Για να μη χαθεί η μπάλα και τα αφεντικά τρέχουν και δεν φτάνουν...

Στα γήπεδα της πολιτικής

• Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

  Να 'τανε το '89

  Αλλά λείπει ακόμα και η θρυλική κυρα-Μαρίκα, που με τα ντολμαδάκια της φέρεται να γήτεψε άγρια θηρία σαν τον Χαρίλαο και τον Λεωνίδα!

  Να 'μαστε, λοιπόν, και πάλι εδώ. Επειτα από τόσο καιρό, που μοιάζει από τη μια σαν να μην άλλαξε τίποτα και από την άλλη σαν να άλλαξε τα πάντα! Πολιτικές δίκες στο προσκήνιο, αλλά -πού τέτοια τύχη- δεν είναι καν το «βρόμικο '89». Οχι μόνο γιατί οι μονομάχοι τού τότε είναι συνεταίροι τού σήμερα στην εξουσία. Ούτε γιατί η τότε «ενωμένη» Αριστερά σήμερα παίζει μπάλα σε τρία διαφορετικά γήπεδα. Αλλά κυρίως γιατί η εξουσία, που στην πραγματικότητα διαφεντεύει αυτόν τον τόπο, σε αντίθεση με το '89, τώρα βγήκε μπροστά και κονταροχτυπιέται με το μισητό εχθρό, που πολιορκεί τα «χειμερινά ανάκτορα»!
  
  Επεσαν οι μάσκες; Κατά τη γνώμη μου αυτό έχει γίνει από καιρό και θα συμπλήρωνα ότι οι περισσότεροι το είχαν πάρει ήδη χαμπάρι. Απλά τώρα έχουν την ευκαιρία και οι πιο ανυποψίαστοι, καθώς η κεντρική έκφραση του συστήματος αφορίζει, δικαιώνει ή κατακεραυνώνει, δικάζει, καταδικάζει ή αθωώνει. Εντελώς απροκάλυπτα. Ξεδιάντροπα, θα μπορούσα να πω, προκαλεί την κοινή λογική και το δημόσιο αίσθημα. Ακόμα και όταν είναι υποχρεωμένη να αμύνεται!
  Παρ' όλα αυτά στο όλο σκηνικό υπάρχει ένα κενό, καθώς οι μεγάλοι πρωταγωνιστές απουσιάζουν. Δεν βγαίνουν άλλωστε κάθε λίγο και λιγάκι «λευκοί Πελέ της πολιτικής», σαν τον Ανδρέα, ούτε καμικάζι, σαν τον Μητσοτάκη. Αυτά είναι σπάνια είδη που σήμερα βρίσκονται εν ανεπαρκεία...
  (Εδώ λείπει ακόμα και η θρυλική κυρα-Μαρίκα, που με τα ντολμαδάκια της φέρεται να γήτεψε άγρια θηρία σαν τον Χαρίλαο και τον Λεωνίδα! Γι' αυτό και ο καθένας κάνει σήμερα ό,τι γουστάρει...).
  Ο καημένος ο Παπακωνσταντίνου, πάντως, όπως και να το κάνουμε δεν μπορεί από μόνος του να γεμίσει τη σκηνή. Δεν έχει το εκτόπισμα, δεν έχει το απαιτούμενο βάρος. Ειδικά όταν παίρνει εκείνο το παραπονιάρικο ύφος που τον κάνει να μοιάζει με δαρμένο σκύλο. Αμάρτησε για τις εξαδέλφες του; Se non e vero, e ben trovato* αλλά για πόσο;
  Το κενό θα μπορούσε, λόγω φυσικού εκτοπίσματος, να καλύψει κατά έναν τρόπο ο πρόεδρος Ευάγγελος, αλλά και μόνο που το σκέφτηκε άρπαξε μαχαίρι! Τι διάβολο, τζάμπα στηρίζει τόσο καιρό την κυβέρνηση; Και δεν του φτάνει που έχει καταντήσει αρχηγός δίχως κόμμα, πρέπει να βρει και τον μπελά του ο χριστιανός, επειδή θυσιάστηκε για τη σωτηρία της χώρας; Αδικο, άδικο. Χίλιες φορές άδικο!
  Δυο καμένα χαρτιά, λοιπόν! Σε αυτά, τον Ακη και τον Παπακωνσταντίνου δηλαδή, πάνε να φορτώσουν όλη την πολιτική διαφθορά αυτής της βιασμένης χώρας. Γιατί το πολιτικό σκηνικό πρέπει να παραμείνει κατ' ουσίαν ανέπαφο. Για να μη χαθεί η μπάλα και τα αφεντικά τρέχουν και δεν φτάνουν...
  ΥΓ. Πεθαίνω όταν ακούω τον Νταλάρα να μιλάει για την εφορία και τον Πρετεντέρη να ξορκίζει τη βία.
  * Αν δεν είναι αληθινό, είναι καλά εφευρημένο.
  
  ΠΗΓΗ : ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 10/01/2013