Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν...

Η «βίλα Ιπποκράτους»

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αψευδή μάρτυρα της οικονομικής αποσάθρωσης των πολιτικών κομμάτων της Μεταπολίτευσης, του πολιτικού τους εκφυλισμού και της ηθικής τους κατάπτωσης αποτελεί μια ανακοίνωση που εξέδωσαν οι απλήρωτοι υπάλληλοι του ΠΑΣΟΚ.

Κι αυτό όχι μόνο γιατί διεκδικούν την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων, διερωτώμενοι πότε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα ασχοληθεί με τη «βίλα Ιπποκράτους», αλλά κυρίως για τις διαπιστώσεις τους: κάνουν λόγο για θέσεις, καρέκλες, μπίζνες και εκατομμύρια ευρώ που περνούν πάνω από τα κεφάλια τους τη στιγμή κατά την οποία βιώνουν την εξαθλίωση και τη χυδαία αδιαφορία.
Η διαπίστωση αυτή, βεβαίως, θα μπορούσε να εμπεριέχει και χαρακτηριστικά ιλαροτραγωδίας. Τα άτομα, ορισμένα εκ των οποίων επιλέχθηκαν με αδιαφανείς διαδικασίες μέσα από ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων και υπόγειων συναλλαγών, τα οποία αποδέχθηκαν να υπηρετήσουν διεφθαρμένους και άκρως διαπλεκόμενους μηχανισμούς εξεγείρονται όταν διαπιστώνουν ότι τους πετούν στη γωνία σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Αντιδρώντας μάλιστα, άρχισαν να βγάζουν και τα άπλυτα των αφεντικών τους στη φόρα, αποκαλύπτοντας τις κρυφές σάουνες, τις αλόγιστες σπατάλες, τα πολυδάπανα ταξίδια στο εξωτερικό, την πολυτελή διαβίωση των «κολλητών» με έξοδα του κόμματος κ.λπ.

Ακόμη κι αν παραβλέψουμε αυτές τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες που εξιτάρουν τη φαντασία, είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η εποχή του Μνημονίου άλλαξε άρδην, εκτός των άλλων, και το πολιτικό εποικοδόμημα. Τα πολιτικά κόμματα, βυθισμένα πλέον σε βαθιά κρίση ταυτότητας, δεν υπέστησαν απλώς πολιτική λοβοτομή και ιδεολογική αγκύλωση, αλλά μετεξελίχθησαν σε οικονομικούς γίγαντες με πήλινα πόδια. Η πίτα του κρατικού κορβανά, που συντηρούσε τους πολυδάπανους μηχανισμούς τους και τις στρατιές των συμβούλων τους, μίκρυνε ως απόρροια της συρρίκνωσης του ΑΕΠ της χώρας. Η κατάσταση αυτή δεν αφορά μόνον ή πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ, αλλά σχεδόν όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς.
Η τακτική ωστόσο που επέλεξαν οι επικεφαλής κυρίως των αστικών κομμάτων εξουσίας προκειμένου να υπερβούν αυτή την κατάσταση είναι ανάλογη με την πολιτική που άσκησαν για την έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση. Σε πλήρη σύμπλευση μεταξύ τους, αρνήθηκαν πεισματικά να απεξαρτηθούν από τον κρατικό κορβανά - δεν αποδέχθηκαν ούτε καν τη μείωση του ποσοστού της κρατικής τους επιχορήγησης, σε μια περίοδο όπου οι φορολογούμενοι από τους οποίους αντλούν τα έσοδά τους έχουν γονατίσει.
Από την άλλη, παρέπεμψαν στις ελληνικές καλένδες τις προτάσεις για τη θέσπιση κανόνων διαφάνειας στη διαχείριση των οικονομικών τους. Ετσι, παραμένουν βυθισμένα στο βούρκο της διαφθοράς, η οποία προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις ακριβώς λόγω της οικονομικής τους αποδυνάμωσης, διαπλέκονται με παντός είδους οικονομικά συμφέροντα και υποτάσσονται στα τρωκτικά και τους «νταβατζήδες» του Δημοσίου, που έγιναν μάλιστα και κυνικοί, επιλέγοντας την τακτική της «επιλεκτικής χρηματοδότησης» τύπου Siemens.