«Ιστορία εξουσίας και καταλήψεων»

Ιστορίες έρωτος και αναρχίας

Του Δημήτρη Μητρόπουλου

«FILM d'Αmore e d'Anarchia»! Αυτός είναι ο πρωτότυπος ιταλικός τίτλος της ταινίας «Ιστορία έρωτα και αναρχίας» της Λίνα Βερτμίλερ από το 1973, με τον Τζιανκάρλο Τζιανίνι και τη Μαριάντζελα Μελάτο. Στην Ιταλία του Μεσοπολέμου ένα αγροτόπαιδο, θυμωμένο γιατί οι φασίστες σκότωσαν τον κολλητό του, πάει στη Ρώμη με στόχο να σκοτώσει τον Μουσολίνι. Ωστόσο η διαμονή του σε έναν οίκο ανοχής αλλάζει τα δεδομένα. Η ανατρεπτική διάθεση παγιδεύεται στα λευκά σεντόνια.

«Ιστορία εξουσίας και καταλήψεων» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του φιλμ που παρακολουθούμε, με καστ αποτελούμενο από διάφορα στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Υποτίθεται ότι ο Τσίπρας και η παρέα του δεν έχαναν από το μάτι τους τον στόχο να γίνουν κυβέρνηση. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παγιδευθεί στις επιχειρήσεις ανακατάληψης κτιρίων του κέντρου της Αθήνας. Το έργο έχει γλαφυρές σκηνές, εφάμιλλες του καλύτερου ιταλικού κινηματογράφου. Από την επιχειρηματολογία Σκουρλέτη για το αν οι μάσκες και τα κοντάρια υπάρχουν σε κάθε σπίτι ώς την αντεπίθεση με κατάληψη των γραφείων της ΔΗΜΑΡ στην Αγίου Κωνσταντίνου.

Ο έρωτας δεν ανθεί στην πολιτική. Αλλά η αναρχία και η εξουσία είναι σε αιώνια αντίθεση. Είτε οι αστυνομικές επιχειρήσεις, που τις καλύπτει πολιτικά ο Νίκος Δένδιας, συνιστούν πονηρή πρόκληση είτε όχι, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να ξαναζήσει τις κουκούλες του 2008. Το τι έγινε εκείνο τον Δεκέμβριο, στα μεγάλα επεισόδια που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είναι γνωστό. Το ΚΚΕ πέτυχε να χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ τους κουκουλοφόρους. Ηταν η φάση που η Αλέκα πάτησε πολιτικά τον Αλέξη. Αλλά και η αρχή του δύσκολου 2009, όταν ο Τσίπρας είδε το κόμμα του να χάνει δυνάμεις και να κινδυνεύει να μείνει ακόμη και έξω από τη Βουλή, στις εκλογές του Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς. Τρία χρόνια αργότερα, στην κατάληψη της Νομικής του 2011, το είχαν μάθει το μάθημά τους. Οι τσιπραίοι είχαν τότε ανοιχτή γραμμή με τον υπουργό Εσωτερικών Ραγκούση, προσπαθώντας να συμβάλουν στην εκτόνωση της κρίσης, ενώ ο άλλος μισός ΣΥΡΙΖΑ ήταν στα κάγκελα. Τελικώς, η είσοδος της Αστυνομίας, με όλους τους κινδύνους που συνεπαγόταν, αποφεύχθηκε.

Ωστόσο η βίλα Αμαλία και οι άλλες αστυνομικές ανακαταλήψεις έφεραν ξανά στο προσκήνιο τον έρωτα ορισμένων στον ΣΥΡΙΖΑ για τις καταστάσεις αναρχίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του βουλευτή Καστοριάς, Διαμαντόπουλου. Μόνο που αν κάποιοι στην Κουμουνδούρου συνεχίσουν να έλκονται από έναν ρομαντικό επαναστατισμό, ξεχνούν ότι αυτά είναι για το περιθώριο. Είναι βέβαιο ότι οι συμπεριφορές αυτές τρομάζουν - ας μην πούμε απωθούν - τη μέση κοινωνία, άρα δεν οδηγούν στην εξουσία. Αφήστε που τραβούν την προσοχή από τα οικονομικά.  

Ολα αυτά δεν είναι άσχετα με την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλαφονάρει.