίκ των σημαντικότερων οίκων μόδας και πολυτελών ειδών του κόσμου, εδώ φιλοξενούνται και αρκετοί αξιόλογοι Βερολινέζοι σχεδιαστές, όπως ο Ali Thompson (41) (www.ali-thompson.de). Περάστε όμως μια βόλτα και από το Salon (42) (www.hut-salon.de), ακόμη κι αν δεν έχετε ανάγκη να αγοράσετε ένα καπέλο, για να μεταφερθείτε στα χρόνια του Μεσοπολέμου απλώς περνώντας το κατώφλι του. Οσο για τις λάτρεις του vintage ντυσίματος είναι επιβεβλημένη μια επίσκεψη στο Melrose (43) (www.melrose-germany.de), όπου θα βρείτε από δεύτερο χέρι παλιές δημιουργίες όλων των σπουδαίων σχεδιαστών...
Για διαμονή στην περιοχή θα βρείτε πολλές αξιόλογες προτάσεις σε αρκετά καλύτερες τιμές από αυτές του Μίτε. Το Kempinski Hotel Bristol Berlin (44) (www.kempinskiberlin.de) στην Kantsrasse και το Louisa's Place (45) (www.louisas-place.de) επάνω στην Κούνταμ είναι δύο εξαιρετικές επιλογές. Αλλά η καλύτερη ίσως πρόταση για διαμονή σε ολόκληρο το Βερολίνο είναι το Brandenburger Hof (46) (www.brandenburger-hof.com) στην Eislebener Strasse, που φιλοξενεί και το βραβευμένο με αστέρι Michelin εστιατόριο Die Quadriga.
Στο Σαρλότενμπουργκ, επίσης, βόρεια της Κούνταμ, κατά μήκος της Kantstrasse, υπάρχει πληθώρα ξενοδοχείων τεσσάρων αστέρων με πάρα πολύ καλές τιμές, για όσους ψάχνουν το value for money. Αλλά, παραδόξως για μια τόσο καλή συνοικία, η γειτονιά εκεί το βράδυ είναι κάπως μίζερη -όχι επικίνδυνη, αφού γενικά το Βερολίνο δεν έχει εγκληματικότητα-, με αρκετά στριπτιζάδικα και μερικά πολύ βαρετά μπαρ. Στην περιοχή επίσης, όπως και στο Κρόιτσμπεργκ, υπάρχουν άπειρες επιλογές της αυθεντικής «βερολινέζικης» φιλοξενίας, της τόσο δημοφιλούς στους φοιτητές. Τα περίφημα hostels με τα δωμάτια των τεσσάρων, έξι, μέχρι και οκτώ κρεβατιών, με το κοινό μπάνιο για όλο τον όροφο και τις τιμές που ξεκινούν από 5 ευρώ το άτομο, καθιστούν το ταξίδι στο Βερολίνο αγαπημένη επιλογή για τον νεαρόκοσμο. Προσθέστε σε αυτό και τα όχι ακριβά αεροπορικά εισιτήρια, αλλά κυρίως το πάμφθηνο ποτό και φαγητό (έτσι συμβαίνει όταν τα νοίκια είναι τόσο χαμηλά, οι τιμές συμπαρασύρουν κι εκείνες των υπηρεσιών που φιλοξενούν) και θα καταλάβετε γιατί αυτή η πόλη είναι από τις πρώτες επιλογές του νεαρόκοσμου. Μην προκαταλαμβάνεστε όμως. Είπαμε: Το Βερολίνο είναι πάνω απ' όλα η πρωτεύουσα της ζωής. Και όποιος έχει διάθεση για να ζήσει υπέροχα τις λίγες ημέρες ενός ταξιδιού, οφείλει να έλθει έως εδώ. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα, χωρίς να έχει ανοίξει η καρδιά και η διάθεσή του (αλλά και χωρίς να έχει ζηλέψει κομματάκι...)

Πηγή: www.kathimerini.gr
Δημοσιεύτηκε στις 31/05/2011