Με υπουργική απόφαση γράφεται και η ιστορία στην Κύπρο...

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ένα κράτος με κομματική ατζέντα

Tου Άριστου Μιχαηλίδη

ΔΙΑΝΘΙΖΟΥΝ τις όποιες απροκάλυπτα εριστικές αποφά-
σεις με κάτι βαρύγδουπα διακριτικά, σε κάνουν να νομίζεις
ότι είναι ιεροσυλία να αμφισβητήσεις τις προθέσεις τους.
Όπως χτες, που αποφάσισαν με συνοπτικές διαδικασίες,
την ώρα που ο κοσμάκης βρίσκεται στους δρόμους απελ-
πισμένος και δυστυχής για τα μεθεόρτια της οικονομικής
κρίσης, «την αποκατάσταση της μνήμης αδίκως δολοφο-
νηθέντων κατά την περίοδο 1956-1958» και μάλιστα το
έκαναν, λέει, «με στόχο την οικοδόμηση του ιδιαίτερα
αναγκαίου κλίματος ενότητας» και ότι «η απόφαση αυτή
θέλει να προαγάγει την εθνική συμφιλίωση». Φυσικά,
ακριβώς το αντίθετο θα συμβεί,είναι βέβαιο.

Και όχι επειδή δεν έπρεπε κάποια στιγμή το κυπριακό
κράτος να δημιουργήσει τους μηχανισμούς και να εντοπίσει και να
αποκαταστήσει τους πραγματικά «αδίκως δολοφονηθέντες», αν
υπάρχουν και όσοι υπάρχουν, για να πάψουν πια να βαραίνουν την
επική ιστορία της ΕΟΚΑ. Αλλά δυστυχώς αποδεικνύεται ότι η Κυβέρνηση
ούτε αυτό μπορεί να το κάνει σωστά, προγραμματισμένα,
χωρίς να προκαλεί και χωρίς να αφήνει περιθώρια αμφισβητήσεων.
Η χθεσινή απόφαση του
Υπουργικού Συμβουλίου, δεν εί-
ναι απόφαση που χαρακτηρίζει
ένα κράτος, είναι απόφαση που
χαρακτηρίζει ένα κόμμα.
Είναι δεδομένο ότι η απομά-
κρυνση από τα γεγονότα καθιστούν πολύ δύσκολη την
αποκάθαρση των γεγονότων και την αποκατάσταση της
αλήθειας, αλλά η Κυβέρνηση είχε μπροστά της πέντε
ολόκληρα χρόνια για να ερευνήσει και να καταλήξει σε
ένα πράγματι ιστορικό έργο. Να φέρει πραγματική συμφι-
λίωση αποκαθιστώντας την ιστορία της ΕΟΚΑ, όπως της
αρμόζει. Αντί αυτού, ανακοίνωσε απλώς μια πολιτική από-
φαση, πλην όμως ανιστόρητη, στη βάση των απόψεων του
ΑΚΕΛ και όχι μιας ανεξάρτητης, για παράδειγμα, επιτρο-
πής ιστορικών. Αλλά ως γνωστόν η ιστορία δεν γράφεται
με πολιτικές και κομματικές αποφάσεις. Αυτές διαστρε-
βλώνουν την ιστορία, δεν την αποκαθάρουν από λάθη,
υπερβολές ή και ανοησίες.
Γνωρίζουμε ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟ-
ΚΑ εκτελέστηκαν ως «συνεργάτες, πράκτορες του
εχθρού» 80 Έλληνες Κύπριοι. Η απόφαση της Κυβέρνη-
σης Χριστόφια αποκαθιστά, όπως λέει, μόνο 19. Είναι οι
19 τους οποίους το ΑΚΕΛ θεωρεί δικούς του. Για τους
υπόλοιπους όμως, που δεν ήταν του ΑΚΕΛ, έκανε κάποια
μελέτη το κυπριακό κράτος και βρήκε ότι ήταν όλοι
πράγματι προδότες δικαίως εκτελεσθέντες και μόνο οι
19 του ΑΚΕΛ ήταν «αδίκως δολοφονηθέντες»; Αν ήθελε
πράγματι να προσφέρει αγαθήν υπηρεσία στον τόπο και
όχι στο κόμμα, η Κυβέρνηση όφειλε να μελετήσει όλες
τις περιπτώσεις και να ανακοινώσει και τους δεξιούς, αν
υπήρξαν αδίκως δολοφονηθέντες. Με βάση ποια στοι-
χεία λοιπόν αποκαθιστά μόνο τους 19; Ή αρκεί μόνο η
κομματική ταυτότητα και δεν υπάρχει λόγος ούτε καν να
ανακοινώσει το δικαιολογητικό της απόφασης;
Ανάμεσα στους 19 αναφέρεται και το όνομα: Παναγιώ-
της Τσάρος από την Άσσια. Αλλά ο Τσάρος είναι ανάμεσα
στους ήρωες του αγώνα και τιμάται κάθε χρόνο στις εκ-
δηλώσεις της 1ης Απριλίου, διότι σκοτώθηκε από τους
Άγγλους και όχι από την ΕΟΚΑ. Γιατί αυτός είναι ανάμεσα
στα ονόματα, που αποκαθιστά δήθεν το Υπουργικό; Απλώς
επειδή ήταν στη λίστα του ΑΚΕΛ; Αλλά, ένα κράτος μπορεί
να παίρνει αποφάσεις για λογαριασμό ενός κόμματος;