Άριστος Μιχαηλίδης 

Ο Κομμουνιστής και οι άλλοι

Το εύκολο είναι να λέμε ότι αυτοί οι τύποι που στρίμωξαν χτες τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατηγορώντας τον ότι είναι «κομμουνιστής της δεκαετίας του 70», είναι πληρωμένοι φιλότουρκοι, αλήτες του νεοφιλελευθερισμού, φασισταριά του χειρίστου είδους και ήταν βαλτοί όταν ρωτούσαν «ποιον θα διασώσει η Τρόικα, την Κύπρο ή τους Ρώσους δισεκατομμυριούχους;» Άσχετα αν μία εξ αυτών είναι των προοδευτικών υποτίθεται Ευρωπαίων Πρασίνων. Φαντάσου να μιλά κοτζάμ ευρωβουλευτής των Πρασίνων για φορολογικό παράδεισο στην Κύπρο και να μην εννοεί τα κατεχόμενα αλλά τις ελεύθερες περιοχές. Τέτοιες αλητείες. Καλά έκανε ο Πρόεδρος, που τους απάντησε έντονα για τις «άδικες επικρίσεις» τους και για το ξέπλυμα και για τα περί κομμουνιστή. Το πρόβλημα όμως δεν είναι δικό τους, είναι δικό μας. Γιατί αν τους πληρώνει η Άγκυρα, έπρεπε να τους πληρώνουμε κι εμείς κι αν τους πείθει ο Ερντογάν όφειλε να τους πείθει αποτελεσματικότερα ο Χριστόφιας. Είναι αδιανόητο μια χώρα του μεγέθους της Κύπρου να έχει το πρόβλημα της κατοχής από μια χώρα του μεγέθους της Τουρκίας κι όμως να μην μπορεί να εκφράσει το δίκαιο της και να πείσει. Σαν να είναι κρυμμένοι σε σπήλαια και δεν φαίνονται οι 40 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες που καταπατούν το έδαφος της.
Σαν να μην θυμάται κανένας τη συνθήκη προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, που ανακήρυξε ευρωπαϊκό έδαφος και τα κατεχόμενα. Αλλά, όταν έχεις απέναντι σου Ευρωπαίους βουλευτές, που ακούνε για κομμουνιστές και βγάζουν σπυράκια και το μόνο, που έχουν στο μυαλό τους είναι τον Στάλιν ή τον Ούγκο Τσάβες επειδή στις χώρες τους κομμουνιστές υπάρχουν μόνο για δείγμα, δεν προσπαθείς να τους πείσεις ότι εσύ είσαι διαφορετικός κομμουνιστής από αυτούς που ξέρουν. Γιατί δεν πρόκειται να πεισθούν. Ούτε τους λες «είμαι περήφανος που είμαι κομμουνιστής και συνεχίζω να είμαι περήφανος και θα είμαι μέχρι το τέλος της ζωής μου». Γιατί αυτό τους φαίνεται ανέκδοτο, δεν τους αλλάζει μυαλά κι ούτε τους ενημερώνει για το τι συμβαίνει στην Κύπρο. Τους κάνει ακόμα πιο εχθρικούς.
Ο Πρόεδρος Χριστόφιας είχε τώρα τη μοναδική ευκαιρία ως προεδρεύων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να κάνει ένα πολύ σπουδαίο βήμα διαφώτισης. Θα έπρεπε να ήταν προετοιμασμένος όμως για τις προβοκάτσιες ευρωβουλευτών και να εμφανιστεί μπροστά τους με στοιχεία και όχι με ιδεολογικούς αυθορμητισμούς. Αντί να τους λέει ότι θα είναι περήφανος κομμουνιστής μέχρι το τέλος της ζωής του, που δεν τους ενδιαφέρει, θα μπορούσε να τους ρωτήσει μεγαλοφώνως να ακουστεί μέχρι το Βερολίνο: Αν στις κυπριακές τράπεζες μεταφέρθηκαν από τη Ρωσία 20 δισεκατομμύρια δολάρια, σε ποιες τράπεζες της Ευρώπης πήγαν τα υπόλοιπα; Διότι από τη Ρωσία έφυγαν 200 δισεκατομμύρια στη δεκαετία του 90 και ΔΕΝ ήρθαν στην Κύπρο. Πού πήγαν; Θα μπορούσε να τους ρωτήσει ακόμα ποιοι είναι οι Ρώσοι ολιγάρχες της Κύπρου και να τους συγκρίνει με τον Ρομάν Αμπράμοβιτς, τον Ολέγκ Ντεριπάσκα, τον Αλεξέι Μορντασιόφ, τον Αντρέι Μελνιτσένκο, που έστησαν αυτοκρατορίες δισεκατομμυρίων στην καρδιά της Ευρώπης και όχι στην Κύπρο. Κι άλλα πολλά μπορούσε να τους πει. Πάντως, όχι αυτά που λέει στην Κεντρική Επιτροπή.