ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Προς Διαστροφείς
Του Γ. Σέρτη
ΑΝΑΓΚΗ επανάληψης:
Τα χρόνια παρέρχονται, ο συρμός της
διαστρέβλωσης και της ισοπέδωσης επικρα-
τεί, ως συμβαίνει -πάντα- ετερόφωτοι και
διατεταγμένοι προσαρμόζουν τα γεγονότα
στα δικά τους μέτρα, και η ετεροχρονισμέ-
νη... κριτική επιμένει να γράφεται -και- η
Ιστορία έτσι ώστε να υπηρετούνται οι νέες
επιλογές.
Μια-δυο φορές τον χρόνο, η αναφορά
στον Μακάριο αφορμή και για αναδρομή
της ζωής εκάστου.
Εκείνη η συμβολική Πορεία Μακαρίου,
και η προσωπική πορεία του καθενός μας.
Τιμώντας -υποτίθεται- τον Μακάριο, και
-ταυτόχρονα- προσβάλλοντάς τον:
–Δυστυχώς, τι να κάνουμε; Ο Μακάριος
μάς δέσμευσε με την αποδοχή της
Διζωνικής!
Άλλωστε, χρόνο με τον χρόνο λιγο-
στεύουν οι αυτόπτες μάρτυρες, και πληθαί-
ν ο υ ν ο ι δ ι α σ τ ρ ο φ ε ί ς κ α ι ο ι
παραχαράκτες.
Έτσι που -επετειακή επανανάληψη- ο
χρονογράφος, όλο και πιο συχνά, θυμάται
εντονότερα τη χαρακτηριστική φράση του
Μακαρίου, άμα -κυρίως- συναπαντιόταν με
τη μικρότητα δικών του ανθρώπων:
–Μην είσαστε, μωρέ, μικροί!
Πού να υποπτευόταν πως η μικροπρέ-
πεια θα επεκτεινόταν σαν μεταδοτική
νόσος.
Αλίμονο, σε όσους επιμένουν να θυ-
μούνται τις δύσκολες ώρες και τις ελάχι-
στες λεπτομέρειες.
Να, φερειπείν:
Εκείνος ο -ενοχλητικός- τηλεβόας από
την Πλατεία, στην τελευταία ομιλία του Μα-
καρίου, που επέμενε στην κομματική γραμ-
μή, και...
Σταμάτησε να μιλά ο Μακάριος, και
απευθύνθηκε στον... τηλεβοούντα:
–Δεν θα μάς επιβάλεις εσύ με το χωνί
την πολιτική σου...
Και όμως... Οι... χωνοφόροι και τη
γραμμή τους επέβαλαν, και στον Μακάριο
την αποδίδουν!...
Τα χρόνια παρέρχονται, ο συρμός της
διαστρέβλωσης και της ισοπέδωσης επικρα-
τεί, ως συμβαίνει -πάντα- ετερόφωτοι και
διατεταγμένοι προσαρμόζουν τα γεγονότα
στα δικά τους μέτρα, και η ετεροχρονισμέ-
νη... κριτική επιμένει να γράφεται -και- η
Ιστορία έτσι ώστε να υπηρετούνται οι νέες
επιλογές.
Μια-δυο φορές τον χρόνο, η αναφορά
στον Μακάριο αφορμή και για αναδρομή
της ζωής εκάστου.
Εκείνη η συμβολική Πορεία Μακαρίου,
και η προσωπική πορεία του καθενός μας.
Τιμώντας -υποτίθεται- τον Μακάριο, και
-ταυτόχρονα- προσβάλλοντάς τον:
–Δυστυχώς, τι να κάνουμε; Ο Μακάριος
μάς δέσμευσε με την αποδοχή της
Διζωνικής!
Άλλωστε, χρόνο με τον χρόνο λιγο-
στεύουν οι αυτόπτες μάρτυρες, και πληθαί-
ν ο υ ν ο ι δ ι α σ τ ρ ο φ ε ί ς κ α ι ο ι
παραχαράκτες.
Έτσι που -επετειακή επανανάληψη- ο
χρονογράφος, όλο και πιο συχνά, θυμάται
εντονότερα τη χαρακτηριστική φράση του
Μακαρίου, άμα -κυρίως- συναπαντιόταν με
τη μικρότητα δικών του ανθρώπων:
–Μην είσαστε, μωρέ, μικροί!
Πού να υποπτευόταν πως η μικροπρέ-
πεια θα επεκτεινόταν σαν μεταδοτική
νόσος.
Αλίμονο, σε όσους επιμένουν να θυ-
μούνται τις δύσκολες ώρες και τις ελάχι-
στες λεπτομέρειες.
Να, φερειπείν:
Εκείνος ο -ενοχλητικός- τηλεβόας από
την Πλατεία, στην τελευταία ομιλία του Μα-
καρίου, που επέμενε στην κομματική γραμ-
μή, και...
Σταμάτησε να μιλά ο Μακάριος, και
απευθύνθηκε στον... τηλεβοούντα:
–Δεν θα μάς επιβάλεις εσύ με το χωνί
την πολιτική σου...
Και όμως... Οι... χωνοφόροι και τη
γραμμή τους επέβαλαν, και στον Μακάριο
την αποδίδουν!...
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire