ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Το πιο ισχυρό επιχείρηµα στον απολογισµότων κυβερνητικών στελεχών το τελευταίο διάστηµα είναι ότι εντός του 2010 µειώθηκε τοέλλειµµα του κρατικού προϋπολογισµού κατά πέντε ποσοστιαίες µονάδες. Πράγµατι µειώθηκε, αλλά κυρίως χάρηστις δραστικές περικοπές στην κρατική µισθοδοσία. Ενδεχοµένως µε τονίδιο τρόπο θα εξασφαλιστεί καιη επιζητούµενη µείωση κατά τρεις µονάδες το τρέχον έτος.
Το πιο ισχυρό επιχείρηµα των ίδιων στελεχών για το µέλλον βασίζεται στη διαβεβαίωση ότι θα παταχθεί η φοροδιαφυγή, θα βρεθούν και θα φορολογηθούν τα φυγαδευθέντα εισοδήµατα και άλλες πηγές πλούτου. Ενδεχοµένως µε αυτό τον τρόπο θα υπάρξουν φέτος αρκετά έσοδα γιατον κρατικό προϋπολογισµό. Αρκούν, άραγε,όλα αυτά για να αποµακρύνουν την ελληνική οικονοµία από το βάραθρο; Η απάντηση είναι απλή: «Οχι».Ισως να συµβαίνει και το αντίθετο. Γιατί ο περιορισµός του ελλείµµατοςµε τεχνητή αύξηση τωνεσόδων και µε παράλληλο καιεξίσου τεχνητό περιορισµό τωνεξόδων συνιστά εφάπαξ µέθοδο. Την εφαρµόζεις µία φορά, έχεις ένα προσωρινό αποτέλεσµα, αλλά στο τέλος το πρόβληµα θα επιστρέψει ίσως πιο δραµατικά.
Γιατί το πραγµατικό πρόβληµα δεν είναι µόνο η αδυναµία στη συλλογή τωνφόρων και η αναποτελεσµατικότη τα στηδίωξη της φοροδιαφυγής. Είναι και η φοροδοτική ικανότητα της ελληνικής οικονοµίας. Λείπει η ανάπτυξη υπό την έννοια της παραγωγής πλούτου, που θα επιτρέπεινα βελτιώνονται µε υγιήτρόπο τα µεγέθη του ετήσιου προϋπολογισµού. Και ταυτόχρονα ναδηµιουργούνται προϋποθέσεις για πλεονάσµατα που θα αναστρέψουντην πορείατου χρέους, άρα καιγια περιορισµότων δανειακών αναγκών. Αυτά όµως δεν έχουναξία ως αριθµοί και ποσοτικάµεγέθη, αλλά µόνοως ποσοστότου ΑΕΠ. Και όσαµέτρα οδηγούν σε µείωση του ΑΕΠ, απλώς µας καταδικάζουν στην αιώνια τιµωρία του Σίσυφου. Συνεπώς, χρειάζεται κάτι πέρα από φορολογίες και περικοπές στα µισθολόγια.
Κάτι πουθα καθιστά µόνιµοκαι επαναλαµβανόµενο κάθεβήµα προς τηλύση του προβλήµατος. Αν κόβεις σήµερα τα εισοδήµατα πουθα φορολογήσεις αύριο, απλώς θαέχεις λιγότερα έσοδα. Αυτό σηµαίνει ότι χρειάζεται άλλη µατιά σταπράγµατα. Γιατί, όπως θα έλεγε ο Αϊνστάιν: «Τα προβλήµατα που µας απασχολούν σήµερα δεν µπορούν να λυθούν µε το επίπεδο σκέψης που τα δηµιούργησε».
Το πιο ισχυρό επιχείρηµα των ίδιων στελεχών για το µέλλον βασίζεται στη διαβεβαίωση ότι θα παταχθεί η φοροδιαφυγή, θα βρεθούν και θα φορολογηθούν τα φυγαδευθέντα εισοδήµατα και άλλες πηγές πλούτου. Ενδεχοµένως µε αυτό τον τρόπο θα υπάρξουν φέτος αρκετά έσοδα γιατον κρατικό προϋπολογισµό. Αρκούν, άραγε,όλα αυτά για να αποµακρύνουν την ελληνική οικονοµία από το βάραθρο; Η απάντηση είναι απλή: «Οχι».Ισως να συµβαίνει και το αντίθετο. Γιατί ο περιορισµός του ελλείµµατοςµε τεχνητή αύξηση τωνεσόδων και µε παράλληλο καιεξίσου τεχνητό περιορισµό τωνεξόδων συνιστά εφάπαξ µέθοδο. Την εφαρµόζεις µία φορά, έχεις ένα προσωρινό αποτέλεσµα, αλλά στο τέλος το πρόβληµα θα επιστρέψει ίσως πιο δραµατικά.
Γιατί το πραγµατικό πρόβληµα δεν είναι µόνο η αδυναµία στη συλλογή τωνφόρων και η αναποτελεσµατικότη τα στηδίωξη της φοροδιαφυγής. Είναι και η φοροδοτική ικανότητα της ελληνικής οικονοµίας. Λείπει η ανάπτυξη υπό την έννοια της παραγωγής πλούτου, που θα επιτρέπεινα βελτιώνονται µε υγιήτρόπο τα µεγέθη του ετήσιου προϋπολογισµού. Και ταυτόχρονα ναδηµιουργούνται προϋποθέσεις για πλεονάσµατα που θα αναστρέψουντην πορείατου χρέους, άρα καιγια περιορισµότων δανειακών αναγκών. Αυτά όµως δεν έχουναξία ως αριθµοί και ποσοτικάµεγέθη, αλλά µόνοως ποσοστότου ΑΕΠ. Και όσαµέτρα οδηγούν σε µείωση του ΑΕΠ, απλώς µας καταδικάζουν στην αιώνια τιµωρία του Σίσυφου. Συνεπώς, χρειάζεται κάτι πέρα από φορολογίες και περικοπές στα µισθολόγια.
Κάτι πουθα καθιστά µόνιµοκαι επαναλαµβανόµενο κάθεβήµα προς τηλύση του προβλήµατος. Αν κόβεις σήµερα τα εισοδήµατα πουθα φορολογήσεις αύριο, απλώς θαέχεις λιγότερα έσοδα. Αυτό σηµαίνει ότι χρειάζεται άλλη µατιά σταπράγµατα. Γιατί, όπως θα έλεγε ο Αϊνστάιν: «Τα προβλήµατα που µας απασχολούν σήµερα δεν µπορούν να λυθούν µε το επίπεδο σκέψης που τα δηµιούργησε».
Πηγή: Τα Νέα
Δημοσιεύτηκε στις 14/06/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire