Ας πούμε ότι τ΄ απορρίπτουν όλα
Του όρους της Τρόικας ή έστω αυτούς που μαθαίνουμε από τις διαρροές, κανένας ηγέτης δεν θα
μπορούσε να τους αποδεχθεί. Τουλάχιστον, χωρίς να έχει ένα πιστόλι στον κρόταφο. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι ότι φτάσαμε σε σημείο όπου η δυνατότητα διαπραγμάτευσης έχει εξανεμισθεί μαζί με τα χρήματα του κρατικού ταμείου κι αυτή τη στιγμή μπροστά μας υπάρχει μόνο η επιλογή της υπογραφής ενός μνημονίου. Καμιά άλλη επιλογή δεν υπάρχει πραγματικά. Θα μπορούσε να υπήρχε και η επιλογή της στάσης πληρωμών, δηλαδή της πτώχευσης, αλλά δεν ακούσαμε κανέναν να θέτει τέτοιο ζήτημα, ούτε από τους πολιτικούς, ούτε από τους ειδικούς της οικονομίας. Αν υπάρχει κάτι άλλο, θα ήταν καλό να τεθεί ενώπιον του λαού για να τερματιστεί η αγωνία.
Αν όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από αυτόν τότε μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτός ο δρόμος πιο υποφερτός και πιο σύντομος: Η κυβέρνηση να διαπραγματευτεί με ειλικρίνεια για να πετύχει υποφερτούς όρους κι όχι να οδηγήσει τα πράγματα σε αδιέξοδο, όπως είναι η εντύπωση που δίνει μέχρι τώρα. Υπάρχουν οπωσδήποτε ζητήματα τα οποία δεν πρέπει να δεχθεί, υπάρχουν άλλα που μπορεί να διαπραγματευθεί, υπάρχουν κι άλλα απολύτως δικαιολογημένα, που θα έπρεπε να τα αλλάξουμε μόνοι μας πριν να έρθει η Τρόικα. Πάντως δεν είναι λογικό να παρακολουθούμε σήμερα, μέσα σε αυτή την κρίση, τις πιο αλλοπρόσαλλες πολιτικές ως και η κυβέρνηση να μην πιστεύει ότι κάνει αυτό που πρέπει να κάνει και βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τη λογική και με τον εαυτό της.
Θα μπορούσε να προετοιμαστεί και δεν το έκανε. Θα μπορούσε να φωνάξει τους πολιτικούς αρχηγούς να τους εξηγήσει ποια είναι η διαπραγματευτική της γραμμή και οι στόχοι της και δεν το έκανε. Θα μπορούσε να επιστρατεύσει όσους άξιους τεχνοκράτες έχουμε και να συστήσει μια ικανή επιτροπή για να βοηθά τη διαπραγματευτική ομάδα και δεν το έκανε. Και τώρα, που η κατάσταση χρειάζεται τους πιο αποτελεσματικούς χειρισμούς παρακολουθούμε την πιο σχιζοφρενική κατάσταση. Τις δημόσιες κόντρες, ακόμα και του ίδιου του Προέδρου με την Τρόικα, αλλά και του κυβερνώντος κόμματος με τους υπόλοιπους από τους οποίους ζητούν δημόσιες εξηγήσεις, σαν να κυβερνά η αντιπολίτευση, για το αν δέχονται «την παράδοση του φυσικού πλούτου στα χέρια των τροϊκανών, το ξεπούλημα των ημικρατικών, την ιδιωτικοποίηση των σχεδίων ασφάλισης των εργαζομένων, την κατάργηση της ΑΤΑ, τη διαδικασία εκποίησης κατοικιών και την ελευθεροποίηση κλειστών επαγγελμάτων».
Ας πούμε όμως ότι απαντούν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι δεν δέχονται τίποτε απολύτως. Ας πούμε ότι βγάζουν και τον λαό στους δρόμους κι οργανώνουν κάθε μέρα διαδηλώσεις εναντίον της Τρόικας. Ότι ξεκινούν εκστρατείες εναντίον των μέτρων και στήνουν αντιμνημονιακό μέτωπο όπως έκανε στην Ελλάδα ο Τσίπρας κι έγινε πρώτο κόμμα. Τότε, τι διάολο θα κάνει η κυβέρνηση; Μπορεί επιτέλους να μας πει κάποιος τι θα γίνει;
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 16/11/2012
Tου Άριστου Μιχαηλίδη
Του όρους της Τρόικας ή έστω αυτούς που μαθαίνουμε από τις διαρροές, κανένας ηγέτης δεν θα
μπορούσε να τους αποδεχθεί. Τουλάχιστον, χωρίς να έχει ένα πιστόλι στον κρόταφο. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι ότι φτάσαμε σε σημείο όπου η δυνατότητα διαπραγμάτευσης έχει εξανεμισθεί μαζί με τα χρήματα του κρατικού ταμείου κι αυτή τη στιγμή μπροστά μας υπάρχει μόνο η επιλογή της υπογραφής ενός μνημονίου. Καμιά άλλη επιλογή δεν υπάρχει πραγματικά. Θα μπορούσε να υπήρχε και η επιλογή της στάσης πληρωμών, δηλαδή της πτώχευσης, αλλά δεν ακούσαμε κανέναν να θέτει τέτοιο ζήτημα, ούτε από τους πολιτικούς, ούτε από τους ειδικούς της οικονομίας. Αν υπάρχει κάτι άλλο, θα ήταν καλό να τεθεί ενώπιον του λαού για να τερματιστεί η αγωνία.
Αν όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από αυτόν τότε μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτός ο δρόμος πιο υποφερτός και πιο σύντομος: Η κυβέρνηση να διαπραγματευτεί με ειλικρίνεια για να πετύχει υποφερτούς όρους κι όχι να οδηγήσει τα πράγματα σε αδιέξοδο, όπως είναι η εντύπωση που δίνει μέχρι τώρα. Υπάρχουν οπωσδήποτε ζητήματα τα οποία δεν πρέπει να δεχθεί, υπάρχουν άλλα που μπορεί να διαπραγματευθεί, υπάρχουν κι άλλα απολύτως δικαιολογημένα, που θα έπρεπε να τα αλλάξουμε μόνοι μας πριν να έρθει η Τρόικα. Πάντως δεν είναι λογικό να παρακολουθούμε σήμερα, μέσα σε αυτή την κρίση, τις πιο αλλοπρόσαλλες πολιτικές ως και η κυβέρνηση να μην πιστεύει ότι κάνει αυτό που πρέπει να κάνει και βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τη λογική και με τον εαυτό της.
Θα μπορούσε να προετοιμαστεί και δεν το έκανε. Θα μπορούσε να φωνάξει τους πολιτικούς αρχηγούς να τους εξηγήσει ποια είναι η διαπραγματευτική της γραμμή και οι στόχοι της και δεν το έκανε. Θα μπορούσε να επιστρατεύσει όσους άξιους τεχνοκράτες έχουμε και να συστήσει μια ικανή επιτροπή για να βοηθά τη διαπραγματευτική ομάδα και δεν το έκανε. Και τώρα, που η κατάσταση χρειάζεται τους πιο αποτελεσματικούς χειρισμούς παρακολουθούμε την πιο σχιζοφρενική κατάσταση. Τις δημόσιες κόντρες, ακόμα και του ίδιου του Προέδρου με την Τρόικα, αλλά και του κυβερνώντος κόμματος με τους υπόλοιπους από τους οποίους ζητούν δημόσιες εξηγήσεις, σαν να κυβερνά η αντιπολίτευση, για το αν δέχονται «την παράδοση του φυσικού πλούτου στα χέρια των τροϊκανών, το ξεπούλημα των ημικρατικών, την ιδιωτικοποίηση των σχεδίων ασφάλισης των εργαζομένων, την κατάργηση της ΑΤΑ, τη διαδικασία εκποίησης κατοικιών και την ελευθεροποίηση κλειστών επαγγελμάτων».
Ας πούμε όμως ότι απαντούν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι δεν δέχονται τίποτε απολύτως. Ας πούμε ότι βγάζουν και τον λαό στους δρόμους κι οργανώνουν κάθε μέρα διαδηλώσεις εναντίον της Τρόικας. Ότι ξεκινούν εκστρατείες εναντίον των μέτρων και στήνουν αντιμνημονιακό μέτωπο όπως έκανε στην Ελλάδα ο Τσίπρας κι έγινε πρώτο κόμμα. Τότε, τι διάολο θα κάνει η κυβέρνηση; Μπορεί επιτέλους να μας πει κάποιος τι θα γίνει;
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 16/11/2012
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire