Χρήστος Θηβαίος - Ο τραγουδοποιός μιλάει για την κρίση του τραγουδιού, για το ελληνικό «Περλ Χάρμπορ» και για τους αναρχοσυνδικαλιστές της Σερίφου

Χ.Θηβαίος: Από μικρό παιδί με τρομάζουν οι παρελάσεις
 

«Ημασταν αραχτοί στον ήλιο και πίναμε φραπέ και από τη μια μέρα στην

 άλλη άρχισε ο βομβαρδισμός και τώρα τρέχουμε» λέει ο Χρήστος Θηβαίος

 
Γιώργος Σκίντσας

Οταν μιλάς με τον Χρήστο Θηβαίο μπορεί να ξέρεις πώς θα αρχίσει η κουβέντα αλλά δεν είσαι ποτέ σίγουρος για το πώς και πού θα τελειώσει. Συναντηθήκαμε την Τρίτη το μεσημέρι κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Αρχίσαμε να μιλάμε για την παρέλαση και καταλήξαμε στην απεργία-εξέγερση των μεταλλωρύχων της Σερίφου τον Αύγουστο του 1916.

«Εχουμε μπλέξει όλοι μας. Και να σκεφτείς ότι ως κοινωνία έχει ανάγκη ο ένας τον άλλον. Δες όμως τι συμβαίνει γύρω σου. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια είχαμε κλειστεί και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε.
Εχω πρώην συμμαθητή μου, πτυχιούχο παιδαγωγό, ο οποίος για να ζήσει την οικογένειά του δουλεύει ντελίβερι με 400 ευρώ τον μήνα και κάνει τον σταυρό του που έχει αυτή τη δουλειά. Ολα αυτά οδηγούν σε μια τρομερή ένταση και σε ένα μίσος μεταξύ μας».

Ακούγεται οργισμένος αλλά δεν είναι. Προβληματισμένος είναι. «Ξέρεις, δεν καταλαβαίνω επίσης όλο αυτό που γίνεται με τις παρελάσεις. Με τρομάζουν από μικρό παιδί. Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967 στο σπίτι μας που βρισκόταν στην οδό Αχιλλέως 30 στο Μεταξουργείο με έβγαλε ο πατέρας μου - βενιζελικός, ηθοποιός, τενόρος, μπουλουκτσής - και βλέποντας τα τανκς και ακούγοντας τις ερπύστριες μου είπε το εξής: "Βλέπεις τα τανκς, δεν καταλαβαίνεις, αλλά να θυμάσαι για πάντα ότι αυτό είναι κακό". Και σήμερα, το 2012, στη Ζάκυνθο αυτοπυρπολείται μια γιαγιά για να μη βαραίνει την οικογένειά της οικονομικά. Θα έπρεπε να είχαν αναβληθεί όλες οι παρελάσεις».

Οι παρελάσεις δεν αναβλήθηκαν. Εγιναν όπως έγιναν και ο Χρήστος Θηβαίος συνεχίζει να τις φοβάται. Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να κάνει τη δουλειά του - περιοδείες ανά την Ελλάδα, τουλάχιστον το τελευταίο διάστημα - και να νιώθει τυχερός που ακολούθησε το όνειρό του. «Το πρώτο για το οποίο ευχαριστώ τον κόσμο είναι η αποδοχή. Το ταξίδι μου στη μουσική, τα τραγούδια αλλά και πράγματα όπως οι ολονύκτιες κουβέντες με αναρριχητές φίλους στην Κρήτη - βλέπαμε τους γυπαετούς την αυγή - με κάνουν να αισθάνομαι πλήρης άνθρωπος. Σε αυτά φυσικά προσθέτω την οικογένειά μου, τα παιδιά μου και τους φίλους μου. Νιώθω ότι δεν μου λείπει τίποτα. Και πιστεύω σε κάτι ακόμη: "Για όσους έχω δει μία και μοναδική φορά καλύτερα που είπαμε αντίο παρά να μην είχαμε συναντηθεί ποτέ"».

«Το όχι επιβεβαιώνει τις επιλογές σου»

Με τους φίλους του θα συναντηθεί ακόμη μία φορά, το προσεχές Σάββατο, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε ένα πρόγραμμα με τίτλο «Στην κόψη του τραγουδιού». Θεωρεί ότι το ελληνικό τραγούδι βρίσκεται όντως στην κόψη; «Δεν υπάρχουν πια εταιρείες. Αυτές που υπάρχουν ασχολούνται κυρίως με τα live ενός καλλιτέχνη. Δεν μπορώ να καταλάβω και το παραμυθάκι που λένε κάποιοι συνάδελφοί μου: "Δεν φταίω εγώ αλλά το συμβόλαιο που έχω υπογράψει". Ε, ας το διάβαζες. Πάντως και η ίδια η μουσική βρίσκεται σε κρίση».

Δυστυχώς, όχι μόνο αυτή. «Σαράντα χρόνια λειτουργούσαμε σε κρίση. Και όπως πολύ σωστά έχουν πει οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, αυτό ήταν για την Ελλάδα ό,τι το Περλ Χάρμπορ για την Αμερική. Ημασταν αραχτοί στον ήλιο και πίναμε φραπέ και από τη μια μέρα στην άλλη άρχισε ο βομβαρδισμός και τώρα τρέχουμε. Το ψάρι βρωμάει όμως από το κεφάλι. Δεν εννοώ ότι "τα φάγαμε όλοι μαζί" αλλά ότι σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της ζωής χρειάζεται το "όχι". Το "όχι" επιβεβαιώνει τις επιλογές σου».

Ολα αυτά τα χρόνια, ως τραγουδιστής, συνθέτης, μουσικός και στιχουργός, ο Χρήστος Θηβαίος έχει αφήσει το προσωπικό του στίγμα. Ενα στίγμα λυρικό και ευαίσθητο αλλά όχι εκτός πραγματικότητας και καθημερινότητας. «Το μόνο που μπορεί να κάνει το τραγούδι είναι να αφυπνίζει συνειδήσεις. Δεν αλλάζει την πραγματικότητα η τέχνη, την αλλάζει η πράξη. Αφυπνίζοντας όμως συνειδήσεις ωθείς με τον τρόπο σου σε κάποιου είδους πράξη. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο τραγουδιστής-δημιουργός δεν ξέρω αν έχει εξουσία αλλά σίγουρα έχει μια νόμιμη... λαθροχειρία».

Παράλληλα με την επικείμενη εμφάνισή του στο πλευρό της Μαρίας Φαραντούρη ετοιμάζει έναν νέο δίσκο μαζί με τη Βάσω Δημητρίου. «Και οι δύο θα γράψουμε μουσικές και στίχους, ενώ ενδεχομένως να έχουμε ένα αφιέρωμα στον ποιητή Αργύρη Χιόνη. Είναι ένα άλμπουμ αρκετά "πειραματικό" σε σχέση με τον ήχο που έχει συνηθίσει ο κόσμος από μένα. Επίσης θα ήθελα να κάνω κάτι που να αφορά την αιματηρή εξέγερση της 21ης Αυγούστου 1916 στη Σέριφο από τους μεταλλωρύχους αναρχοσυνδικαλιστές του νησιού, πρωτοστατούντος του Κωνσταντίνου Σπέρα».

Πηγή: www.tovima.gr
Δημοσιεύτηκε στις 01/04/2012