Ελλάδα - Επενδύσεις

 

Γιώργος Λακόπουλος

 

Γύρω γύρω καμιά δεκαπενταριά εκπρόσωποι μεγάλων επιχειρήσεων και στη μέση ο Πρωθυπουργός. Οπως θα λέγαμε: to know us better; Οχι ακριβώς. Η προβολή της συνάντησης, με την αναγκαία μεγέθυνση, στο ταμπλό της επικαιρότητας την όρισε ως αφετηρία επερχόμενου επενδυτικού κύματος. Αν δεν είναι θέατρο του παραλόγου, είναι απλώς θέατρο - δηλαδή επικοινωνιακή πλειοδοσία.

Ετσι έρχονται οι επενδύσεις; Και αν δεν είχε κουβαλήσει στο Μέγαρο Μαξίμου επιχειρηματίες ο Παπανδρέου - ντόπιους, ξένους, ομογενείς, αλλογενείς! Οποιος θέλει να επενδύσει δεν περιμένει να πάρει πρωινό με τον Πρωθυπουργό. Το κάνει γιατί αυτό υπαγορεύουν τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Και αυτό δεν είναι θέμα δημοσίων σχέσεων. Είναι θέμα εμπιστοσύνης που βασίζεται σε συγκεκριμένα δεδομένα. Δεν χρειάζεται να τα ανακαλύψει κανείς, τα ξέρει όλος ο κόσμος.

Π.χ., σταθερό φορολογικό σύστημα, διαυγές και λειτουργικό ώστε να μη χρειάζεται να βάλει ο επενδυτής συνέταιρο κάποιον μανδαρίνο ή πολιτικό - πού να τα λέμε τώρα. Πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό χωρίς γραφειοκρατική ταλαιπωρία και αναμονή για εγκρίσεις και υπογραφές. Σταθερούς συνομιλητές από την πλευρά της Πολιτείας - όπου είναι αναγκαία η παρουσία της - χωρίς να πρέπει κάποιος να παίρνει τα πράγματα από την αρχή κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση ή ο υπουργός. Υποδομές που λειτουργούν και νόμοι που εφαρμόζονται. Εργατική νομοθεσία χωρίς αγκυλώσεις για τον επενδυτή αλλά και με κατοχυρωμένα δικαιώματα για τον εργαζόμενο, ώστε να διασφαλίζεται εργασιακή ειρήνη.

Αν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, ενδιαφέρονται οι επενδυτές. Αν δεν υπάρχουν, χαιρέτα μας τον πλάτανο. Και η πρώτη ένδειξη ότι υπάρχουν δεν έρχεται από το εξωτερικό αλλά από μέσα. Επενδυτής είναι και αυτός που έχει ένα μικρό κεφάλαιο για να κτίσει ένα σπίτι αλλά δεν τολμάει γιατί ξέρει - ή μάλλον δεν ξέρει - πόσα χαράτσια θα του βάλει το κράτος. Είναι και αυτός που θέλει να ανοίξει μια μικρή επιχείρηση αλλά δεν μπορεί γιατί βρίσκει τις πόρτες κλειστές και χρειάζεται «γρηγορόσημο» για να ανοίξουν ή τον γδέρνει η Πολιτεία με φορολογίες που εφευρίσκει κάθε τόσο.

Δεν είναι κακό να συζητάει ο Πρωθυπουργός με επιχειρηματίες. Αλλά δεν είναι παρά μια πινελιά στο προφίλ του. Αν θα έλθουν επενδύσεις δεν κρίνεται από αυτό. Αντίθετα, από μια άποψη, είναι σαν να βάζεις το κάρο μπροστά από το άλογο. Γιατί όπως έλεγε ο μακαρίτης Στιβ Τζομπς: «Δεν μπορείς να ρωτάς τους πελάτες τι θέλουν και μετά να προσπαθείς να το φτιάξεις, γιατί μέχρι να το φτιάξεις θα θέλουν κάτι άλλο».

 

 

Πηγή: Τα Νέα

Δημοσιεύτηκε στις 19/12/2012