Εντάξει, εξαιρείται η Ακρόπολη, τα υπόλοιπα ;

Για την ταμπακέρα;

 ΓΙΑΝΝΗΣ  ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ  pantelak@ enet.gr

Είναι προφανές πως έχουμε ανάγκη από εχθρούς. Να οχυρωνόμαστε απέναντί τους και να εκτονώνουμε την ανάγκη μας για εθνικές νίκες. Και αν οι εχθροί αυτοί απουσιάζουν, δεν έχουμε πρόβλημα να τους κατασκευάσουμε.

Στην προκειμένη περίπτωση, το ρόλο αυτό καλούνται να παίξουν οι εκπρόσωποι των δανειστών μας. Αυτοί που την περασμένη Παρασκευή τόλμησαν να πουν τι; Οτι η χώρα πρέπει να προχωρήσει σε εκποίηση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, ν' αποκομίσει από αυτά περίπου 50 δισ. ευρώ τα οποία με τη σειρά τους θα διαθέσει για την κάλυψη ενός μέρους του τεράστιου δημόσιου χρέους.
Το παράλογο του πράγματος, ωστόσο, είναι πως οι εκπρόσωποι των δανειστών δεν είπαν τίποτα περισσότερο από αυτό που σχεδιάζει η κυβέρνηση και προτείνει η αξιωματική αντιπολίτευση. Να παραδεχτούμε ότι η γλώσσα που χρησιμοποίησαν ήταν προκλητική; Να το παραδεχτούμε. Να τους καταγγείλουμε ότι συμπεριφέρονται σαν δυνάμεις κατοχής; Να τους καταγγείλουμε. Το έκαναν σχεδόν όλοι. Κόμματα της αντιπολίτευσης, εκπρόσωποι φορέων, μέχρι και η κυβέρνηση το έκανε. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός πήρε τηλέφωνο τους Ντ. Στρος-Καν και Ολι Ρεν και τους ζήτησε να συνετίσουν τους υπαλλήλους τους.
Ωραία όλα αυτά και επιβεβαιώνουν την ανάγκη που προαναφέραμε στην πρώτη γραμμή του σημειώματος. Θα μας μιλήσει όμως κάποιος και για την επόμενη ημέρα; Την ταμπακέρα, δηλαδή. Τι θα πουλήσουμε, πόσο θα το πουλήσουμε, πώς θα το πουλήσουμε; Εντάξει, εξαιρείται η Ακρόπολη, τα υπόλοιπα;