Συμβαίνουν στην μακαρία Κύπρο

Νίκος Τόκας

Μικρά παιδάκια στην ανάγκη να αναζητούν τροφή στα καλάθια των σκουπιδιών

  Καταρράκωσαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ είδα κάτι που μου το ‘λεγαν φίλοι και γνωστοί ότι συμβαίνει ή το διαβάζαμε, ως μαρτυρίες αναγνωστών που περιέγραφαν με άρθρα ή επιστολές τους στην εφημερίδα την άθλια οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει πολύς κόσμος, αλλά αδυνατούσα να το πιστέψω. Σε έναν από τους κίτρινους κάλαθους αχρήστων που βρίσκονται στον δρόμο που κατοικώ στη Λεμεσό, δυο παιδάκια, μάλλον του Δημοτικού, κυπριόπουλα (εδώ κι αν ήταν η εκπληξη και το σοκ!) ήταν βουτηγμένα μέσα στον συγκεκριμένο κάλαθο από τη μέση και πάνω. Προφανώς το κεφάλι τους θα έφθανε μέχρι τον... πάτο του καλάθου, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να εξεύρουν -τι άλλο;- αποφάγια για να χορτάσουν την πείνα τους.
Το οπτικό θέαμα με τα δυο παιδάκια ήταν όντως αποκρουστικό (και η δυσοσμία ήταν αβάστακτη), και πολύ θα ήθελα εκείνη τη στιγμή να βρίσκονταν στη... σκηνή του εγκλήματος (γιατί έγκλημα ενηλίκων είναι η μοναδική αιτία που σπρώχνει μικρά παιδάκια στην ανάγκη να αναζητούν τροφή από κάλαθους αχρήστων), η πολιτική μας ηγεσία: Για να δούμε και τι εξήγηση θα έδιναν στο... φαινόμενο, αλλά κυρίως πώς θα δικαιολογούσαν το γεγονός ότι στο... χορό της πλήρους εξαθλίωσης, της απόλυτης φτώχειας και της καταρράκωσης κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μπήκαν πλέον και τα ανήλικα μέλη κυπριακών οικογενειών.

Πάντως η όλη «εικόνα» με τα παιδικά ποδαράκια να ανασηκώνονται προς τον ουρανό προκειμένου να ωθήσουν το υπόλοιπο κορμί προς το βάθος του κάλαθου, θα ήταν... αποδεκτή στη συνείδηση, και στην αισθητική του καθενός, εάν επρόκειτο για «στημένο» πλάνο σε κινηματογραφική ταινία, και εξυπηρετούσε τους σχεδιασμούς του σκηνοθέτη της. Όμως, ήταν εικόνα ολοζώντανη που έβγαινε μέσα από την ίδια τη ζωή. Όπου το περιεχόμενο και την ποιότητα αυτής της ζωής, υποβάθμισε σε επίπεδο... σκουπίδια, κύρια το πολιτικό μας σύστημα!
Σοκ 2: «Να τα πούμε;» «Να τα πείτε», απάντησαν από μέσα οι νοικοκυραίοι, αν και σκέφτηκαν ότι πολύ νωρίς ξεκίνησαν τα... κάλαντα. Η ολιγομελής χορωδία, βέβαια, δεν αποτελείτο από γειτονόπουλα, αλλά από τόπακες, μαντραχαλέους. Που «κλέβουν» ήδη τη δουλειά των μικρών, απλώνοντας, από σπίτι σε σπίτι, δίσκο επαιτείας. Εκμεταλλευόμενοι έστω, πρόωρα, τη γέννηση του Θεανθρώπου!