Η Κύπρος οδεύει προς την καταστροφή

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Παρακολουθούν στενά την κατάσταση

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΜΑΣ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ το θάρρος και οι υποσχέσεις, που μοιράζουν αυτοί που έχουν στα χέρια τους την ευθύνη να μας κυβερνούν. Προπάντων οι υποσχέσεις ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουν να φορτωθούν τα βάρη της κρίσης οι εργαζόμενοι και ο απλός άνθρωπος. «Τουλάχιστον όσο είμαι εγώ Πρόεδρος», όπως λέει συχνά ο Δημήτρης Χριστόφιας. Μετά, ας καεί ο επόμενος… Αλλά, μήπως οι υπόλοιποι ζούμε σε άλλο πλανήτη και δεν βλέπουμε τι πραγματικά συμβαίνει; Μήπως, δεν μπορούμε να διαβάσουμε κι εμείς τους αριθμούς, μήπως δεν καταλαβαίνουμε τι λένε οι δηλώσεις, όπως τη χθεσινή του Προέδρου του Εurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, στο Λουξεμβούργο, ότι «η Ευρωζώνη παρακολουθεί στενά την κατάσταση στην Κύπρο και είναι έτοιμη να συζητήσει με τις κυπριακές Αρχές τον καλύτερο τρόπο για να ξεπεράσουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο χρηματοπιστωτικός τομέας και η οικονομία»; Και ότι «η Κύπρος αντιμετωπίζει πολύ σοβαρές ανισορροπίες οι οποίες αντανακλούν προκλήσεις όπως στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών»; Μήπως δεν καταλάβαμε όλοι το απλούστερο: ότι πριν μερικούς μήνες το κράτος πήρε δάνειο €2,5 δισεκατομμυρίων από τη Ρωσία και σήμερα τρέχει για άλλο, διότι χρειάζεται πολύ περισσότερα; Το ξέρουμε ότι το όποιο δάνειο, είτε είναι ρωσικό, είτε κινέζικο, είτε ευρωπαϊκό, θα έρθει η ώρα να εξοφληθεί και ότι το βάρος της εξόφλησης δεν πάει σε ανύπαρκτους ανθρώπους, πάει στους απλούς ανθρώπους, αυτούς που πάντα πληρώνουν με φόρους το κόστος της κρατικής διαχείρισης. Ξέρουμε όλοι για την ανεργία, που καλπάζει ασταμάτητα εδώ και τρία χρόνια, για τις μειώσεις μισθών, για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που κλείνουν κατά δεκάδες η μια μετά την άλλη.
Βλέπουμε σε κάθε δρόμο των πόλεων τις πινακίδες στα καταστήματα: Κλειστό, ενοικιάζεται, πωλείται… Ποτέ προηγουμένως δεν υπήρχε γύρω μας όλη αυτή η τραγική πραγματικότητα. Κι όμως, μας λένε να κλείνουμε τα μάτια να μην τα βλέπουμε όλ’ αυτά και ν’ ακούμε μόνο ότι το πρόβλημά μας είναι οι τράπεζες και τίποτε άλλο. Κι ότι ο Μηχανισμός και τα μνημόνια δεν είναι κάτι κακό… Μα πού ζούμε; Στην εποχή του Στάλιν, που τα γεγονότα αποκρύβονταν ακόμα κι απ’ αυτούς που τα ζούσαν; Που πέθαιναν, ας πούμε, δυο εκατομμύρια Ουκρανοί από τύφο και πείνα, αλλά δεν το ήξερε ούτε η διπλανή Λευκορωσία;
Ακόμα κι αν αρχίσουμε όλοι να φωνάζουμε «ζήτω και γεια» στον Πρόεδρο και την οικονομική πολιτική του, πώς στο καλό θα αποκρύψουμε αυτά που βλέπουμε γύρω μας; Πώς θα αποκρύψουμε κοτζάμ Μηχανισμό;
Υ.Γ. Αυτό μου το έστειλε ένας φίλος: Τον Ιούλιο αναλαμβάνουμε την προεδρία της ΕΕ και παράλληλα μπαίνουμε στο Μηχανισμό, θα μας αστυνομεύουν οι Βρετανοί, θα τρώμε από ρωσικά χρήματα, θα πτωχεύουν οι κυπριακές Αερογραμμές, θα μας κόβουν το ρεύμα… Όπως σε βλέπω και με βλέπεις, απλέ μου άνθρωπε.
aristosm@phileleftheros.com