Το παιχνίδι με τους Γερμανούς

Παιχνίδια

Του Δημήτρη Μητρόπουλου

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ εν αναμονή; Ή μήπως πολιτικός του Νότου που περιμένει στην ουρά για να πάρει γερμανικά μαθήματα οικονομίας; Είναι εύκολο να μαντέψει κανείς πώς το βλέπουν στην Κουμουνδούρου. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι ότι το ραντεβού του Αλέξη Τσίπρα με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προκύπτει σε μια χαώδη για τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτική συγκυρία.

Η περίοδος τα έχει όλα. Πεζοδρόμιο και Ολομέλεια της Βουλής. Λίστα Λαγκάρντ και ανακαταλήψεις κτιρίων. Κοντάρια και στικάκια. Σκουρλέτη και Δραγασάκη. Κωνσταντοπούλου και Διαμαντόπουλο. Είναι ένα σπασμένο μωσαϊκό που αναδεικνύει τις αντιφάσεις ενός κόμματος που έχει κρίση ταυτότητας αλλά που, κυρίως, δεν μπορεί να αποβάλει την κουλτούρα της μειοψηφίας. Για κάποιους είναι θέμα πολιτικής φιλοσοφίας. Ηδη από τον Νοέμβριο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είχε προειδοποιήσει ότι η Αριστερά δεν είναι φτιαγμένη για την εξουσία. Τις τελευταίες εβδομάδες όλοι εκείνοι και όλες εκείνες που βγήκαν τότε να του βάλουν πιπέρι, τον δικαιώνουν.

ΩΣΤΟΣΟ, η τρικυμία εν κρανίω της Κουμουνδούρου προκύπτει και αν αντιπαραβάλει κανείς τις πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο δεκαήμερο με ένα βασικό ερώτημα. Αυτοί που τον ψήφισαν τον περασμένο Ιούνιο - όταν εκτινάχθηκε σε ποσοστό της τάξεως του 27% - γιατί τον ψήφισαν; Για να είναι ζώνες ελεύθερης αποθήκευσης κονταριών και μπουκαλιών διάφορα υπό κατάληψη δημόσια κτίρια στο κέντρο της Αθήνας; Την απάντηση τη δίνει το ταβάνιασμα ή, ακόμη χειρότερα, η κάμψη της δυναμικής της Κουμουνδούρου στις δημοσκοπήσεις. Βασιλιάς των μετρήσεων τους τελευταίους μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε το Σαββατοκύριακο κάτω από τη ΝΔ. Στην πολιτική - σπορ στο οποίο δεν έχουν και τόσο μεγάλη εμπειρία πολλοί από τα πολιτικά επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ - σημασία δεν έχουν οι αριθμοί αλλά η τάση. Δηλαδή η κίνηση του ασανσέρ. Πάει πάνω ή πάει κάτω;

ΕΙΝΑΙ μέσα σε αυτή τη σύγχυση - ας μη μιλήσουμε για μπάχαλο - που ο Αλέξης πάει Βερολίνο να δει τον Σόιμπλε.
Η αλήθεια είναι ότι η Κουμουνδούρου επεδίωκε ραντεβού κορυφής ήδη από το καλοκαίρι - αλλά μια συνάντηση με τον Φρανσουά Ολάντ στο Μέγαρο Ηλυσίων αποσοβήθηκε εξ Αθηνών. Εκείνο που έχει αλλάξει έκτοτε δεν είναι η διάθεση του Τσίπρα να συναντήσει τους ισχυρούς της υφηλίου. Είναι η αντίληψη των κυβερνώντων εν Ελλάδι ότι όσο πιο γρήγορα αρχίσει να βλέπει τους Ευρωπαίους ο Αλέξης τόσο καλύτερα. Διότι εκεί θα φανεί το πραγματικό μέτρο των δυνατοτήτων να περάσει τις απόψεις του για την οικονομία, να πείσει τους συνομιλητές του και να επιτύχει τις βελτιώσεις που θεωρεί εφικτές. Δηλαδή θα φανεί ότι πολλά από όσα λέγονται τους τελευταίους μήνες από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι λόγια του αέρα ή απόψεις για εσωτερική κατανάλωση που δεν περνούν τα σύνορα της χώρας.

ΑΝ είναι έτσι - αν δηλαδή ισχύσουν τα μαθήματα γερμανικής οικονομίας - τότε η συνάντηση Τσίπρα με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα θα έχει χαρακτήρα πρόσκρουσης. Οι Γερμανοί δεν είναι συνήθως και πολύ ευγενείς στις διατυπώσεις. Δηλαδή τα λένε χοντρά. Αλλά αυτή είναι η μία πλευρά. Υπάρχει και άλλη. Βερολίνο και Κουμουνδούρου έχουν κανάλια επαφής τους τελευταίους μήνες. Από το αν θα επιτραπεί στον Τσίπρα να κρατήσει τα προσχήματα - από το αν δηλαδή θα αποφύγουν να τον στραπατσάρουν - θα φανεί το βάθος αυτών των επαφών και τα πραγματικά παιχνίδια που παίζονται.