Λήμματα

Του Βασίλη Παπαβασιλείου

 

Απορία. Οσοι απορούν γιατί άλλες ευρωπαϊκές χώρες (σε αντίθεση με την Ελλάδα) μπόρεσαν να αξιοποιήσουν τη λίστα Φαλσιανί και να εισπράξουν φορολογικά έσοδα από πολίτες τους που είχαν παράνομες καταθέσεις στην Ελβετία, δεν ξέρω αν το συνειδητοποιούν, αλλά προσβάλλουν βάναυσα την ιερή έννοια της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Η τελευταία συνοψίζεται στο γνωστό «με τον παρά μου (σ.σ.: όχι ακριβώς) και την κυρά μου» και στο γνωστότερο «θα τα κάψω τα ρημάδια τα λεφτά μου». Κοντολογίς, «έτσι γουστάρει» το ελληνικό Δημόσιο, ως γεωμετρικός τόπος ενός δεδομένου πολιτικού συστήματος και μιας εξίσου δεδομένης κρατικής μηχανής. Η ελληνική ιδιαιτερότητα, που δεν είναι και τόσο ιδιαίτερη, συνίσταται συν τοις άλλοις στην απαλλοτρίωση των θεσμών υπέρ πολιτικών αγαπητικών, πελατών, συγγενών και φίλων. Επειδή ακριβώς η Ελλάδα δεν είναι άλλη μια ευρωπαϊκή χώρα αλλά μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα που μπορεί να βαφτίζει το κρέας ψάρι και τον Φαλσιανί Λαγκάρντ. Ομως, ως κράτος του θεαθήναι (βλ. λήμμα), η Ελλάδα ας μη βαυκαλίζεται ότι είναι ανάδελφη. Απλώς έχει άλλα αδέλφια απ' αυτά που ίσως θα 'θελε να έχει. Γι' αυτό και είναι εν τέλει υποκριτικός όλος αυτός ο σαματάς για τη «μη αξιοποίηση» της λίστας Λαγκάρντ.

ΔΟΥ. Αν είναι θεσμικά το βασικό εργαλείο είσπραξης εσόδων για το Δημόσιο (πράγμα που ελέγχεται), είναι πρακτικά προσοδοφόρος πηγή για τους πάσης φύσεως ιδιώτες που δραστηριοποιούνται πέριξ της έδρας της - εμπόρους, καταστηματάρχες, λιανοπωλητές. Γι' αυτό και η μεταφορά μιας έδρας ΔΟΥ, π.χ. από το Αιγάλεω στο Χαϊδάρι, μπορεί να αποτελεί αιτία πολέμου. Επειδή θίγονται τα συμφέροντα όχι του Δημοσίου αλλά του μικρεμπορίου. Φανταστείτε τι έχει να γίνει αν η Ελλάδα ξεπεράσει κάποτε το καθεστώς του θεαθήναι και ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ τις συναλλαγές με τις δημόσιες Αρχές και υπηρεσίες που απαιτούν σήμερα τη φυσική, την αυτοπρόσωπη παρουσία του πολίτη, δηλαδή του πελάτη! Οι πολίτες-πελάτες, ως γνωστόν, έχοντας άπειρο χρόνο να χάσουν στις ουρές των εφοριών, μπορούν, ξορκίζοντας την αναμονή αλλά και για πρακτικούς λόγους, να μετατρέπονται περιστασιακά σε καταναλωτές επ' ωφελεία της πέριξ αγοράς. Αυτό θα χαθεί; Θα απειληθεί με κατάρρευση και αυτός ο πυλώνας της εθνικής οικονομίας; Πού το πάνε επιτέλους οι Γερμανοί (άσχετο);

Επτάμηνο. Συμπληρώνεται αυτές τις μέρες από τις τελευταίες εκλογές. Για νέες εκλογές, τσιμουδιά. Τι συμβαίνει; Η δημοκρατία μας κατέληξε να μην έχει αδιέξοδα; Ή τα αδιέξοδα είναι πάντα εδώ, αλλά έχει αμβλυνθεί η ευαισθησία, η εγρήγορση, η δημοκρατική συνείδηση της κοινωνίας μας; Οπως και να 'χουν τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο: με το να παρέρχονται ολόκληρα επτάμηνα χωρίς εκλογές δεν πάμε πουθενά. Οπως δεν πάμε πουθενά και με τα υποκατάστατα που λέγονται δημοσκοπήσεις. Ας το συνειδητοποιήσουμε: κινδυνεύουμε να χάσουμε τον τίτλο του «πολιτικού λαού της οικουμένης». Μην το ξεχνάμε: είμαστε ο λαός που, αφενός, πρεσβεύει ότι τα πάντα είναι πολιτικά και, αφετέρου, γνωρίζει ότι, υπό την έννοια αυτή, τίποτε δεν είναι πολιτικό. Γι' αυτό και μεταφράσαμε το «πολιτικό» σε «εκλογικό». Για να γίνουμε ο πιο εκλογόφιλος λαός της υφηλίου. Λοιπόν, αυτή η παράδοση σήμερα, με τα επτάμηνα να περνούν ανεκμετάλλευτα, κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα.

Θεαθήναι. «Κράτη ή δημοκρατίες του θεαθήναι» χαρακτηρίζει ο Μπολιβάρ Ετσεβερία, κορυφαίος στοχαστής από τον Ισημερινό, τα εθνικά κράτη που δημιουργήθηκαν στον χώρο της Λατινικής Αμερικής στις αρχές του 19ου αιώνα, ως προϊόν «επαναστάσεων» και αγώνων για την «εθνική ανεξαρτησία». «Κράτη-μαϊμούδες», δηλαδή. Γράφει, με αφορμή τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια των αντίστοιχων ξεσηκωμών, που έγιναν το 2010: «... αναγκάστηκαν να γίνουν όχι αυτό που θα 'θελαν, δηλαδή απομιμήσεις ή αντίγραφα των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών, αλλά κάτι άλλο: αναπαραστάσεις, θεατρικές εκδοχές, μιμητικές επαναλήψεις των τελευταίων - κοντολογίς, κατασκευές στις οποίες, με άψογα μπαρόκ τρόπο, το φαντασιακό τείνει να παίρνει τη θέση του πραγματικού». Επισημαίνεται ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με αντίστοιχα κινήματα που εκδηλώθηκαν την ίδια περίοδο σε άλλες ηπείρους είναι απολύτως συμπτωματική. Οπως είναι καθαρή σύμπτωση ότι για να αιτιολογήσεις τα ιστορικά αποτελέσματα των σχετικών εγχειρημάτων, ασχέτως γεωγραφικού στίγματος, ένα κλειδί σου είναι απαραίτητο: η θεατρικότητα.

Κάλπες. Ερχονται να προστεθούν στην αιθαλομίχλη ώστε να επιβεβαιωθεί ότι η σωτηρία της χώρας βρίσκεται σε καλό δρόμο (για να είμαστε ακριβείς: καλπάζει), ενώ σε ακόμη καλύτερο δρόμο βρίσκεται η σωτηρία των σωτήρων της χώρας.


Πηγή: Τα Νέα
Δημοσιεύτηκε στις 19/01/2013