Συνομιλίες με την Άγκυρα

Στίγμα

Έπρεπε να φύγει από το διάλογο... χθες

  Κωστάκης  Αντωνίου

Tι άλλο χρειάζεται πλέον για να κατανοήσει η κυπριακή ηγεσία, ότι η Τουρκία ασκεί πλήρη διοικητικό και στρατιωτικό έλεγχο επί των Τουρκοκυπρίων και έχει μετατρέψει την κατεχόμενη περιοχή σε προτεκτοράτο της; Διατηρεί κατοχικό στρατό. Υπαγορεύει στην τουρκοκυπριακή ηγεσία την πολιτική που θα ακολουθήσει στο Κυπριακό και από το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών και άλλα κυβερνητικά όργανα της Τουρκίας ετοιμάζονται οι δήθεν τουρκοκυπριακές προτάσεις, τις οποίες επιδίδει ως πλασιέ ο εκάστοτε Τουρκοκύπριος εγκάθετός της.
Ελέγχει πλήρως την οικονομική πολιτική του ψευδοκράτους και από την Άγκυρα εκπορεύονται ακόμη και τα οικονομικά μέτρα που θέτει σε εφαρμογή η ψευδοκυβέρνηση. Ο διορισμός σαν «πρέσβη», του εμπνευστή και συντάκτη των τελευταίων σκληρών οικονομικών μέτρων που προκάλεσαν την αντίδραση των Τουρκοκυπρίων, είναι ενδεικτικός. Ύστερα απ’ όλα αυτά, τι νόημα έχει η «κυπριακής ιδιοκτησίας» λύση και κατ’ επέκταση ο λεγόμενος ενδοκυπριακός διάλογος;

Ο Σερντάρ Ντενκτάς έχει θέσει ένα σημαντικό ερώτημα που απευθύνεται προς την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους, αλλά αφορά και στη δική μας ηγεσία και κυρίως τον Πρόεδρο Χριστόφια: Αναφερόμενος στα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στα κατεχόμενα και στον πλήρη πολιτικο-στρατιωτικο-οικονομικό έλεγχο που η Άγκυρα ασκεί στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, τόνισε: «Εάν τώρα οι Ελληνοκύπριοι πουν στον κ. Έρογλου, εσύ μπορείς να αποσυρθείς, εμείς θα συνομιλήσουμε πια με την Τουρκία, δεν θα έχει τι να τους απαντήσει ο κ. Έρογλου».
Βεβαίως, ο Ντενκτάς δεν πρέπει να ανησυχεί, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν πρόκειται ποτέ να απευθυνθεί με αυτό τον τρόπο στον Έρογλου, και πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ποτέ τον ενδοκυπριακό διάλογο, διότι, σε τέτοια περίπτωση, τι άλλο γνωρίζει να πράττει; Δεν είναι αυτόχειρας ώστε να γκρεμίσει σε ελάχιστα λεπτά μια ολόκληρη πολιτική του ΑΚΕΛ που κτίστηκε δεκάδες χρόνια. Θα συνεχίσει, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, να συνομιλεί με τον Έρογλου, να παραπλανά το λαό ότι μέσω αυτού του διαλόγου μπορεί να προέλθει λύση -και μάλιστα κυπριακή- και να αγνοεί ή να προσποιείται ότι τα κατεχόμενα διαφεντεύει η Τουρκία.
Όμως, αν θέλουμε να στρέψουμε το Κυπριακό προς τη σωστή κατεύθυνση, αυτό έπρεπε να κάμει ο Χριστόφιας, αυτό που υποβάλλει ο Σερντάρ. Και να το έπραττε... χθες. Μόλις εκδηλώθηκε η απροκάλυπτη και βάναυση παρέμβαση του Ταγίπ Ερντογάν και η αντίδραση των Τουρκοκυπρίων, να σηκωνόταν, να απευθυνόταν προς τα Ηνωμένα Έθνη, προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον κυπριακό λαό, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, και να εξήγγελλε αποχώρηση από τον ενδοκυπριακό διάλογο. Αφού η Τουρκία είναι ο απόλυτος κυρίαρχος και επιβάλλει την εθνική πολιτική της και τις οικονομικές της επιλογές στους Τουρκοκυπρίους, εφ' όσον διατηρεί κατοχικό στρατό και αυτή συντάσσει τις προτάσεις που κατατίθενται στο τραπέζι του διαλόγου, προς τι να συνεχίζεται αυτό το περιπαίξιμο του διακοινοτικού διαλόγου; Τερματίζεται ο κουνουσμάς με τον Έρογλου και απαιτούμε να έλθει απέναντί μας εκπρόσωπος της Τουρκίας.
Από 'κει και πέρα, ήταν θέμα της Τουρκίας να αποφασίσει να ανταποκριθεί. Σίγουρα θα απαντούσε αρνητικά, αλλά η άρνησή της θα την εξέθετε διεθνώς. Παράλληλα, μια συγκροτημένη και οργανωμένη διαφωτιστική εκστρατεία της κυπριακής πλευράς που θα καταδείκνυε την πλήρη επιρροή της Άγκυρας και τον πλήρη έλεγχο που ασκεί στα κατεχόμενα, θα έπειθε την ευρωπαϊκή και διεθνή κοινότητα για την ανάγκη να σύρει την Τουρκία στο τραπέζι των συνομιλιών. Απέναντι στον Πρόεδρο της Κύπρου και χωρίς την παρουσία κανενός άλλου μέρους. Αλλά, όλα αυτά απαιτούν τόλμη, αποφασιστικότητα και ρεαλισμό. Στοιχεία που απουσιάζουν από την πολιτική Χριστόφια. Ο Πρόεδρος επιμένει να ακολουθεί μια χρεοκοπημένη διαδικασία, να πιστεύει ότι συνομιλητές του είναι οι Τουρκοκύπριοι και να προσφέρει ψευδαισθήσεις στο λαό ότι, μέσω αυτού του κουνουσμά, θα έλθει δίκαιη και βιώσιμη λύση. Ματαιοπονεί και αφαιρεί ελπίδες από την κυπριακή υπόθεση...