ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ - Η Κύπρος, η Βρετανία και συνοικιακές πολιτικές

Του Κώστα Βενιζέλου

ΟΛΑ στην ευρύτερη περιοχή μας αλλάζουν. Οι εξελίξεις τρέχουν και στις αραβικές χώρες γίνονται ανατροπές. Η Κύπρος, η οποία στο παρελθόν διαδραμάτισε ρόλο και ανέδειξε τη γεωπολιτική της θέση (π.χ. λιβανική κρίση το 2006), καλείται και σήμερα να πράξει το ίδιο. Χωρίς αναστολές, μικροϋπολογισμούς, λογιστικές προσεγγίσεις, η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες και να εξετάσει τις παραμέτρους αυτών των εξελίξεων. Για να μπορεί να σχεδιάσει την ένταξή της στις εξελίξεις αυτές. Ο κόσμος «δεν είναι αγγελικά πλασμένος» και η πολιτική δεν ασκείται ούτε με μουρμουρητά ούτε και με κλάψες. Λέγεται αυτές τις ημέρες πως «αλλού βομβαρδίζουν, σε μας όχι…», λες και τόσα χρόνια είχαμε ποτέ διεκδικήσει με αξιώσεις την υπαγωγή του Κυπριακού κάτω από το κεφάλαιο 7 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Για την πρακτική, δηλαδή, εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Όταν καταντούσαμε το Κυπριακό σε διακοινοτική διαφορά κανείς δεν το είχε σκεφτεί αυτό… Το μείζον και ζητούμενο σήμερα είναι η χρησιμοποίηση ή όχι των βρετανικών Βάσεων ως ορμητήριο για τις επιχειρήσεις κατά του καθεστώτος Καντάφι; Εάν αισθανόμαστε ως κράτος έντονα ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν οι Βάσεις, τότε διαφορετική θα πρέπει να είναι η τακτική. Δεν μπορεί να σπεύδει η Κυβέρνηση να εξαγγέλλει πως οι Βάσεις είναι «κυρίαρχες» και πως απλά όταν θα αποφασίσουν για τον τρόπο χρησιμοποίησης τους, θα μας ενημερώσουν. Με τέτοιες τοποθετήσεις, οι Βρετανοί θεωρούν πως δεν έχουν κανένα λόγο να λάβουν υπόψη τη Λευκωσία, ενώ επαναβεβαιώνεται -διά των αρμόδιων δηλώσεων- πως ζήτημα για τις Βάσεις, θα ανοίξουν -εάν ανοίξουν- τα παιδιά, τα εγγόνια, ενδεχομένως και τα δισέγγονά μας. Για τώρα, ούτε κουβέντα για το θέμα των Βάσεων, καθώς συνεχίζουν κάποιοι να είναι όμηροι των φοβικών κι άλλων συνδρόμων τους.
Κυπριακή Δημοκρατία και Βρετανία, είναι υποτίθεται εταίροι και σύμμαχοι στην Ε.Ε. Γιατί πρέπει, δηλαδή, τα ζητήματα τούτα να λύνονται με τις όποιες ερμηνείες δίνονται σε σχέση με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης; Υπάρχει άλλο πεδίο συνεννόησης; Ασφαλώς, φτάνει να υπάρχει διάθεση και τόλμη.
Είναι προφανές πως η στρατηγική αξιοποίηση της γεωπολιτικής μας θέσης, γίνεται με κινήσεις και πρωτοβουλίες και όχι με βήματα σημειωτόν. Το άνοιγμα, για παράδειγμα, προς το Ισραήλ, μπορεί να ενταχθεί σε αυτό το πλαίσιο και λογικά συνδέεται με τις ευρύτερες εξελίξεις. Το χειρότερο σενάριο είναι οι κινήσεις αυτές να είναι αποσπασματικές, ξεκομμένες από το ευρύτερο θέατρο των εξελίξεων.
Η γειτονιά μας αλλάζει. Είτε θα παρακολουθούμε εκ του μακρόθεν, είτε θα μπούμε στο παιχνίδι της αξιοποίησης διαφορετικών συμφερόντων. Έχουμε να προσφέρουμε τη γεωστρατηγική μας θέση, για να κερδίσουμε την πολιτική κι άλλη αναβάθμισή μας. Για όλα αυτά χρειάζεται η μεγάλη εικόνα και όχι η μικρή συνοικιακή.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος