Η βαθύτερη ανθρωπιά

ΟΙ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ

Παπαρήγα - Κοντός

Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

Θανάσης Θ. Νιάρχος

Χωρίς ίχνος φιλοφρόνησης προς τη γενική γραµµατέα και προς τον ποιητή, αν συνεχίσουµε τη θεωρία περί «µαθήµατος» των «Αταίριαστων» που σηµειώσαµε το περασµένο Σάββατο, το σηµερινό µάθηµα είναι ακόµη σηµαντικότερο: τόσο η πολιτικός, όσο και ο ποιητής, εµµέσως πλην σαφώς υπαινίσσονται πως όταν χρησιµοποιούµε τις λέξεις στο «περίπου», το πληρώνουµε όλοι µας πολύ ακριβά. Και όσο κι αν φαίνεται κάτι φυσικό για έναν ποιητή, µοιάζει ακατόρθωτο για έναν πολιτικό και µάλιστα «στρατευµένο». Οχι απλώς «στρατευµένο», αλλά όποιος ακούει το όνοµα της Αλέκας Παπαρήγα να θεωρεί ότι η έννοια της «στράτευσης» προηγείται ακόµη και της ανθρώπινης ιδιότητάς της. Σε βαθµό που ακόµη κι αν δεν γνωρίζει κανείς τι απάντησε η Ελλη Αλεξίου στον Αλέξανδρο Σβώλο, όταν τη ρώτησε νεαρή κοπελίτσα πότε έγινε κοµµουνίστρια, να µπορεί να τη λογαριάσει ως απάντηση της Αλέκας Παπαρήγα: «Πριν τον κοµµουνισµό». Πάντως, φιλοσοφηµένος ή πρακτικός, πολιτικός ή συναισθηµατικός, κατά παραγγελία ή βαθιά ανθρώπινος, ο λόγος της γενικής γραµµατέως παραµένει ένας λόγος κατανοητός απ΄ όλους. ∆εν ξεχνώ τον αείµνηστο Βασίλη Ντούµα από την Παραµυθιά, έναν άνθρωπο που δεν είχε πάει στην Α' ∆ηµοτικού, αλλά θαύµαζε την Αλέκα Παπαρήγα γιατί, αν και δεν ήταν κοµµουνιστής, την καταλάβαινε απολύτως. ∆εν συνιστά αυτή η κατανόηση το στηµόνι µιας βαθύτερης ανθρωπιάς;