Συντεχνιακά συμφέροντα

ΕΦΗΜΕΡΑ

Οι επαναστάσεις μας είναι ατομικές

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΤΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ διαμαρτύρονται οι εκπαιδευτικοί. Την άλλη οι στρατιωτικοί. Την επομένη οι αστυνομικοί. Ύστερα οι πολύτεκνοι, έπειτα οι παραπληγικοί και ξανά από την αρχή οι εκπαιδευτικοί. Ο καθένας για τα δικά του συμφέροντα που θίγονται. Οι εκπαιδευτικοί γιατί καλούνται να εργαστούν μια ώρα τη βδομάδα περισσότερο και έτσι μένουν άνεργα χίλια άτομα, οι αστυνομικοί γιατί χάνουν κάποια επιδόματα, οι στρατιωτικοί γιατί θα αφυπηρετούν πιο νωρίς… Κι η κάθε μια από αυτές τις ομάδες μπορεί να θεωρεί πως η άλλη ομάδα έχει άδικο στα αιτήματά της, ενώ τα δικά της είναι δίκαια.
Τα πάντα ανατρέπονται, η ζωή μας αλλάζει, κάποιοι θα δεινοπαθήσουν, παιδιά στα σχολεία ήδη προγευματίζουν με συσσίτιο, άνθρωποι ίσως χάσουν τα σπίτια τους, χιλιάδες νέοι έρχονται από τις σπουδές τους και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα από όσα ονειρεύτηκαν, άλλοι ξενιτεύονται… Παρόλα αυτά ο θυμός του καθενός, η αγανάκτηση της κάθε ομάδας είναι για το δικό της αποκλειστικά ζήτημα. Για το επίδομα πολιτικής περιβολής των αστυνομικών, για το επίδομα ενοικίου, για τις τέσσερις ώρες τον μήνα επέκταση του ωραρίου. Όχι για όλα αυτά που θα πέσουν πάνω σε όλους μας. Όχι για το αβέβαιο αύριο. Όχι γιατί υποθηκεύεται το μέλλον των παιδιών μας. Λες κι αν εξακολουθήσουν να λαμβάνουν οι αστυνομικοί το επίδομά τους κι αν εξακολουθήσουν οι εκπαιδευτικοί να εργάζονται όπως εργάζονταν μέχρι σήμερα, δεν τρέχει τίποτα.

Ο κόσμος μας περιστρέφεται γύρω από τα δικά μας. Δεν θα βγούμε στους δρόμους όλοι μαζί, να διαμαρτυρηθούμε γιατί κόβουν το επίδομα στους παραπληγικούς, γιατί χιλιάδες άνθρωποι έμειναν χωρίς δουλειά και προβλέπεται να μείνουν άλλοι τόσοι που μπορεί να είμαστε και εμείς, γιατί όσοι έχουμε δουλειά, προβλέπεται να δουλεύουμε και να πληρώνουμε φόρους και κοινωνικές ασφαλίσεις μέχρι να πεθάνουμε, γιατί το μέλλον του τόπου είναι άγνωστο… Δεν θα βγούμε στους δρόμους όλοι μαζί, να διαμαρτυρηθούμε με μια φωνή. Ο καθένας τα δικά του κι ανάλογα σε ποια συντεχνία ανήκει.