Η κακοδαιμονία της ελληνικής Αριστεράς

Τυφεκιοφόροι νοσούσης λογικής

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Από τη μια, οι πυρφόροι της συστημικής λογικής. Οτιδήποτε εναντιοδρομεί, ρίχνεται στο πυρ το εξώτερον. Αντιμνημονιακοί, συνδικαλιστές, αιρετικοί, απεργοί. Βάναυσες επιθέσεις, λοιδορίες, χλεύη και εξοργιστικές ερμηνείες, που αποθεώνουν την ιλαρότητα και την ευτέλεια. Κατά τα άλλα, οι ξιφήρεις του συστημικού στρατοπέδου υπερασπίζονται τον πλουραλισμό, θύουν στον βωμό του γόνιμου διαλόγου και πασχίζουν για μια ανοιχτή κοινωνία...

Και από την άλλη, μια Αριστερά εν αμύνη που φοβάται να πει καλό λόγο για τους αλλόδοξους -πόσω μάλλον όταν κυβερνούν-, κλείνει τα μάτια στα παθογενή των προνομιακών για την ίδια χώρων (συνδικαλισμός, Πανεπιστήμια κ.τ.λ.), δεν έχει το θράρρος να τα βάλει με λαϊκά μικροσύνολα όταν αυτά κήδονται για το δικό τους συμφέρον και αδιαφορούν για το γενικό (επιλογή χώρων για χωματερές), και η οποία οχυρώνεται πίσω από τείχος στερεοτύπων για να μένει απαρασάλευτη σε προβληματικές επιλογές και ανελαστικές θέσεις (μεταναστευτικό, εθνικά, κλείσιμο δρόμων από δέκα νοματαίους κ.ά.).
Μια μόνιμη κακοδαιμονία ταλανίζει την Αριστερά.
Νομίζει ότι αν επιδοκιμάσει νομοθετικές ή άλλες πρωτοβουλίες των εκάστοτε κυβερνώντων, θα κατηγορηθεί για υποστολή της εγερτήριας σημαίας και για καθεστωτική σύμπλευση. Ετσι, υποτιμά την ικανότητα του κόσμου να διακρίνει το στοιχειώδες και ενισχύει τον λαϊκισμό της ολικής απόρριψης. Βαδίζοντας στο ίδιο μονοπάτι με τα καθεστωτικά κόμματα, αρκείται συνήθως στην εκ των υστέρων αυτοκριτική -συχνά καταιγιστική-, αλλά δεν έχει κατορθώσει να ιχνογραφήσει την εικόνα ενός χώρου ανοιχτού στο γόνιμο αναθεωρείν, στην έγκαιρη διάγνωση και παραδοχή άστοχων επιλογών, στη αποτελεσματική ευελιξία και, γενικώς, στη φιλοτέχνηση «γήινου», ελκτικού προσώπου, που δεν εμπορεύεται την (υπαρκτή) ευαισθησία του και δεν αποθεώνει το απόλυτον.
Εχει κάνει σοβαρά βήματα τα τελευταία χρόνια η Αριστερά, ιδία η εκτός δογματικών τειχών. Δεν πυροβολεί αφηνιασμένη τον πατριωτισμό (δεν χαρίζει πια με την ευκολία του παρελθόντος τις έννοιες πατρίδα και έθνος στη Δεξιά), ξαναδιάβασε όλες τις πτυχές του μεταναστευτικού και δεν επιδεικνύει μονομερή ευαισθησία, επιχείρησε επιτυχώς «ανοίγματα» προς τον λαϊκό κόσμο του συντηρητικού χώρου, αλλά παραμένει ακόμη διστακτική και φοβική σε αρκετά ζητήματα.
Φέρ' ειπείν, στην αντιμετώπιση του ναζιστικού ιού. Αντί να επιδοκιμάσει ενθουσιωδώς την έστω όψιμη πρωτοβουλία της κυβέρνησης, προτίμησε ένα κρύο «ναι μεν, αλλά», υψώνοντας ως καίριον την (οπωσδήποτε σωστή και τεκμηριωμένη) κριτική της στη μέχρι τώρα αβελτερία κυβερνώντων, Αστυνομίας και Δικαιοσύνης. Επίσης, εμμένει στο ολοκληρωτικού χαρακτήρα νομοσχέδιο Ρουπακιώτη, που ποινικοποιεί τον λόγο και την άποψη, απακαλύπτοντας μια τραγική αντίφαση: από τη μια καταδικάζει τον αυταρχισμό, τον σκοταδισμό (κάψιμο βιβλίων από θρησκόληπτους κ.ά.) και τη φίμωση των ιδεών, και από την άλλη συναινεί στον ολοκληρωτισμό της ποινικοποίησης του λόγου (ποτέ π.χ. δεν είπε μια λέξη για τον φασιστικό γαλλικό νόμο Γκεσώ, που απαγορεύει την κυκλοφορία αιρετικών βιβλίων, και φυλακίζει τους συγγραφείς τους).
Για την ενδιαφέρουσα σχάση στους κόλπους της Ανανεωτικής Αριστεράς, δηλαδή για την αυτονόμηση ομάδων και μορφωμάτων και την πλήρη ενσωμάτωση όταν αγγίζουν την εξουσία (συγκυβέρνηση το '89, ΔΗΜΑΡ, «εκσυγχρονιστές» κ.λπ.), θα πούμε σε επόμενο σημείωμα. Η πρόκληση της εξουσίας συνήθως βρίσκει την Αριστερά ανέτοιμη ή μάλλον παγιδευμένη στα έπεα και το πράττειν της εύκολης, αντιπολιτευτικής περιόδου. Το αντιμετωπίζει τώρα και ο ΣΥΡΙΖΑ...
Οσο για τους πυρφόρους της συστημικής λογικής, που είπαμε στην αρχή, επίσης θα επανέλθουμε. Με συγκεκριμένες αναφορές σε ανθρώπους ευφυείς που παραλογίζονται, σε γραφιάδες που υποκαθιστούν τη θεμιτή κριτική με τη στρατευμένη δυσανεξία και σε υπέρμαχους της «ανοιχτοσύνης» που φυλακίζουν την οπτική τους στα κελιά της μικροψυχίας και της μονομέρειας. Πρόκειται για φαινόμενο και όχι για ατομικές παρεκβάσεις...
ΥΓ.: «Τυφεκιοφόροι νοσούσης λογικής». Στίχος του ευκλεούς Νίκου Καρούζου, από τον «Ερυθρογράφο».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 11 Οκτωβρίου 2013