Κύπρος : Πολιτική ανευθυνότητα

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Είχαν προγραμματισμό για όσα που πάθαμε

Tου Άριστου Μιχαηλίδη

ΟΤΑΝ ο υπουργός Οικονομικών δήλωνε ότι κοιμάται ήσυχος, ενώ όλοι εμείς οι ηλίθιοι δεν μπορούσαμε να κλείσουμε μάτι από τους εφιάλτες που μας δημιούργησαν και όταν με θάρρος και σιγουριά (πού την έβρισκε;) απευθυνόταν στους ξάγρυπνους ηλίθιους κι έλεγε «σας βεβαιώνω ότι οι διευθετήσεις που έχουμε κάνει είναι τέτοιες που δεν έγινε, ούτε και θα γίνει καμία καθυστέρηση στις πληρωμές και στις υποχρεώσεις που έχει το κράτος» (3/9/2012), εννοούσε τον εφιάλτη που είδαμε να ζωντανεύει τις τελευταίες μέρες. Ότι δηλαδή, η κυβέρνηση, που με κλάματα γοερά δηλώνει ότι «έγνοια και προτεραιότητά της ήταν πάντα το καλό των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων» (Δ. Χριστόφιας, 6/12/2012) δεν έκανε καμιά απολύτως διευθέτηση γιατί είχε υπόψη τα χρήματα των ταμείων προνοίας των εργαζομένων στους ημικρατικούς οργανισμούς. Αυτές ήταν οι διευθετήσεις που έκαναν. Και μετά κατηγορούν τους εργαζόμενους, που αντέδρασαν και ήθελαν εγγυήσεις για τα χρήματα που φύλαγαν μια ζωή, μήνα με τον μήνα, με στερήσεις και κόπο, για να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς όταν θα βγουν στη σύνταξη. «Σας βεβαιώνω ότι ο προγραμματισμός μας είναι τέτοιος που μας αφήνει πλήρως ικανοποιημένους ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τα δημοσιονομικά χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα», έλεγε ο Βάσος Σιαρλή, για να τον ακολουθεί ο γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος και να κατηγορεί τους υπόλοιπους ότι βιάζονται να συμφωνήσουν με την Τρόικα, όχι γιατί η κυβέρνηση κατάφερε να αφήσει το κράτος χωρίς χρήματα, αλλά «επειδή ασπάζονται τις θέσεις της Τρόικας» ως συνοδοιπόροι του ΔΝΤ και εχθροί του λαού.

Όταν ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος δήλωνε ότι «είμαι εξουσιοδοτημένος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαβεβαιώσω ότι η παρούσα Κυβέρνηση δεν πρόκειται να αγγίξει τον 13ο μισθό των εργαζομένων» (26/4/2012), γνώριζε ότι τα χρήματα τελειώνουν κι ότι είχαν δίκαιο όσοι έχασαν τον ύπνο τους και φώναζαν να κάνουν κάτι, επιτέλους. Όχι κατ΄ ανάγκη να κάνει συμφωνία με την Τρόικα και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της, που τελικά τις αποδέχθηκαν και τις εφαρμόζει η ΜΗ νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, αλλά να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από το να φτάσουν στο σημείο να ψάχνουν λεφτά από το αποκούμπι των εργαζομένων για να πληρώσουν μισθούς και 13ο. Να κάνουν οτιδήποτε, εκτός από την εγκληματική αδράνεια. Ακόμα και να αποφασίσουν ότι πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ισλανδίας που δημιούργησε νέα τράπεζα, μετέφερε σε αυτήν τις καταθέσεις του κόσμου και οδήγησε σε χρεοκοπία τις τρεις μεγάλες τράπεζες που διογκώθηκαν αλόγιστα με ανοίγματα στη Βρετανία και στην Ολλανδία (όπως ακριβώς και οι δικές μας τράπεζες) και κατέστρεψαν την οικονομία της χώρας. Δεν ξέρουμε πώς και αν μπορούσε να γίνει αυτό στην Κύπρο. Ξέρουμε όμως ότι στην Ισλανδία υπήρξε ηγεσία που αναγνώρισε την κρίση και τη διαχειρίστηκε με ριζοσπαστικούς τρόπους, δεν την άφησε στο έλεος της Τρόικας, μεταθέτοντας το πρόβλημα μέχρι να φτάσει στα ταμεία συντάξεων των εργαζομένων και μέχρι να παραδώσει την κρίση στους επόμενους με τη λογική τού: «ας κόψουν τον λαιμό τους». Αυτή είναι η πραγματικότητα και είναι άκρως εκνευριστικό να αντιμετωπίζουμε σήμερα τόσα πραγματικά προβλήματα επιβίωσης και να πρέπει να καταπίνουμε και τις σοφιστείες αυτών που την ώρα της κρίσης αποδείχθηκαν ανεπαρκέστατοι.
aristosm@phileleftheros.com