Οι κυπριακές πολιτικές εξελίξεις

Η εκλογή Ομήρου και η ψήφος του ενός

Του Γιώργου Χριστοδουλίδη

Νέα δεδομένα στην πολιτική ζωή του τόπου δημιουργεί η εκλογή Γ. Ομήρου στην Προεδρία της Βουλής αν δεχτεί κανείς ότι δεν πρόκειται απλώς για μια αλλαγή προσώπου, αλλά για μια διαφορετική πολιτική αντανάκλαση που εκπέμπεται από αυτή την εξέλιξη, τόσο στο Κυπριακό όσο και στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό. Επιπλέον, ο τρόπος εκλογής του κ. Ομήρου χρήζει ίσως περαιτέρω ανάλυσης και ερμηνείας.
Στο Κυπριακό, αφενός, είναι πασιφανές ότι ο δεύτερος πλέον τη τάξει στην Κυπριακή Δημοκρατία δεν πρόκειται να διευκολύνει τον Πρόεδρο Χριστόφια στο Κυπριακό, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα με τον προκάτοχό του.
Αν αναγνώσει κανείς τις ομιλίες του κ. Καρογιάν για το Κυπριακό, μπορεί να διαπιστώσει πόσο «σκληρός», για λόγους ικανοποίησης του κομματικού ακροατηρίου, ήταν με την τουρκική πλευρά και πόσο συστηματικά και επιδέξια άφηνε στο απυρόβλητο τον Πρόεδρο Χριστόφια και τις γενναιόδωρες προσφορές του προς αυτήν.
Τώρα, ο δεύτερος τη τάξει, αναμένεται ότι θα κινείται σε μια ουσιωδώς διαφορετική γραμμή απ’ ό,τι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, γεγονός που ίσωςεμβάλει τον ΠτΔ σε δεύτερες σκέψεις, αλλά σίγουρα θα δημιουργήσει ισχυρά αναχώματα απόκρουσης επικίνδυνων μεθοδεύσεων και δυνατότητες ανανέωσης της αγωνιστικής διάθεσης του λαού.
Αν δε ο ΠτΔ επιχειρήσει τελικά να φέρει ενώπιον του λαού ένα σχέδιο τύπου Ανάν, η επιτυχία του εγχειρήματος υπό το φως των νέων δεδομένων και της αναδιάταξης δυνάμεων που επισυνέβη, θα είναι εξαιρετικά αμφίβολη.
Οσον αφορά τη στήριξη του ΔΗΣΥστον Πρόεδρο της ΕΔΕΚ, είναι αλήθεια ότι δεν σηματοδοτεί κάποια αλλαγή στις προσεγγίσεις του κόμματος της Δεξιάς στο Κυπριακό, αφού πρόκειται για έναν πολιτικό ελιγμό με φόντο τις Προεδρικές που στόχο είχε την ανάκτηση ερεισμάτων στον ενδιάμεσο χώρο.
Ωστόσο, από την άλλη, ούτε ο κ. Ομήρου έχει κανένα λόγο, αφού δεν υπήρξε κάποια συμφωνία ή προδιαβούλευση με τον ΔΗΣΥ, να νοθεύσει τις δικές του θέσεις στο εθνικό θέμα.
Στο πεδίο του κομματικού γίγνεσθαι, η αποτυχία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ να εκλέξουν Πρόεδρο της Βουλής, ανατρέπει σχεδιασμούς, που έδειχναν ενδεχόμενοι σε σχέση με τις επικείμενες προεδρικές εκλογές και θέτει τις σχέσεις των δυο αυτών κομμάτων σε μια πιο εύθραυστη βάση. Με τον κ. Καρογιάν στην Προεδρία της Βουλής, για δεύτερη φορά και συνεπώς πιο ισχυροποιημένο, ο Δ. Χριστόφιας θα έβλεπε με φωτεινά χρώματα την προοπτική του 2013. Τώρα, που ο κ. Καρογιάν απέτυχε να εκλεγεί και επιπλέον, έχει να διαχειριστεί ένα κόμμα με αναζωπυρωμένες τις εσωκομματικές έριδες, τα πράγματα είναι δυσκολότερα.
Ως εκ τούτου, είναι πραγματικά άξιοι απορίας ισχυρισμοί που παρουσιάστηκαν ως επιχειρήματα ότι η επανεκλογή του Μ. Καρογιάν στην Προεδρία της Βουλής δεν θα ενίσχυε τη συνεργασία ΑΚΕΛΔΗΚΟ και δεν θα είχε άμεση σχέση με το Κυπριακό.
Η εκλογή Ομήρου δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την ψήφο του βουλευτή Ζαχαρία Κουλία.
Μόνος ενάντια στις καταθλιπτικές εσωτερικές πλειοψηφίες(που το αντίκρισμά τους στην κοινωνία όλο και ξεθωριάζει), πείσμων μέχρι το τέλος παρά τις αφόρητες πιέσεις και την κατακραυγή, πρέπει όντως να αισθάνεται ο εν λόγω πολιτικός ότι φυλάει Θερμοπύλες (την ώρα που άλλοι είναι έτοιμοι να ανοίξουν τις κερκόπορτες) και να έχει βαθιά μέσα του ριζωμένη την αίσθηση του εθνικού συμφέροντος.
Το να θέτεις το συλλογικό πάνω από το ατομικό, για να εναντιωθείς με πολιτικές πράξεις και όχι θεωρητικά, στις προκατασκευασμένες αποφάσεις των λεγόμενων συλλογικών οργάνων, αυτών εξαιτίας των οποίων όλο και περισσότεροι πολίτες αποστρέφονται την πολιτική, απαιτεί αν μη τι άλλο πίστη σε κάτι υψηλό.
Διότι όσον κι φαίνεται οξύμωρο, το ατομικό συμφέρον για τον κ. Κουλία θα του επίτασσε να διασφαλίσει την απρόσκοπτη παραμονή του στο κόμμα και την προεδρία της Επιτροπής του, κάνοντας το «ορθόν» και «πρέπον» όπως οι άλλοι. Αρνήθηκε, και το κυριότερο, δεν υπέκυψε.
Προτίμησε για χάρη των απόψεών του να συγκρουστεί μετωπικά με τον κομματικό οδοστρωτήρα και να ισοπεδωθεί. Πόσοι αλήθεια το κάνουν αυτό; Διαχρονικά και πάντοτε, λίγοι.
Σε μια χώρα όπου υπέρτατο αγαθό είναι η συνείδηση απέναντι στο χρέος, ο κ. Κουλίας θα ήταν υποχρεωμένος, να ενεργήσει με τον τρόπο που ενήργησε.
Ομως δεν ζει σε μια τέτοια χώρα ο πολιτευτής, εξού και οι διαστάσεις της ενέργειας του μεγεθύνονται.
Οσοι τον πετροβολούν (πολλές φορές ανοίκεια), ας σημειώσουν το εξής:
Κάποτε, ενώπιον ενός πολιτικού ανδρός, εγείρονται δύο επιλογές: Να είναι «αποστάτης» από αυτό που θεωρεί καθήκον ή «αποστάτης» από το κόμμα. Οι θαρραλέοι επιλέγουν συνήθως το δεύτερο.
*Ο Γιώργος Χριστοδουλίδης είναι δημοσιογράφος-λογοτέχνης.