Δημοσιογραφική διακόσμηση και κοινοβουλευτικό θέαμα

Ο ιός της ατάκας λαβώνει τη χώρα

Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

«Ενας βολικός τρόπος για να γνωρίσεις μια πόλη είναι να ερευνήσεις με ποιον τρόπο εργάζεται κανείς σ' αυτήν, με ποιον τρόπο αγαπά και με ποιον τρόπο πεθαίνει...»
Αλμπέρ Καμί, «Η πανούκλα»

Και γιατί όχι να γνωρίσεις μια χώρα ολόκληρη με τους παραπάνω τρεις διαφορετικούς αλλά τόσο καίριους δείκτες, που μπορεί να μην είναι ανάπτυξης αλλά «ύπαρξης» και μόνο; Στη σαββατιάτικη «Ελευθεροτυπία» διαβάσαμε, σε έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας, ότι το 78,6% των ανθρώπων δηλώνει ότι χρησιμοποιεί λιγότερη θέρμανση από όση χρειάζεται, οδηγώντας τους επιστήμονες να μιλούν για «ενεργειακή φτώχεια», καθώς ένας στους δέκα πολίτες είναι σε θέση να πληρώσει αγόγγυστα τους λογαριασμούς για την οικιακή του θέρμανση. Στην «Κ.Ε.» είδαμε ακόμα χειρότερα. Ο δείκτης παιδικής θνησιμότητας, ο οποίος κατά το διάστημα 2001-2008 μειωνόταν 8,7% ετησίως, τα τελευταία τέσσερα χρόνια αυξάνεται κατά 14%. Να, λοιπόν, που οι αριθμοί καταγράφουν με αμείλικτο τρόπο την κατάρρευση της ζωής των ανθρώπων.
Την ώρα που η έντυπη δημοσιογραφική διακόσμηση έχει κολλήσει στην παραπομπή του Παπακωνσταντίνου στην προκαταρκτική ή σε αυτήν του Τσοχατζόπουλου σε δίκη, ολόκληρο το σύστημα μοιάζει με τον σπιούνο που, κρυμμένος στη γωνία, τρίβει τα χέρια με σαρδόνιο χαμόγελο τύπου «τη σκαπούλαρα και πάλι». Ηταν το σύνολο του κοινοβουλευτικού θεάματος τέτοιο· και τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι θ' αλλάξει. Ενας απέραντος επαρχιακός καφενές μπολιασμένος -για ακόμα μία φορά- με τον ιό της μεγαλοστομίας και της τηλεοπτικής ατάκας, ηθικά άνομης και σχεδόν χυδαίας στα μάτια του ανθρώπου που αδυνατεί να πληρώσει τη θέρμανση, τα φάρμακα, το νοίκι, τη δόση του στεγαστικού, την ασφάλεια του αυτοκινήτου.

Σαν την άλλοτε μεσοαστική αιθαλομίχλη, που λόγω κρίσης μετουσιώθηκε σε «καπνιά της ανάγκης», τα μεταφορικά τζάκια έχουν βαλθεί με νύχια και με δόντια ν' αλλάξουν ερμηνεία στο βιασμό του αυτονόητου. Εχουμε και στο παρελθόν βομβαρδιστεί ανηλεώς με ανούσιες θεατρικές παραστάσεις που κρύβουν τρανταχτές αλήθειες. Δεν λέμε, αν προκύψουν ευθύνες τόσο για τον Παπακωνσταντίνου όσο και για τον Τσοχατζόπουλο να αποδοθούν. Αλλά είναι απαισιόδοξο να ισχυριστούμε ότι πάλι το θεαθήναι θα κυριεύσει; Ο τηλεοπτικός χαβαλές που στις περιπτώσεις και των δύο θα πάρει τα απολειφάδια της δημόσιας εικόνας τους και θα τα απογειώσει σε μείζονα εθνικά ζητήματα.
«Ο τρόπος που πεθαίνεις...» λοιπόν βοηθάει να αναγνωρίσεις μια πόλη. Και τους ανθρώπους της. Οπως ο Σαχτζάτ Λουκμάν. Ο 27χρονος Πακιστανός. Πέθανε μαχαιρωμένος. Κανείς δεν ξέρει αν οι δύο δράστες είναι ακροδεξιοί, ναζιστές, χρυσαυγίτες ή όλα μαζί. Ή και τίποτα από όλα αυτά. Αλλά δύο τύποι που μεγάλωσαν μέσα στα ερείπια ενός κόσμου που διδάσκει βία, με λεπίδια ή όχι. Που διδάσκει να λιντσάρεις ό,τι διαφωνείς. Που σε μεγαλώνει με το σύνδρομο του καλύτερου και του ανώτερου. Που δυνάμει μπορεί γι' αυτόν το λόγο να σε κάνει δολοφόνο. Και αυτό δεν χωράει σε κανένα στικάκι του κόσμου...
k.kyriakopoylos@eleftherotypia.net