Κύπρος - Η συγκίνηση δεν διαρκεί για πάντα

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

Φαντάσου να πέφτει το αεροπλάνο, να πεθαίνουν και οι δύο γονείς σου -ίσως και τα μεγαλύτερα αδέλφια σου- και να μένεις, στην καλύτερη περίπτωση, δίπλα στους παππούδες ή κάποιους θείους, θείες για να σε μεγαλώσουν. Οι οποίοι έχουν τα δικά τους παιδιά, τα δικά τους έξοδα, τους δικούς τους προϋπολογισμούς. Κι οι παππούδες είναι πια σε ηλικία που ζουν με τη σύνταξη τους. Το κράτος, μέσα στην καθολική οδύνη που επικρατεί στο νησί, αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό.

Και λειτουργεί ως κράτος προνοίας. Αποφασίζει να χορηγηθεί στο κάθε παιδί ένα ποσό που θα του διασφαλίσει πως, αν μη τι άλλο, θα μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια κι όταν ενηλικιωθεί θα μπορεί, αν θελήσει, να σπουδάσει ή να αρχίσει μια δουλειά έχοντας ένα ποσό σαν βάση. Να έχει δηλαδή αυτό το ποσό, που αν ζούσαν οι γονείς του, θα του προσέφεραν. Το ποσό κατατίθεται στην τράπεζα. Κανείς εξάλλου, μέχρι τον περασμένο Μάρτιο, δεν φύλαγε τις οικονομίες του κάτω από το μαξιλάρι. Και τα λεφτά αυτά, όσα ήταν κατατεθειμένα στη Λαϊκή ή στην Τράπεζα Κύπρου, έγιναν καπνός. Η πρώτη οδύνη πέρασε όμως και τα αντανακλαστικά του κράτους και των λοιπών διορισμένων και εκλελεγμένων δεν λειτουργούν πια με τον ίδιο τρόπο. Θα είναι διάκριση, λέει η Επίτροπος για το παιδί, Λήδα Κουρσουμπά, να παρέμβει υπέρ των συγκεκριμένων παιδιών αφού, λόγω της οικονομικής κρίσης, πολλά παιδιά δεν διαθέτουν σήμερα τα στοιχειώδη για να ζήσουν. Επιχείρημα το οποίο, φυσικά, είναι σωστό. Αυτά τα παιδιά ωστόσο, που ίσως να μην έχουν τα στοιχειώδη για να ζήσουν, ενδεχομένως να έχουν και τους δυο τους γονείς. Εκ των πραγμάτων η διάκριση υπάρχει. Κι αφού είμαστε κατά των διακρίσεων, τόσο πολύ προσηλωμένοι στο γράμμα του νόμου, τόσο πολύ ορθολογικά σκεπτόμενοι, όπως εμφανίζεται σήμερα η Επίτροπος για το παιδί, θα έπρεπε να θέσουμε βέτο και όταν δόθηκαν τα λεφτά στα ορφανά της Ήλιος. Γιατί σε αυτά τα παιδιά και όχι στα άλλα (η μισή χορηγία ίσως) των οποίων ο πατέρας σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ή εργατικό ατύχημα ή από κάποια ασθένεια;
Τα ορφανά της Ήλιος είναι μια πολύ συγκεκριμένη κατηγορία. Κι απλά κολοκυθίζουμε. Τους δόθηκε ένα ποσό, το οποίο αργότερα τους το έκλεψαν. Όπως φυσικά και των υπόλοιπων καταθετών των δύο τραπεζών. Αν μας συγκίνησε τότε η περίπτωση τους κι αποφασίσαμε ως κράτος να τα στηρίξουμε, γιατί σήμερα δεν μας συγκινεί η περίπτωση τους;

 
 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 11/10/2013