Προβλήματα λαθρομεταναστευσης στην Κύπρο

Στις Φοινικούδες της... Σουηδίας

Του Γιώργου Αγαπίου

Ο 32χρονος Τζίμι Άκεσον από τη Σουηδία μάλλον δεν θα ξέρει κατά πού πέφτουν οι Φοινικούδες της Λάρνακας. Θα ήταν απίθανο αν γνωρίζει το όνομα του κ. Συλικιώτη ή της κ. Χαραλάμπους. Σίγουρα δεν γνωρίζει τι σημαίνουν τα ακρωνύμια ΚΙΣΑ. Ο Άκεσον όμως δεν είναι ένας τυπικός Σουηδός. Δεν είναι αυτό που λέμε «μέσος πολίτης».
Είναι ο επικεφαλής του νεοναζιστικού κόμματος «Σουηδών Δημοκρατών». Ενός κόμματος που μέχρι πρόσφατα, βρισκόταν στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Με άκρως ξενοφοβική και καθαρά αντιμεταναστευτική ατζέντα, το κόμμα του Άκεσον ίσως να είχε περισσότερη τύχη στη Γαλλία του Λεπέν ή στην Αυστρία του Χάιντερ. Σε μια χώρα όμως που φημίζεται για την ανεκτικότητά της και θαυμάζεται για το σύστημα κοινωνικών παροχών, τέτοια φαινόμενα «λεπενισμού» έμοιαζαν πολύ μακρινά. Όλα αυτά μέχρι τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου. Με ποσοστό 5,7% και για πρώτη φορά στα πολιτικά πράγματα της χώρας, ένα ακραίο ξενοφοβικό κόμμα κέρδιζε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Εξηγώντας το φαινόμενο, αναλυτές σημείωναν ότι οι «Σουηδοί Δημοκράτες» εισέπραξαν τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τις πολλές χαμένες θέσεις εργασίας και το διογκούμενο κύμα μετανάστευσης στη χώρα. Τους ψήφισαν κυρίως άνεργοι και συνταξιούχοι. Ο πανηγυρίζων Τζίμι Άκεσον είπε τότε ότι: «οι μεγάλες παρατάξεις θα αναγκαστούν τώρα να αλλάξουν την πολιτική τους, ιδίως όσον αφορά τη μετανάστευση, αν δεν θέλουν να συνεχίσουν να χάνουν ψήφους από εμάς».
Δεν είπε «ο κόσμος φοβάται, φοβάται για τα επιδόματά του, ανησυχεί για την ανεργία, τον προβληματίζει ο υπερβολικός αριθμός ξένων μεταναστών, αλλά εσείς αυτά δεν τα βλέπετε, η ατζέντα άλλαξε». Το φαινόμενο «Άκεσον» δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το πλήρωμα του χρόνου. Ήταν η απελπισία που μετατράπηκε σε οργή.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:Στις Φοινικούδες της Κύπρου χθες μερικές εκατοντάδες άνθρωποι έκαναν μια ειρηνική πορεία εναντίον της λαθρομετανάστευσης. Ούτε αστυνομικούς ξυλοκόπησαν, ούτε ζήτησαν επιδόματα, μα ούτε και κρατική επιδότηση διεκδίκησαν ως μη κυβερνητική οργάνωση αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Οι περισσότεροι απ’ αυτούς (και πολλοί άλλοι που συμφωνούν μαζί τους), δεν μετατράπηκαν μυστηριωδώς σε φανατικούς ακροδεξιούς. Μιλούμε για απλούς ανθρώπους του μόχθου που φοβούνται, ανησυχούν και γνοιάζονται για τον τόπο τους. Για όλον αυτόν τον κόσμο η (λαθρο και μαζική) μετανάστευση δεν είναι «πρόβλημα», αλλά εφιάλτης.
Η κυβέρνηση μπορεί να προσδοκά εκλογικά οφέλη ασκώντας μια δήθεν προοδευτική πολιτική και κουνώντας το δάκτυλο στους «αντιφρονούντες ρατσιστές» ή μπορεί να κατανοήσει το πρόβλημα και να προσπαθήσει να το λύσει. Μέχρι στιγμής, κάνει πολύ καλά το πρώτο, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι η ατζέντα αλλάζει.
giorgos.agapiou@phileleftheros.com