ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Προς Επιμένοντας
Του Γ. Σέρτη
ΤΡΙΑΝΤΑ ημέρες –σχεδόν– πριν τις Προεδρικές και σε περίοδο της
–σύνολης– χρεοκοπίας, έχουν... πρόσφορο έδαφος όσοι διαβάζουν –και– την
Ιστορία ανάποδα, καθώς ξημερώνει η επέτειος του Ενωτικού Δημοψηφίσματος.
Κι ενώ οι –ελάχιστες για την περίπτωση– γραμμές της χρονογραφίας υπενθυμίζουν στα εγγόνια ποιους παππούδες είχαν:
— Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρας!
οι νεοεκσυγχρονιστές του... τετραγωνισμού του κύκλου και οι... υπέρμαχοι του ρατσιστικού διαμελισμού της Διζωνικής αναμασούν τις νεοϊστορικές αναστροφές των ηττημένων μυαλών τους:
— Όλα τα πάθαμε από τον... μαξιμαλισμό μας! Αν δεν επαναστατούσαμε κατά των Εγγλέζων το 1955, αν δεν γεμίζαμε τους τοίχους με τα «Ένωσις ή Θάνατος», αν...
Τα αν τους μπορούν να φτάσουν και σ΄ εκείνον τον... καταραμένο τον Τεύκρο που αν δεν είχε αφιχθεί στο Νησί, η Κύπρος δεν θα ήταν Ελληνική, με κατοίκους που «όσα σύνεργα και αν μάζεψαν» οι -κατά καιρούς– κατακτητές, «δεν μπόρεσαν να τούς αλλάξουν τις ψυχές» της ομηρικής τους ρίζας και της ελληνικής τους ταυτότητας.
Έτσι που πεισματικά και... αππωμένα –όπως θα έλεγε και η προεδρική θυγατέρα– ξέρουν να αντιτάσσουν το:
— Όχι!
όταν οι –πρόσκαιρα– παντοδύναμοι και οι ακόλουθοί τους απαιτούν απειλητικά το:
— Ναι!
Λοιπόν, δεν είναι οι... μαξιμαλιστές παππούδες –«την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρας»– που μάς έσυραν στη –σύνολη– χρεοκοπία, αλλά τα... μινιμαλιστικά εγγόνια –«εκάμαμεν τζι εμείς» και «την Ελλάδα δεν θέλουμε, αφού είναι... ξηπετσισμένος κουρκουτάς»– οι πατριδοκάπηλοι γονιοί που υπηρέτησαν την ανθελληνική Χούντα των επίορκων συνταγματαρχών, και οι θλιβεροί κληρονόμοι της Μεταπολίτευσης που... σύγχυσαν τα δημόσια με τα κομματικά ταμεία.
Σε ώρες δύσκολες και σκοτεινές, ανάγκη να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν, και ποιοι πρέπει να είμαστε!...
Κι ενώ οι –ελάχιστες για την περίπτωση– γραμμές της χρονογραφίας υπενθυμίζουν στα εγγόνια ποιους παππούδες είχαν:
— Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρας!
οι νεοεκσυγχρονιστές του... τετραγωνισμού του κύκλου και οι... υπέρμαχοι του ρατσιστικού διαμελισμού της Διζωνικής αναμασούν τις νεοϊστορικές αναστροφές των ηττημένων μυαλών τους:
— Όλα τα πάθαμε από τον... μαξιμαλισμό μας! Αν δεν επαναστατούσαμε κατά των Εγγλέζων το 1955, αν δεν γεμίζαμε τους τοίχους με τα «Ένωσις ή Θάνατος», αν...
Τα αν τους μπορούν να φτάσουν και σ΄ εκείνον τον... καταραμένο τον Τεύκρο που αν δεν είχε αφιχθεί στο Νησί, η Κύπρος δεν θα ήταν Ελληνική, με κατοίκους που «όσα σύνεργα και αν μάζεψαν» οι -κατά καιρούς– κατακτητές, «δεν μπόρεσαν να τούς αλλάξουν τις ψυχές» της ομηρικής τους ρίζας και της ελληνικής τους ταυτότητας.
Έτσι που πεισματικά και... αππωμένα –όπως θα έλεγε και η προεδρική θυγατέρα– ξέρουν να αντιτάσσουν το:
— Όχι!
όταν οι –πρόσκαιρα– παντοδύναμοι και οι ακόλουθοί τους απαιτούν απειλητικά το:
— Ναι!
Λοιπόν, δεν είναι οι... μαξιμαλιστές παππούδες –«την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρας»– που μάς έσυραν στη –σύνολη– χρεοκοπία, αλλά τα... μινιμαλιστικά εγγόνια –«εκάμαμεν τζι εμείς» και «την Ελλάδα δεν θέλουμε, αφού είναι... ξηπετσισμένος κουρκουτάς»– οι πατριδοκάπηλοι γονιοί που υπηρέτησαν την ανθελληνική Χούντα των επίορκων συνταγματαρχών, και οι θλιβεροί κληρονόμοι της Μεταπολίτευσης που... σύγχυσαν τα δημόσια με τα κομματικά ταμεία.
Σε ώρες δύσκολες και σκοτεινές, ανάγκη να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν, και ποιοι πρέπει να είμαστε!...
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire