Αμερικανικοί εξοπλισμοί...

Οικιακοί εξοπλισμοί

Του Σταμάτη Φασουλή

Αλλες φορές το θέμα το κυνηγάω από εφημερίδα σε οθόνη και από λάπτοπ σε πισί.

Αυτό όμως που συνέβη στο σχολείο του Κονέτικατ κάνω τα πάντα για να μην ακούσω, να μη δω τη φρίκη να με κοιτάει κατάματα. Γυρνάω το βλέμμα μου κι αφήνω τον χρόνο να περάσει, να μπορέσω να το δω σαν παρελθόν για να το αντέξω.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που κάποιος ένοπλος μπαίνει σ' ένα σχολείο μια πολιτείας στην Αμερική και θερίζει ζωές μικρών παιδιών.

Ισως όμως και γι' αυτό. Επειδή πια δεν είναι κάτι σπάνιο. Αλλά κάτι σχεδόν γνωστό, συνηθισμένο, που αγγίζει το αναμενόμενο, το κάνει ακόμα πιο αβάσταχτο και καθηλωτικό.

Απ' τη μια το ρεπορτάζ ήτανε σπαραχτικό κι απ' την άλλη όλες οι τάχα εμβριθείς αναλύσεις καταλήγανε ή σε μια ψυχολογική άποψη του στυλ η «Μάνα ελλείψει πατρός λαμβάνει το όπλο ως φαλλό και το παραδίδει στον γιο» ή σε μια πιο κοινωνικοπολιτική, τρομάρα της, πρόταση, όπου «ο καπιταλισμός βυζαίνει τη βία στα παιδιά του» και δεν συμμαζεύεται.

Κάπου ανάμεσα Φρόιντ και Μαρξ λιποθυμάει η αλήθεια. Το 'λεγε ο Λορεντζάτος απ' το '30 κι εμείς καλά σαράντα.

Με τούτα και με κείνα έτρεχα να κρυφτώ από την είδηση όπου κι όπως μπορούσα.

Παρότι όμως το απέφευγα, πρόλαβε η άκρη του ματιού μου; Της ψυχής μου; Του ζώου του πιασμένου στα δίχτυα της επικαιρότητας; Κάτι από μένα πάντως πίσω απ' τα δάκρυα και τις εικόνες, τους ήχους και τις κλαίουσες πληροφορίες κράτησε την ερώτηση «Τι κάνει ο Ομπάμα με τα όπλα της οικογένειας;».

Σκέφτηκα πόσο εύκολο είναι το να τα θέσει εκτός νόμου.

Και; Θ' απαγορεύεται η αγορά. Αυτά τα εκατομμύρια που υπάρχουν; Θα μπαίνουν στα σπίτια και θα κάνουν έρευνες να τα βρουν και να τα κατασχέσουν;

Ή μήπως θα υπογράψουν καμία συνθήκη α λα Βάρκιζα, τύπου Συνθήκη του Αϊντάχο και θα μαζευτούνε όλοι στην πλατεία να στοιβάζουνε κλαίγοντας καραμπίνες, πιστόλια, περίστροφα και σιγαστήρες;

Ασε που οι μη έχοντες όπλα πια θα αισθάνονται κυριολεκτικά άοπλοι απέναντι σ' αυτούς που δεν θα τα παραδώσουν, κρατώντας την παράδοση στα χέρια τους και με το δάχτυλο στη σκανδάλη.

Τέλος, όλοι ξέρουμε πως η Αμερική γεννήθηκε με το όπλο  στο μαξιλάρι.

Εν αντιθέσει μ' εμάς που ζούμε με το πιστόλι στον κρόταφο.

Ακούω κάποιους να ψιθυρίζουν «έρχονται γιορτές, Χριστός γεννάται» και δεν μου πάει το μυαλό. Τι εννοούν; Ποιος γεννιέται; Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει;

Και θα το προλάβουμε; Γιατί έχω για μεθαύριο Παρασκευή 21 το τέλος του κόσμου.

Αν και η Μανουέλλα επιμένει. Το τέλος του κόσμου έχει έρθει μαζί με το Δονητή (δονητή λέει το ΔΝΤ). Απλώς την Παρασκευή θα έχουμε την τελετή λήξης, με σεισμούς, τσουνάμια, εκρήξεις ηφαιστείων και άλλα θεαματικά, λαμπερά και ηχηρά πυροτεχνήματα.

Οσο για αυτούς που δεν τα πιστεύουν, για τους άπιστους δηλαδή;

Καλές γιορτές κι ευτυχισμένος ο καινούργιος φόνος.