Κύπρος - Εμείς δεν ζητήσαμε περιορισμούς

Άριστος Μιχαηλίδης
ΑΥΤΟ κι αν ήταν έκπληξη. Οι Συμφωνίες Προσχώρησης που υπέγραψαν με την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2005 η Ρουμανία και η Βουλγαρία επιτρέπουν στα άλλα κράτη μέλη να απαγορεύσουν μέχρι το 2014 την ελεύθερη διακίνηση κι εγκατάσταση στο έδαφός τους εργαζομένων από τις δύο χώρες. Δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί έννομα και χωρίς ρατσιστικές θεωρίες το κύμα εργαζομένων από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, που επιδεινώνει σε τεράστιο βαθμό το πρόβλημα της ανεργίας στην Κύπρο.
Η πρώτη σκέψη που κάναμε διαβάζοντας αυτή την πληροφορία στην ανταπόκριση του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων, ήταν γιατί η Κύπρος δεν υπέβαλε αίτημα στην αρμόδια ευρωπαϊκή επιτροπή. Το έκανε η Ισπανία η οποία, όπως διαβάζουμε στην ανταπόκριση, τον Αύγουστο του 2011 όταν ξέσπασε η δημοσιονομική κρίση, υπέβαλε αίτημα περιορισμών για τους Ρουμάνους, το οποίο έγινε δεκτό από την Κομισιόν και είχε ισχύ μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 2012. Πριν από δύο βδομάδες επανήλθε υποβάλλοντας νέο αίτημα για επέκταση της περιόδου απαγόρευσης κατά ένα έτος, δηλαδή μέχρι το τέλος του 2013 κι επίσης έγινε αποδεκτό. Μαθαίνουμε ακόμα ότι εννέα κράτη μέλη (Βέλγιο, Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Ολλανδία, Αυστρία, Ηνωμένο Βασίλειο), είτε απαγορεύουν εντελώς την ελεύθερη διακίνηση, είτε επιβάλλουν περιορισμούς.
Η Κύπρος ούτε περιορισμούς επέβαλε, ούτε επικαλέστηκε ποτέ τη σχετική ρήτρα ως μια έστω πρακτική προσπάθεια να αντιμετωπίσει την πρωτοφανή ανεργία. Όταν ρωτήθηκε η υπουργός Εργασίας απάντησε ότι είχε κάνει κάποια «κουβέντα» με τον αρμόδιο επίτροπο, ο οποίος όμως την αποθάρρυνε κι έτσι δεν υπέβαλε αίτημα. Επειδή δηλαδή ο Επίτροπος δεν το είδε με καλό μάτι, το αίτημα δεν υποβλήθηκε ποτέ. Και η ανεργία συνέχισε να είναι το τραγικότερο από τα τραγικά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος. Αλλά, από τη στιγμή που υπάρχει η «ρήτρα προστασίας» και την επικαλέστηκαν χώρες του μεγέθους της Ισπανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας, είναι δυνατόν να μην μπορεί να απαιτήσει περιορισμούς ένα μικρό κράτος που κινδυνεύει να βυθιστεί στη θάλασσα από τα προβλήματα, πολύ μεγαλύτερα από το μπόι του, που προσπαθεί να σηκώσει;
Το πρόβλημα της ανεργίας στην Κύπρο δεν οφείλεται ειδικά στους Ρουμάνους και τους Βούλγαρους οικονομικούς μετανάστες. Και ούτε θα έπρεπε να μας απασχολεί η εγκατάσταση αυτών των ανθρώπων στη χώρα μας, όπου ήρθαν για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Ζήσαμε κι εμείς μετά το ‘74 τη ξενιτιά και πρέπει να κατανοούμε την ανάγκη άλλων λαών. Όταν όμως η οικονομία δεν αντέχει να προσφέρει βιοπορισμό ούτε σε ντόπιους ούτε σε ξένους, τότε μια υπεύθυνη κυβέρνηση οφείλει να λάβει κάθε μέτρο που μπορεί να βοηθήσει τους πολίτες της. Όταν η ανεργία κάνει οικογενειάρχες να κλέβουν χαλλούμια από υπεραγορές δεν είναι αρκετός λόγος για να υποβληθεί αίτημα εξαίρεσης για Ρουμάνους και Βούλγαρους; Όταν πλήττει το 30% των νέων; Όταν έχει τη μεγαλύτερη αύξηση από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης; Τι άλλο πρέπει να γίνει δηλαδή για να προσπαθήσει η κυβέρνηση να κάνει το ελάχιστο στο πλαίσιο των δυνατοτήτων, που αίφνης μαθαίνουμε ότι υπάρχουν στο πλαίσιο της ΕΕ;
aristosm@phileleftheros.com


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 03/01/2013