Κύπρος : Ανίκανοι πολιτικοί

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Αυτοί που γύρευαν μια «νικηφόρα πρόταση» 

Το αιώνιο ΔΗΚΟ και ο  καρεκλοκένταυρος Καρογιάν

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΣΤΙΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ του Μάριου Καρογιάν για το χτεσινό, αναμενόμενο, ναυάγιο της επιχειρούμενης συμμαχίας στο λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο, ξεχωρίζει κάτι που έλεγε εξ αρχής. Ότι είναι «κοινή ευθύνη να δώσουμε στον κυπριακό λαό μια νικηφόρα πρόταση και υποψηφιότητα, που για να είναι νικηφόρα πρέπει να τυγχάνει ευρύτατης στήριξης, αποδοχής και συναίνεσης». Αλλά, στην πολιτική τις περισσότερες φορές έχει πολύ μεγαλύτερη αξία, μεγαλύτερη από «μια νικηφόρα πρόταση», η πορεία που ακολουθεί ο καθένας, δηλαδή το ταξίδι. Ακόμα και στην περίπτωση που μια προσπάθεια δεν καταλήξει σε «νίκη», εκείνο που κρίνεται είναι η εντιμότητα, η ειλικρίνεια, η αφοσίωση σε αρχές και πολιτικές, η επιμονή στο ορθό, είναι το ότι ένας πολιτικός πολιτεύτηκε με αξιοπρέπεια και πρόσφερε στο λαό μια πρόταση στην οποία πίστεψε πρώτα ο ίδιος. Για τους πολίτες δεν έχει τόση σημασία ποιος τελικά θα μοιραστεί τα λάφυρα της εξουσίας (διότι αυτό εννοεί ένας πολιτικός που βάζει σε προτεραιότητα «μια νικηφόρα πρόταση»), έχει σημασία να μπορεί να βρει ανταπόκριση στις προσδοκίες του και να έχει πολιτικές επιλογές, που θα τον εκφράζουν. Είτε είναι νικηφόρες, είτε όχι. Παρόλο που εκείνος που θα πορευτεί με εντιμότητα και αξιοπρέπεια και χωρίς να τον καθοδηγεί το άγχος των λαφύρων, είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα αποκτήσει την εύνοια της από πολλού απογοητευμένης κοινής γνώμης. Αυτό λοιπόν που έκανε ο ενδιάμεσος χώρος, και προπάντων οι αμπελοφιλοσοφίες που θα αρχίσουν τώρα να αραδιάζουν για να δικαιολογούν το κομμάτι τους (όπως τα περί «ευρύτατης στήριξης, αποδοχής και συναίνεσης») ήταν ότι κατάφερε να εξευτελίσει το ταξίδι και την προσπάθεια και να ενισχύσει την απαξίωση των πολιτών. Δεν θα συμμεριστώ τον αναγνώστη που επέμενε ότι πρέπει να γράψουμε ότι ο κόσμος, που πίστεψε σ’ αυτή την προσπάθεια πρέπει να αρχίσει να τους ρίχνει γιαούρτια και ντομάτες για να συνετιστούν. Το γράφω για να δείξω το αποτέλεσμα των παιγνίων που παρακολουθούσαμε τόσες εβδομάδες. Αλλά, το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι όλο αυτό το διάστημα, που τα τέσσερα κόμματα είχαν επαφές, ακόμα και όταν συνυπέγραψαν κοινή πολιτική διακήρυξη, πολύ λίγοι πίστεψαν ότι στο τέλος θα υπάρξει κοινή πορεία και κοινός υποψήφιος προς τις προεδρικές εκλογές. Αυτή η δυσπιστία δεν ήταν τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα των εντυπώσεων που δημιουργούσαν οι ίδιοι οι πολιτικοί αρχηγοί με όσα έκαναν και έλεγαν και προπάντων ο αρχηγός του μεγαλύτερου από αυτά τα κόμματα, ο Μάριος Καρογιάν, ο οποίος ήταν από την αρχή ολοφάνερα αποφασισμένος να οδηγήσει αυτή τη συμμαχία σε αδιέξοδο. Χτες απέδωσε το ναυάγιο σε «διαφορετικές ερμηνείες σε αρχές της πολιτικής ηθικής και δεοντολογίας». Όμως, η πολιτική ηθική και η δεοντολογία δεν σηκώνουν πολλές ερμηνείες. Καθορίζονται από κανόνες, ίσως άγραφους, αλλά αποδεκτούς από όλους και προπάντων κανόνες που καλύπτουν το δημόσιο αίσθημα. Εκείνο που σηκώνει διαφορετικές ερμηνείες, διότι κάποτε μπορεί να είναι υποκειμενική η κρίση, είναι μόνο η ειλικρίνεια. Ίσως και η αξιοπρέπεια. Και είναι αυτά που έλειπαν.
aristosm@phileleftheros.com