Tου Σεραφειμ Κωνσταντινιδη
Ας πούμε ότι μια ωραία μέρα, αλλάζουμε τρόπο σκέψης και συμπεριφορά. Επικρατεί η φειδώ! Ξαφνικά όλοι κάνουν οικονομίες αυξάνοντας την αποταμίευση και ξοδεύοντας λιγότερα. Αυτό είναι καλό, θα ισχυριζόταν κάποιος, μετά τη σπατάλη των προηγούμενων ετών. Είναι καλύτερο να είμαστε συνετοί και φειδωλοί στις δαπάνες παρά σπάταλοι, υπερχρεωμένοι και χωρίς αποταμίευση. Η συμπεριφορά αυτή είναι ευεργετική για το άτομο, αλλά αν επικρατήσει, αποδεικνύεται καταστροφική για το σύνολο. Η αύξηση της αποταμίευσης θα οδηγήσει σε περιορισμό της κατανάλωσης και των εσόδων των επιχειρήσεων, και αυτό θα μεγαλώσει την ύφεση. Περιορίζει την κερδοφορία και τις επενδύσεις και τελικά οδηγεί στη μείωση της αποταμίευσης.
Το «παράδοξο της φειδούς» είναι από τα ενδιαφέροντα σημεία της αντίληψης που είχε αναπτύξει ο Κέυνς (κι άλλοι παλαιότερα) και ισχύει στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Η κρίση έφερε περιορισμό των δαπανών ακόμα και όσων έχουν χρήματα ή/και εργασία κι αυτό οδηγεί στον περιορισμό της αποταμίευσης. Αλλά και η ταχεία αύξηση της φορολογίας από το Δημόσιο, οδηγεί σε αδιέξοδο. Αν δεν εφαρμοστεί πλήρως, όπως γινόταν στο παρελθόν, δεν θα υπάρχουν χρήματα να εξοφλήσουμε το δημόσιο χρέος. Αν εφαρμοστεί με συνέπεια, οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση. Η αύξηση των φόρων ήταν απαραίτητη παλαιότερα, όταν δεν θα «εξόντωνε» την οικονομική δραστηριότητα.
Το παράδοξο της φειδούς, δεν είναι το μοναδικό που ισχύει. Υπάρχει και το παράδοξο του μόχθου. Αν όλοι υποχρεώνονταν ή προσφέρονταν εθελοντικά να εργαστούν περισσότερο χωρίς αύξηση αποδοχών, το αποτέλεσμα σε χώρα που δεν είναι εξαγωγική, είναι η μείωση της απασχόλησης! Οπως υποστηρίζουν ειδικοί, οι εταιρείες θα είχαν μικρότερο κόστος και θα μείωναν τις τιμές για να πωλήσουν περισσότερο.
Οι καταναλωτές θα ξόδευαν λιγότερα, αλλά και οι επιχειρήσεις θα πλήρωναν χαμηλότερους μισθούς. Οι χαμηλότεροι μισθοί οδηγούν σε μικρότερες καταναλωτικές δαπάνες και η πτώση της κατανάλωσης φέρνει μείωση θέσεων εργασίας και ανεργία.
Κάπως έτσι, από τη μία πλάνη στην άλλη, η οικονομία οδηγείται σε βαθιά ύφεση και δεν φαίνεται εύκολη διαφυγή. Κερδισμένοι, όσοι έχουν φανερά εισοδήματα - κέρδη στο εξωτερικό και αφανή έσοδα στην εγχώρια παραοικονομία. Οι υπόλοιποι έχουν την ατυχία να παραμείνουν αντικείμενα πειραμάτων, χάρη στα οποία η επιστήμη θα αποκτήσει καινούργιο υλικό, αλλά με τεράστιο κόστος για τα… πειραματόζωα.
H καταιγίδα φόρων και ο περιορισμός της ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα στερούν πόρους από την οικονομική δραστηριότητα και φέρνουν μεγαλύτερη ύφεση. Κι αυτή με τη σειρά της, καθιστά ανέφικτη την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Μια πολιτική που φαίνεται κατ’ αρχήν σωστή, δηλαδή η επιβολή φόρων ώστε να πληρωθούν οι δανειστές, μετατρέπεται σε βασανιστική πορεία καταστροφής χωρίς διέξοδο. Είναι η πλάνη της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Πηγή: Η Καθημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 13/09/2011
Ας πούμε ότι μια ωραία μέρα, αλλάζουμε τρόπο σκέψης και συμπεριφορά. Επικρατεί η φειδώ! Ξαφνικά όλοι κάνουν οικονομίες αυξάνοντας την αποταμίευση και ξοδεύοντας λιγότερα. Αυτό είναι καλό, θα ισχυριζόταν κάποιος, μετά τη σπατάλη των προηγούμενων ετών. Είναι καλύτερο να είμαστε συνετοί και φειδωλοί στις δαπάνες παρά σπάταλοι, υπερχρεωμένοι και χωρίς αποταμίευση. Η συμπεριφορά αυτή είναι ευεργετική για το άτομο, αλλά αν επικρατήσει, αποδεικνύεται καταστροφική για το σύνολο. Η αύξηση της αποταμίευσης θα οδηγήσει σε περιορισμό της κατανάλωσης και των εσόδων των επιχειρήσεων, και αυτό θα μεγαλώσει την ύφεση. Περιορίζει την κερδοφορία και τις επενδύσεις και τελικά οδηγεί στη μείωση της αποταμίευσης.
Το «παράδοξο της φειδούς» είναι από τα ενδιαφέροντα σημεία της αντίληψης που είχε αναπτύξει ο Κέυνς (κι άλλοι παλαιότερα) και ισχύει στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Η κρίση έφερε περιορισμό των δαπανών ακόμα και όσων έχουν χρήματα ή/και εργασία κι αυτό οδηγεί στον περιορισμό της αποταμίευσης. Αλλά και η ταχεία αύξηση της φορολογίας από το Δημόσιο, οδηγεί σε αδιέξοδο. Αν δεν εφαρμοστεί πλήρως, όπως γινόταν στο παρελθόν, δεν θα υπάρχουν χρήματα να εξοφλήσουμε το δημόσιο χρέος. Αν εφαρμοστεί με συνέπεια, οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση. Η αύξηση των φόρων ήταν απαραίτητη παλαιότερα, όταν δεν θα «εξόντωνε» την οικονομική δραστηριότητα.
Το παράδοξο της φειδούς, δεν είναι το μοναδικό που ισχύει. Υπάρχει και το παράδοξο του μόχθου. Αν όλοι υποχρεώνονταν ή προσφέρονταν εθελοντικά να εργαστούν περισσότερο χωρίς αύξηση αποδοχών, το αποτέλεσμα σε χώρα που δεν είναι εξαγωγική, είναι η μείωση της απασχόλησης! Οπως υποστηρίζουν ειδικοί, οι εταιρείες θα είχαν μικρότερο κόστος και θα μείωναν τις τιμές για να πωλήσουν περισσότερο.
Οι καταναλωτές θα ξόδευαν λιγότερα, αλλά και οι επιχειρήσεις θα πλήρωναν χαμηλότερους μισθούς. Οι χαμηλότεροι μισθοί οδηγούν σε μικρότερες καταναλωτικές δαπάνες και η πτώση της κατανάλωσης φέρνει μείωση θέσεων εργασίας και ανεργία.
Κάπως έτσι, από τη μία πλάνη στην άλλη, η οικονομία οδηγείται σε βαθιά ύφεση και δεν φαίνεται εύκολη διαφυγή. Κερδισμένοι, όσοι έχουν φανερά εισοδήματα - κέρδη στο εξωτερικό και αφανή έσοδα στην εγχώρια παραοικονομία. Οι υπόλοιποι έχουν την ατυχία να παραμείνουν αντικείμενα πειραμάτων, χάρη στα οποία η επιστήμη θα αποκτήσει καινούργιο υλικό, αλλά με τεράστιο κόστος για τα… πειραματόζωα.
H καταιγίδα φόρων και ο περιορισμός της ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα στερούν πόρους από την οικονομική δραστηριότητα και φέρνουν μεγαλύτερη ύφεση. Κι αυτή με τη σειρά της, καθιστά ανέφικτη την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Μια πολιτική που φαίνεται κατ’ αρχήν σωστή, δηλαδή η επιβολή φόρων ώστε να πληρωθούν οι δανειστές, μετατρέπεται σε βασανιστική πορεία καταστροφής χωρίς διέξοδο. Είναι η πλάνη της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Πηγή: Η Καθημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 13/09/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire