Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Φοβούνται την αντίδραση του, βαριούνται την πολυπλοκότητα της σκέψης του, δεν εμπιστεύονται την κρίση του, δεν πιστεύουν πως θα τους δώσει μια βοηθητική κατευθυντήρια γραμμή…; Δεν ξέρουμε τι μπορεί να δημιουργεί αυτή τη δυσκολία και αν αυτός είναι ο λόγος. Μπορεί να είναι το αποκεντρωτικό σύστημα. Αλλά, αν είναι ένα σύστημα, μια τακτική που εφάρμοσε ο ίδιος, τότε δεν θα έπρεπε να έχει παράπονο για την έλλειψη ενημέρωσης και δεν θα έπρεπε να αποποιείται την ευθύνη. Αφήνοντας πρωτοβουλίες στους ανθρώπους δυνατόν να κάνουν λάθη, αλλά και πάλι την τελική ευθύνη την έχει ο επί κεφαλής. Εικασίες κάνουμε. (Αν ο πρόεδρος ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης, θα λέγαμε σχεδόν με βεβαιότητα πως οι συνεργάτες του φοβούνται τα τασάκια που ίσως εκτοξευτούν εναντίον τους).
Είναι κάπως περίεργο τόσοι άνθρωποι να συμπεριφέρονταν με τον ίδιο τρόπο αφήνοντας τον πρόεδρο στο σκοτάδι. Κάποιος λόγος πρέπει να υπάρχει, πέραν της διαπίστωσης πως φταίει το σύστημα. Μια διαπίστωση που γίνεται συνήθως στην εφηβεία και ο έφηβος θέλει να πάει κόντρα στο σύστημα. Να τα ισοπεδώσει όλα και να φτιάξει ένα νέο κόσμο βασισμένο σε ένα νέο σύστημα, ιδανικό.
Η έλλειψη ενημέρωσης βασίζεται στην έλλειψη χρόνου; Πιθανόν. Αλλά ένας πρόεδρος που έχει χρόνο να παρακολουθεί τις πρωινές εκπομπές των ραδιοφωνικών σταθμών και να κάνει παρεμβάσεις με την ιστορική ατάκα «Άισμε ρε Φρόσω να μιλήσω», δεν έχει χρόνο να ενημερωθεί για το τι συμβαίνει με τα κοντέινερ της Συρίας και του Ιράν; Τι ακριβώς περιέχουν, που τοποθετήθηκαν, τι υπάρχει γύρω τους, είναι ασφαλή; Φυσικά, όταν έχεις εμπιστοσύνη στους συνεργάτες σου δεν χρειάζεται να τα ρωτάς όλα αυτά. Αν όμως ξέρεις πως το σύστημα δυσλειτουργεί, εμπιστεύεσαι αυτούς που κινούν το σύστημα;
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 08/09/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire