ΕΦΗΜΕΡΑ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ μία Μερσεντές κινείται με το ένα γράμμα καλυμμένο με άσπρο χαρτόνι. Ένδειξη πως το αυτοκίνητο είναι ταξί, εγγεγραμμένο στα κατεχόμενα που βρίσκεται στις ελεύθερες περιοχές είτε για κούρσα είτε για ιδιωτική δουλειά. Κι είναι σε όλους γνωστό πως άμα ένα αυτοκίνητο έχει κρυμμένο το ένα γράμμα, είναι ταξί από τα κατεχόμενα. Κρύβεις απλά ένα γράμμα, με τον πιο πρόχειρο τρόπο μάλιστα, που κάνει κρα για την ταυτότητα και διακινείσαι ελεύθερα. Αν δεν ήταν κρυμμένο το ένα γράμμα θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, αφού το μάτι δεν θα έπεφτε εύκολα στα νούμερα. Το κρυφτούλι όμως είναι η καλύτερη μέθοδος για να το κάνει ορατό. Και μία ένδειξη της υποκριτικής μας στάσης.
Κι ενώ λίγα εκατοστά χαρτονιού (ή σελοτέιπ), κάποια εισαγωγικά κι ένα ψευδό στις λέξεις, είναι αρκετά να απαλείψουν την κατοχή, το Υπουργείο Εσωτερικών αρνήθηκε να παραλάβει από τα κατεχόμενα τέσσερα ασυνόδευτα παιδιά για τα οποία υπήρχε αναφορά από τα Ηνωμένα Έθνη πως ήταν θύματα εκμετάλλευσης. Ή, τέλος πάντων, άμα ταξιδεύουν ασυνόδευτα μπορούν να μετατραπούν σε θύματα. Εμπόρευμα προς σεξουαλική εκμετάλλευση, δούλοι, ανταλλακτικά ανθρωπίνων οργάνων…
Το Υπουργείο Εσωτερικών έμπλεξε σε γραφειοκρατικές διαδικασίες και δεν μπορούσε να παραβεί τις συνήθεις πρακτικές του, να τα παραλάβει από τα κατεχόμενα και να διασφαλίσει ότι θα φτάσουν στις χώρες και στις οικογένειές τους. «Δεν είπαμε όχι στην παραλαβή των παιδιών, αλλά δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν ακόμα σχετικές διαδικασίες», εξήγησε η υπουργός Εσωτερικών Ελένη Μαύρου. Τα παιδιά μπήκαν μάλλον από παράνομο αεροδρόμιο ή λιμάνι κι από το ίδιο μέρος θα έπρεπε να φύγουν, ώστε να μην αναγνωρίσουμε οι επίσημες Αρχές τις κατοχικές, τις Αρχές του ψευδοκράτους. Τις οποίες δεν αναγνωρίζουμε όταν κρύβουμε το «Τ» του ταξί. Όταν στεκόμαστε στην ουρά των οδοφραγμάτων για να μας επιτρέψουν να περάσουμε στα κατεχόμενα, όταν τρώμε και πίνουμε στα σπίτια μας εκεί και στα σπίτια μας εδώ με τους πολιτικούς των κατεχομένων… Οι ευαισθησίες μας είναι επιλεκτικές, χωρίς καν να έχουμε επίγνωση πότε αναγνωρίζουμε τις κατοχικές Αρχές και πότε όχι.
Άλλοτε ψευδοκράτος κι άλλοτε κράτος
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ μία Μερσεντές κινείται με το ένα γράμμα καλυμμένο με άσπρο χαρτόνι. Ένδειξη πως το αυτοκίνητο είναι ταξί, εγγεγραμμένο στα κατεχόμενα που βρίσκεται στις ελεύθερες περιοχές είτε για κούρσα είτε για ιδιωτική δουλειά. Κι είναι σε όλους γνωστό πως άμα ένα αυτοκίνητο έχει κρυμμένο το ένα γράμμα, είναι ταξί από τα κατεχόμενα. Κρύβεις απλά ένα γράμμα, με τον πιο πρόχειρο τρόπο μάλιστα, που κάνει κρα για την ταυτότητα και διακινείσαι ελεύθερα. Αν δεν ήταν κρυμμένο το ένα γράμμα θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, αφού το μάτι δεν θα έπεφτε εύκολα στα νούμερα. Το κρυφτούλι όμως είναι η καλύτερη μέθοδος για να το κάνει ορατό. Και μία ένδειξη της υποκριτικής μας στάσης.
Κι ενώ λίγα εκατοστά χαρτονιού (ή σελοτέιπ), κάποια εισαγωγικά κι ένα ψευδό στις λέξεις, είναι αρκετά να απαλείψουν την κατοχή, το Υπουργείο Εσωτερικών αρνήθηκε να παραλάβει από τα κατεχόμενα τέσσερα ασυνόδευτα παιδιά για τα οποία υπήρχε αναφορά από τα Ηνωμένα Έθνη πως ήταν θύματα εκμετάλλευσης. Ή, τέλος πάντων, άμα ταξιδεύουν ασυνόδευτα μπορούν να μετατραπούν σε θύματα. Εμπόρευμα προς σεξουαλική εκμετάλλευση, δούλοι, ανταλλακτικά ανθρωπίνων οργάνων…
Το Υπουργείο Εσωτερικών έμπλεξε σε γραφειοκρατικές διαδικασίες και δεν μπορούσε να παραβεί τις συνήθεις πρακτικές του, να τα παραλάβει από τα κατεχόμενα και να διασφαλίσει ότι θα φτάσουν στις χώρες και στις οικογένειές τους. «Δεν είπαμε όχι στην παραλαβή των παιδιών, αλλά δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν ακόμα σχετικές διαδικασίες», εξήγησε η υπουργός Εσωτερικών Ελένη Μαύρου. Τα παιδιά μπήκαν μάλλον από παράνομο αεροδρόμιο ή λιμάνι κι από το ίδιο μέρος θα έπρεπε να φύγουν, ώστε να μην αναγνωρίσουμε οι επίσημες Αρχές τις κατοχικές, τις Αρχές του ψευδοκράτους. Τις οποίες δεν αναγνωρίζουμε όταν κρύβουμε το «Τ» του ταξί. Όταν στεκόμαστε στην ουρά των οδοφραγμάτων για να μας επιτρέψουν να περάσουμε στα κατεχόμενα, όταν τρώμε και πίνουμε στα σπίτια μας εκεί και στα σπίτια μας εδώ με τους πολιτικούς των κατεχομένων… Οι ευαισθησίες μας είναι επιλεκτικές, χωρίς καν να έχουμε επίγνωση πότε αναγνωρίζουμε τις κατοχικές Αρχές και πότε όχι.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire