Οι μεγάλοι κλέφτες πάντα βολεύονται. Κι δικαιοσύνη είναι ταξική

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Για ένα κομμάτι ψωμί

Tου Άριστου Μιχαηλίδη

«Το Δικαστήριο καθορίζει το ύψος του προστίμου, λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων και την οικονομική δυνατότητα του αδικοπραγούντος», διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της Γενικής Εισαγγελίας κάτω από το κεφάλαιο Ποινικό Δίκαιο. «Το Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει, ανάλογα με τα περιστατικά της υπόθεσης, οποιοδήποτε πρόστιμο μέχρι το ανώτατο όριο το οποίο αναφέρεται στη σχετική νομοθετική πρόνοια».
Τα διαβάζαμε χτες, προσπαθώντας να καταλάβουμε ποια ήταν η λογική του δικαστηρίου που καταδίκασε έναν άνθρωπο σε πρόστιμο €700, επειδή προσπάθησε να κλέψει από την υπεραγορά Ορφανίδη στη Λεμεσό, τρία χαλούμια, ένα πακέτο με φέτες λούντζας κι ένα πακέτο με φέτες γαλοπούλας συνολικής αξίας 19 ευρώ και 50 σεντ. Και κυρίως ποια ήταν η λογική της Αστυνομίας, που τον συνέλαβε και τον παρουσίασε ενώπιον της Δικαιοσύνης ως κοινό εγκληματία; Ποια περιστατικά της υπόθεσης έλαβαν υπόψη τους κατά τις επιταγές του Ποινικού Δικαίου; Και ο δικαστής ποια «οικονομική δυνατότητα του αδικοπραγούντος», έλαβε υπόψη του όταν αποφάσιζε να του επιβάλει πρόστιμο 350% μεγαλύτερο από το ποσό που ΔΕΝ είχε να πληρώσει για ν΄ αγοράσει τρία χαλλούμια να ταΐσει την οικογένειά του; Διότι ασφαλώς δεν ήθελε να τα κλέψει για να θησαυρίσει…

Ένας άνθρωπος, που δεν έκλεψε ποτέ στη ζωή του, ήταν ευπρεπής εργαζόμενος οικογενειάρχης, που όμως η κρίση τον έστειλε στην ανεργία. Άνθρωπος με αναπηρία, που περιμένει από το κράτος πρόνοιας να του εγκρίνει κάποια βοήθεια. Μ’ ένα παιδί στο στρατό και άλλα δύο στο σχολείο. Πήγε στην υπεραγορά και για πρώτη φορά στη ζωή του ήταν σε τέτοια απόγνωση, έκατσε ο διάολος πάνω του για να διαπράξει αδίκημα. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η υπεραγορά είναι αυτή που χρωστά εκατομμύρια σε όσους την προμήθευαν με εμπορεύματα, ολόκληρες οικογένειες χάνουν τη ζήση τους γιατί η υπεραγορά τις κρέμασε, αλλά δεν της επιβλήθηκε κανένα πρόστιμο, ούτε πήγε κανένας φυλακή. Είχε όμως παράπονο από τον φτωχό που πήρε από τα ράφια της τα απλήρωτα χαλλούμια. Αντί να του χαρίσει ένα καλάθι τρόφιμα, τον έστειλε στην Αστυνομία. Και το δικαστήριο ούτε που κατάλαβε την τραγική του μοίρα. Εφτακόσια ευρώ πρόστιμο, σ΄ έναν άνθρωπο που δεν είχε ούτε €20. Κι όταν ο δικηγόρος του ζήτησε τουλάχιστον να του τα μοιράσει σε εφτά δόσεις, με την ελπίδα να μπορέσει να τα πληρώνει, ο δικαστής αρνήθηκε και τα μοίρασε σε τέσσερις δόσεις. Από μεγαλοψυχία ίσως.
Είναι πολλοί μάλλον, δεν είναι μόνο η Κυβέρνηση (που πιστεύει ότι όλ΄ αυτά είναι πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ), που δεν κατάλαβαν τι ακριβώς συμβαίνει πλέον στην κοινωνία μας και πόσοι άνθρωποι που μέχρι χθες ευημερούσαν, σήμερα δεν έχουν τη δυνατότητα για αξιοπρεπή βιοπορισμό. Το σοκ που συναντούν στην Αθήνα όσοι την επισκέπτονται τελευταία και βλέπουν στους δρόμους ανθρώπους μέχρι χθες αξιοπρεπείς να ανακατεύουν στα σκουπίδια και να ζητιανεύουν, μπορεί να μην το είδαμε ακόμα αλλά βαδίζουμε ολοταχώς στον ίδιο δρόμο. Αν δεν ασχοληθούμε όλοι να βοηθήσουμε όσους βρέθηκαν στη δυστυχία, όλοι όμως, όχι μόνο τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και τα κοινωνικά παντοπωλεία, ακόμα και η τυφλή δικαιοσύνη, δεν θα αργήσουμε κι εμείς να βλέπουμε τους γείτονες μας και να μην πιστεύουμε στα μάτια μας. Ήδη, τους βλέπουμε να κλέβουν. Και η τυφλή Δικαιοσύνη και η θεότυφλη Αστυνομία, που δεν δίκασαν κανέναν απ’ όσους έκλεψαν εκατομμύρια, βγάζουν την αυστηρότητά τους στους δυστυχισμένους που αδικοπραγούν για ένα κομμάτι ψωμί.