Εκρήξεις από τις φούσκες

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Έκοψαν με μια μονοκοντυλιά επιδόματα μάνας, αναπήρων, πολυτέκνων αλλά δεν έβαλα αύξηση στον φόρο για τα πούρα...

Ένα κράτος που βολεύει ημετέρους είναι, που φόρτωσε τα κομματικά ρουσφέτια διαχρονικά στο κρατικό ταμείο 

Tου Κώστα Βενιζέλου

ΤΑ σημάδια προειδοποίησης δεν θεωρήθηκαν τελικά αρκετά για να κτυπήσει καμπανάκι. Μια, δυο, πολλές φούσκες. Το χρηματιστήριο, ο μεγαλοϊδεατισμός των τραπεζών, οι φωστήρες που ανέλαβαν τη γενική διαχείριση, ήταν τα κομμάτια του παζλ που βαθμηδόν οδήγησαν στην έκρηξη. Επιπρόσθετα σε αυτά, ο άκρατος ατομικισμός και οι λογικές του εύκολου κέρδους, σε μια κοινωνία που δεν πατούσε στη γη, αλλά ζούσε με τις υπερβολές και για τις υπερβολές. Οι  φούσκες ήταν θέμα χρόνου να σπάσουν. Μόνο που οι εκρήξεις, που προκλήθηκαν, συνταράσσουν πλέον συθέμελα τη χώρα.
Όταν άρχισε το πρόβλημα να φαίνεται, να βιώνεται (κοινωνικά παντοπωλεία, συσσίτια, ανεργία, έλλειψη ρευστότητας, σημάδια κατάρρευσης/χρεοκοπία), αντιμετωπίσθηκε με την ίδια συνταγή:  Αλληλοκατηγορίες και αποποίηση ευθυνών. Τα πάντα έγιναν από τρίτους. Από τους ξένους, που θέλουν το κακό μας, τις αγορές, τους υπονομευτές της Κύπρου (μας), τους τραπεζίτες. Η συνωμοσιολογία είναι  σύμπτωμα πολιτικής υπανάπτυξης και επιβεβαιώνει την αδυναμία διαχείρισης μικρών ή μεγάλων ζητημάτων. Κι όλοι αυτοί να φταίνε, το ζητούμενο είναι τι έκαναν εκείνοι που είχαν το γενικό πρόσταγμα και την ευθύνη διαχείρισης. Οι πολίτες ψηφίζουν Πρόεδρο, δεν εκλέγουν τραπεζίτη ή εκπροσώπους των «καταραμένων αγορών».

Όταν ο λαϊκισμός βρέθηκε αντιμέτωπος με τα άδεια ταμεία και τη στάση πληρωμών, θέλησαν οι αρμόδιοι να κοιτάξουν την πραγματικότητα. Όμως ήταν αργά. Έκοψε, έραψε η Τρόικα και τους έστειλε τον λογαριασμό. Περικοπές, περικοπές και κούρεμα κοινωνικών παροχών. Γιατί κοινωνικό κράτος δεν είμαστε, όσοι το λένε παραμυθιάζουν και παραμυθιάζονται. Ένα κράτος που βολεύει ημετέρους είναι, που φόρτωσε τα κομματικά ρουσφέτια διαχρονικά στο κρατικό ταμείο.
Όταν λοιπόν, έπρεπε να γίνει το κούρεμα, το έπραξαν άγαρμπα, όπως άγαρμπα διαχειρίστηκαν την οικονομική κρίση (με λογικές του μικρού χωριού, του συνοικιακού καφενείου, του κομματικού ακτίβ).
Δεν έβαλα αύξηση στον φόρο για τα πούρα, γιατί αποφάνθηκαν πως δεν θα επιφέρει μεγάλα έσοδα (έχουμε την πολυτέλεια να πετάμε χρήματα). Την ίδια, όμως, ώρα με λογιστικές προσθέσεις και αφαιρέσεις έκοψαν με μια μονοκοντυλιά επιδόματα μάνας, αναπήρων, πολυτέκνων. «Θέλουμε τόσα εκατομμύρια θα κόψουμε από όπου νάναι». Χωρίς κοινωνική ευαισθησία (κι ας τρέχει βρύση το κλάμα) και στόχευση. Κόβουν και ράβουν θέσεις εργασίας και κατηγορούν άλλους ότι ευθύνονται.
Η χώρα πριν πέντε χρόνια είχε άλλους προσανατολισμούς. Σήμερα, ζητιανεύει δανεικά. Και το γεγονός ότι δεν συνειδητοποιούν το μέγεθος του προβλήματος, είναι ότι ζητιανεύουν και παρακαλούν για δάνειο και βρίζουν και τους δανειστές. Ό,τι λέμε, δεν μένει μεταξύ μας, κι αυτό μετά από τόσα χρόνια έπρεπε να το γνωρίζουν. Τελικά, δυστυχώς είναι εκτός πραγματικότητας.