Ένας ερωτύλος Παπανδρέου

Γεώργιος Παπανδρέου,ένας άνθρωπος με πάθη

«Στο καμαρίνι μού εδόθηκε ολοσχερώς, μου προσέφερε τα στήθη της και τα οπίσθιά της και έτσι με εξετρέλανε ολότελα». Θα μπορούσε να το έχει πει αυτό ο Γεώργιος Παπανδρέου για την Κυβέλη και την πρώτη τους συνάντηση; Σύμφωνα με τον εγγονό του, συγγραφέα Νίκο Παπανδρέου, θα μπορούσε να το έχει γράψει κιόλας.

Ή, για να ακριβολογούμε, το έγραψε εκείνος για λογαριασμό του παππού του, σε κείμενο που αργότερα θα εκδοθεί σε βιβλίο και έχει τίτλο «Το ημερολόγιο ενός πρωθυπουργού».

Για τη Σοφία Μινέικο, που είναι η γιαγιά του Νίκου Παπανδρέου, ο Γεώργιος δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει γράψει κάτι τέτοιο, αφού, όπως τα περιγράφει ο συγγραφέας-εγγονός, ήδη όταν παντρεύτηκαν δεν την αγαπούσε πια. Λέει, μάλιστα, με τη φωνή του Γέρου: «Δεν είπε κιχ όταν μπήκαμε στο κρεβάτι το πρώτο βράδυ του γάμου και όσο προχωρούσα μαζί της δάγκωνε το χέρι της για να μη βγάλει μιλιά. Δεν ήμουν σίγουρος αν μου άρεσε τούτη η σεμνότητά της».

Ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν έμενε αδιάφορος στα γυναικεία θέλγητρα, όπως δεν έμειναν και κάποιοι απόγονοί του. Την Κυβέλη τη γνώρισε το 1919, όταν ήταν νομάρχης Λέσβου και άτυπος υπουργός Αιγαίου. Μάλλον δεν έμεινε άπραγος περί τα ερωτικά ούτε μετά, έμειναν ωστόσο μαζί πολλά χρόνια. Θρυλείται δε ότι η Κυβέλη αποφάσισε να τον αφήσει μόνο μετά τον θόρυβο που προκάλεσε μια άλλη καλλιτέχνις, η οποία βρέθηκε στο Καστρί: η διάσημη τότε Ροζίτα Σεράνο, Χιλιανή, η οποία αναδείχθηκε τραγουδώντας στη ναζιστική Γερμανία τη δεκαετία του '30 και είχε κάνει ανάστατη και την Αθήνα μεταπολεμικά. Η Σεράνο της γνωστής... πάστας (γιατί θρυλείται επίσης ότι αθηναίος ζαχαροπλάστης ονόμασε έτσι το γλυκό του προς τιμήν της) δεν απασχόλησε βέβαια τον Νίκο Παπανδρέου - άλλωστε τα της ιδιωτικής ζωής του Γέρου αποτελούν μέρος μόνο του κειμένου του.

Το «Ημερολόγιο ενός πρωθυπουργού», ένα ανολοκλήρωτο ακόμη συγγραφικό έργο, τμήματα του οποίου δημοσιεύονται στο περιοδικό «(δε)κατα» που κυκλοφορεί τη Δευτέρα (και προδημοσιεύονται σήμερα, εν μέρει, από το «Βιβλιοδρόμιο»), αποτελεί ένα επινοημένο ημερολόγιο, γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, σαν να το είχε γράψει ο πατριάρχης των Παπανδρέου. Αφηγείται τα βασικά γεγονότα της ζωής του, από τα πρώτα παιδικά χρόνια στο Καλέντζι, τον πρόωρο θάνατο της μητέρας του Παγώνας, τη ζωή με τον παπά πατέρα του, τη μετακόμιση στην Πάτρα, την αλλαγή ονόματος από Παπασταύρου σε Παπανδρέου που αποφάσισαν ο ίδιος και ο μεγάλος αδελφός του Νίκος.

Ακολουθούν όλα τα βασικά πολιτικά γεγονότα που σημάδεψαν την καριέρα του Γέρου της Δημοκρατίας, χωρίς να συσκοτίζονται καθόλου ακόμη και οι πιο δύσκολες επιλογές, για τις οποίες θα χυνόταν κατόπιν πολύ μελάνι - λ.χ. τα όσα συνέβησαν στη Συμφωνία της Βάρκιζας, αλλά και αργότερα με την Αποστασία.

Οπως λέει ο ίδιος ο Νίκος Παπανδρέου στα «ΝΕΑ» για το εγχείρημά του, έσκυψε πολύ πάνω από τα αρχεία και τις ομιλίες του παππού του. Το βιβλίο είναι μυθοπλασία, μαζί και οι φανταστικοί ερωτικοί διάλογοι Γέρου - Κυβέλης αλλά πού και πού εισάγονται εκφράσεις ή ατόφια αποσπάσματα από ομιλίες του. Μία από τις πολλές προκλήσεις ενός τέτοιου κειμένου, και οπωσδήποτε όχι η μικρότερη, είναι άλλωστε η γλώσσα του.