Το χρονογράφημα μας

                               Ο δάσκαλος

 Της Ασπασίας Μπούμπαρη

Ο Κυριάκος είναι δάσκαλος σε Δημοτικό στη Δυτική Αττική. Αγαπάει τη δουλεία του γιατί λατρεύει τα παιδιά.

-Τα παιδιά είναι ανεκτίμητος θησαυρός. Παίρνεις πολλά απ αυτά. Κάθε μέρα ανακαλύπτω και κάτι καινούριο , μαθαίνω από τον αυθορμητισμό τους , έλεγε στην αρραβωνιαστικιά του την Έλενα.

-Τα παιδιά μου είναι όλα έξυπνα. Πρέπει να σου πω τι μου είπαν προχθές που τους έβαλα θέμα για έκθεση για την εθνική επέτειο …

-Μα , έλα τώρα ρε αγάπη μου, όλο αυτά θα λέμε. Ας μιλήσουμε για εμάς. Τι θα κάνουμε με το γάμο. Η μαμά λέει να κλείσουμε σε κτήμα , πρέπει να κάνουμε και λίστα, έχω ένα σορό δουλειές να κάνω. Όσα νυφικά έχω δει κανένα δε μου αρέσει. Τελικά έχει δίκιο η Κλαίρη παιδί μου, Ασλάνης για νυφικά.

-Τώρα  τελευταία ο Δημητράκης πρέπει να έχει κάποιο πρόβλημα. Έχασε το χαμόγελό του. Μου φαίνεται  πιο χλωμός και αδύνατος.

- Ποιος είναι ο Δημητράκης πάλι. Με ακούς καθόλου; Τα δικά σου εσύ, πότε θα φροντίσεις για το γαμπριάτικο, να πάμε για προσκλητήρια;

-Θα του μιλήσω αύριο, σίγουρα κάτι συμβαίνει στο σπίτι του, άσε που αδιαφορεί και στο μάθημα ενώ δεν ήταν έτσι. Χθες λιποθύμησε  στο μάθημα.

-Κυριάκο,  θα συνεχιστεί πολύ αυτό το βιολί.

Ο Κυριάκος όμως δεν άκουγε πια. Δεν έβλεπε την ώρα να μιλήσει με τον Δημητράκη την άλλη μέρα.

Χτύπησε το κουδούνι και ο Δημήτρης δεν φάνηκε ακόμα. Ο Κυριάκος είχε αρχίσει ν ανησυχεί.

-Παιδιά μήπως ξέρετε τι έχει ο Δημήτρης; Είναι άρρωστος;

-Όχι, κύριε μετακομίζουν. Τον είδα στην πλατεία χθες βράδυ. Έλεγε πως δεν ήθελε να πάει στο σπίτι του.

-Ξέρεις πού μένει;

-Τώρα μένουν εδώ κοντά, σ ένα υπόγειο κύριε, θέλετε να σας δείξω;

Ο Κυριάκος ζήτησε άδεια από τα παιδιά του και πήγε να βρει τον Δημητράκη.

Έξω στο πεζοδρόμιο ήταν μια ψηλή γυναίκα αδύνατη, μ’ ένα πολυφορεμένο τζιν, ένα χαρτομάντιλο στο χέρι και μάτια τόσο θλιμμένα που ο Κυριάκος ένιωσε τον πόνο να του τρυπάει το στήθος. Ήθελε να την αγκαλιάσει να την παρηγορήσει χωρίς να τη γνωρίζει.

-Με συγχωρείτε, κυρία Παπαδοπούλου ανησυχήσαμε, όλη η τάξη γιατί χθες δεν ήταν  και πολύ καλά ο Δημήτρης.

Δεν έβγαινε η φωνή της , μόνο τον κοίταξε μ’ εκείνα τα θλιμμένα γαλανά μάτια σαν την θάλασσα του Αιγαίου που άλλοτε θα ξεχείλιζαν από τη χαρά του ήλιου.

-Τους έκαναν έξωση, είπε μια γειτόνισσα.

Ο Δημήτρης καθόταν σκυφτός  στην άκρη του πεζοδρομίου και δεν ήθελε να βλέπει κανέναν. Είχε κλείσει δυνατά , σφιχτά τα μάτια του και με τα αδύνατα χεράκια του προσπαθούσε να βουλώσει τα αυτιά του.

Χρωστούσαν ενοίκια 9 μηνών , τώρα  τους έκοψαν και το ρεύμα . Ο πατέρας του ένα χρόνο απολυμένος έκανε που και που, κανένα μεροκάματο. Η μητέρα του δεν έβρισκε τίποτα, κι αυτή από εργοστάσιο που έκλεισε ,απολυμένη. Μια εβδομάδα είχαν να φάνε ζεστό φαγητό.

Ο  σπιτονοικοκύρης έκανε υπομονή γιατί τους λυπόταν αλλά κι αυτός δεν ήταν σε καλύτερη μοίρα, χρωστούσε κι αυτός και ήθελε τα λεφτά του ή το σπίτι για να το ενοικιάσει, τι να έκανε;

Ο Κυριάκος ζήτησε να δει τον ιδιοκτήτη και παίρνοντας τον διακριτικά στην άκρη κάτι συμφώνησε μαζί του. Ύστερα είπε στο Δημήτρη να πάει στην τάξη με τον συμμαθητή του και να τον περιμένουν .

-Σήμερα θα ανεβάσουμε το θεατρικό, Δημήτρη   θα μοιράσω ρόλους, πρώτη πρόβα πρέπει να πάρεις ρόλο, δεν πρέπει να το χάσεις. Ξέχασες πόσο το περιμέναμε;

Ο Κυριάκος χωρίς καθόλου να το σκεφτεί  δεύτερη φορά, έτρεξε στο σπίτι. Πήρε το βιβλιάριο της τράπεζας. Τα σήκωσε όλα τα λεφτά του γάμου, για το κουστούμι , για τα προσκλητήρια για τους πολυελαίους για τα λουλούδια , για τα ταξίδια. Τα έβαλε όλα μέσα σ ένα φάκελο, πήγε στον πατέρα του Δημήτρη και του ζήτησε να κάνει αυτός κουμάντο. Τον παρακάλεσε να μην  γίνει θέμα. Να βρει κάτι άλλο να πει. Ο ιδιοκτήτης απέσυρε την έξωση και δεν θα έλεγε τίποτα. Τα είχανε συνεννοηθεί. 

Γύρισε στο σχολείο ο δάσκαλος, στα παιδιά του. Έπρεπε όμως να κάνει κάτι ακόμα. Πήρε τηλέφωνο την Έλενα.

-         Όχι , Έλενα δεν έχω τίποτα. Θέλεις να με παντρευτείς στο Δημαρχείο, εμένα μόνο τον δασκαλάκο;    

Χτυπήθηκε η Έλενα. Και τι λες ρε που έχασα τον καιρό μου ,τα νιάτα μου , Πως σου ΄ρθε τώρα.                                   

-Καλή τύχη Έλενα, είμαι σίγουρος πως θα βρεις αυτό που θέλεις.

Ο Κυριάκος μπήκε στην τάξη του με το πιο ήρεμο χαμόγελο της ζωής του , με την μεγαλύτερη ευτυχία στον πλανήτη να τον κατακλύζει από παντού μέσα του.

-Παιδία , σήμερα θα μοιράσουμε ρόλους για τις όρνιθες του Αριστοφάνη.