Η ελληνική κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και ηθική.

ΕΦΗΜΕΡΑ

Το αβγό του φιδιού κάποιος το γέννησε

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Τα χαστούκιακατά της Λιάνας Κανέλλη ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Σε μια τούρτα που έχει βρομίσει προ πολλού. Του ολοφάνερου πια φασισμού της Χρυσής Αυγής προηγήθηκε ο τραμπουκισμός των υπολοίπων, ο υποβιβασμός του επιπέδου, η υπόσκαψη των κοινωνικών πλαισίων. Με αποτέλεσμα, μισό εκατομμύριο Έλληνες, μπουχτισμένοι από όλους κι από όλα, να ψηφίζουν την Χρυσή Αυγή ως εναλλακτική λύση. Κι ακόμα και τώρα που τα μέλη της δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο, πολλοί είναι αυτοί που μέσα στην όλη θολούρα δεν μπορούν να διακρίνουν τα όρια και να διαχωρίσουν τον φασισμό απ’ τον τραμπουκισμό. Η βαβούρα που χαρακτήριζε τα τελευταία χρόνια τις πλείστες συζητήσεις στα τηλεοπτικά κανάλια της Ελλάδας, με όλους να μιλούν την ίδια στιγμή, κανείς να μην ακούει τον άλλο, να φωνασκούν ώστε να επιβληθούν, να καταφεύγουν σε χαρακτηρισμούς προσπαθώντας να μειώσουν τους συνομιλητές τους, να κάνουν απαξιωτικούς μορφασμούς και χειρονομίες, απέκτησε τώρα δράση. Δράση που σύντομα, πιθανόν να μεταφερθεί και στα βουλευτικά έδρανα, αναβιώνοντας σκηνές που συνηθίσαμε να βλέπουμε σε ασιατικές χώρες που δεν γέννησαν τον θεσμό της αγοράς όπου οι άνθρωποι συνδιαλέγονταν δημοκρατικά. Κι αν νομίζουμε πως όλα αυτά δεν μας αφορούν, μια ματιά στα διάφορα μπλοκς όπου πολίτες γράφουν την άποψή τους, είναι αρκετή για να μας πείσει πως η βία δεν είναι καθολικά καταδικαστέα και έχει και στην Κύπρο πολλούς οπαδούς. Ούτε καν αναγνωρίζεται ως βία. Πολλοί είναι αυτοί που είναι έτοιμοι να ηρωοποιήσουν τον Χρυσαυγίτη υποψήφιο βουλευτή και η αντίδραση του κάθε άλλο παρά τους απωθεί ή τους αποτρέπει από το να τον εκλέξουν εκπρόσωπο τους, αν είχαν να τον ψηφίσουν.
Τη βία των Χρυσαυγιτών, όπως και την επίσημη αποδοχή τους στην κοινωνική και πολιτική ζωής της Ελλάδας, ενίσχυσαν όσα προηγήθηκαν. Πολλές φορές έχει ειπωθεί πως η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και ηθική.
Η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, αλλά δυστυχώς ένα φυσικό επακόλουθο, που πάει να θεωρηθεί και ως φυσιολογικό.