Κλέφτες κι αστυνόμοι

Κική Τριανταφύλλη

Λίγο μετά τη μία το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου είχα ξεμπερδέψει με την αστυνομία και με το θυμό, μου έμεινε όμως θλίψη και ένα χαρακωμένο σακίδιο. Το πορτοφόλι μου με 100 πολύτιμα ευρώ, πιστωτικές κάρτες και την αστυνομική μου ταυτότητα είχαν κάνει φτερά.

H εμπειρία ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος θλιβερή. Με εξαίρεση την άμεση βοήθεια που μου προσφέρθηκε στο κατάστημα Πλαίσιο της οδού Στουρνάρα (σ'ευχαριστώ για άλλη μια φορά κορίτσι μου). Γιατί εκεί πήρα είδηση τι μου είχε συμβεί όταν η υπάλληλος που με εξυπηρετούσε παρατήρησε ξαφνικά ότι η τσάντα μου ήταν σκισμένη με κοπίδι.
Δε φτάνει όμως που με κλέψανε στο τρόλεϊ με τρόπο αριστοτεχνικό -κάπου ανάμεσα στις στάσεις Κεφαλληνίας και Πολυτεχνείο- καθώς ήμουν πακτωμένη ανάμεσα σε κάτι πλάσματα φρικτά. Ναι φρικτά, σα να είχανε ξεπηδήσει από την κόλαση ήτανε, όπως κι αυτές οι απειλητικές γυναίκες με το σουγια στο χέρι που είχα να αντιμετωπίσω πάλι σήμερα το μεσημέρι στον ηλεκτρικό από την πλατεία Βικτωρίας μέχρι την Ομόνοια. 
Χρειάστηκε επιπλέον να βάλω στη θέση του κι αυτό τον αναιδέστατο νεαρό με το φαρδύ σκουλαρήκι-κρίκο στο αυτί, το ψιλο-μοϊκανό μαλλί και τα βρώμικα χέρια που παρίστανε τον αξιωματικό υπηρεσίας στο τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα -και μπορεί να είναι, στολή δεν φορούσε πάντως- ο οποίος με υποδέχτηκε μισοξαπλωμένος στην καρέκλα του, στρίβοντας τσιγάρο και φυσώντας τον καπνό κατευθείαν στο πρόσωπό μου -και το χειρότερο απ'όλα- με ύφος νταβατζή στα Μαύρα τα Μεσάνυχτα (ξέρετε, το σίριαλ του Mega εννοώ).

Μου απευθύνθηκε στον ενικό και με χυδαίο τρόπο, δεν μου έδωσε το όνομά του όταν του το ζήτησα, «τα παράπονα στον Διοικητή» μου είπε πάντα με το ίδιο ύφος, «εγώ δεν φοράω στολή και καπνίζω». Είδα κόκκινο. «Όοοοοχι, του απάντησα, δεν πάω σε κανένα Διοικητή, εδώ και τώρα θα τα ακούσετε όλα από μένα εσύ και η παρέα σου». Γιατί δεν ήταν μόνος. Ηταν άλλοι δυο τρεις, ένας από αυτούς ένστολος. Χρειάστηκε μάλιστα κάποια στιγμή να καθήσω επιδεικτικά και με τα πόδια σταυρωμένα πάνω στο γραφείο του (σα τον Λούκι Λουκ σε στιγμές χαλάρωσης) και να βάλω τις αγριοφωνάρες "δηλαδή τι θες, να κάθεται έτσι μπροστά σου όποιος έρχεται εδώ μέσα για να σου διηγηθεί τι του συνέβη, βρε " («παλιόπαιδο» σκεφτόμουν από μέσα μου, καθηλωμένο στην εφηβεία αλλά δεν του το είπα, μάλλον όμως έπρεπε να του το έχω πει κι αυτό.)
Με τούτα και μ' εκείνα πήρε επιτέλους το στιλό, κάποιος του έδωσε και μια αίτηση και άρχισε να τη συμπληρώνει. Και πάνω που είχαμε κάπως ηρεμήσει άντε πάλι από την αρχή. Γιατί η  συμπεριφορά τους άλλαξε μαγικά μόλις ρώτησαν κι έμαθαν τι δουλειά κάνω (πώς να σας το περιγράψω; Ναι, καλά το καταλάβατε, αμέσως σούζα και καθώς πρέπει), πράγμα που με θύμωσε άλλο τόσο. Οπότε τους το υποσχέθηκα ότι θα γράψω για την επίσκεψή μου του Σαββάτου. Ο ένστολος δεν έχασε την ευκαιρία να κλαφτεί -άλλος έφηβος αυτός - δείχνοντάς μου τα βρώμικα ντουβάρια «δεν βλέπετε σε τι άσχημο περιβάλλον δουλεύουμε; Αυτό φταίει» (που μου φέρθηκε ο άλλος έτσι άσχημα, εννοούσε). "Οχι", τους είπα αυστηρά «Το περιβάλλον δεν είναι τα ντουβάρια, το περιβάλλον είστε εσείς. Κι αν σας φταίνε, σηκώστε τα μανίκια και φτιάχτε τα. Ο δικός μου διευθυντής πάντως θα με είχε απολύσει αν έμπαινε στο γραφείο μου και το έβλεπε σ'αυτά τα χάλια.» 
Εχει τύχει πολλές φορές στο παρελθόν σε συζητήσεις με φίλους και συναδέλφους να υπερασπιστώ τους αστυνομικούς του τμήματος του Αγίου Παντελεήμονα και να αντικρούσω κατηγορίες τύπου «μπάτσοι του χειρίστου είδους,  καθίκια, ρατσιστές κλπ».  Η δική μου εμπειρία στο παρελθόν ήταν θετική αφού όσες φορές χρειάστηκε να περάσω για κάποια υπόθεσή μου έτυχε να συναντήσω νεαρές και νεαρούς που έχουν γνώσεις, είναι ευγενείς και εργάζονται με αποτελεσματικότητα και υπομονή σε μια περιοχή πολύ δύσκολη. Να τα λέμε κι αυτά. Ομως αυτή τη φορά έφυγα συνειδητοποιώντας ότι οι ρόλοι έχουν μπερδευτεί και τα όρια είναι εντελώς χαμένα ανάμεσα σε κλέφτες και αστυνόμους. Τουλάχιστον μέσα στο γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας. Και είναι ανάγκη να ξαναμπούν τα πράγματα στη θέση τους. Πάραυτα. Αλλιώς χαθήκαμε, κύριε Διοικητά. Εσείς το ξέρετε καλύτερα από μένα.