Κύπρος - Μα δεν λύθηκε το υδατικό;

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

Χθες, καθώς ψιλόβρεχε ο υπουργός Γεωργίας, Νίκος Κουγιάλης, συζητούσε με τον υπουργό Ενέργειας και Υδάτων του Λιβάνου, το ενδεχόμενο μεταφοράς νερού από το Λίβανο. Παρόλο που ψιλόβρεχε, φαίνεται πως ο υπουργός έχει inside information, είτε κατευθείαν από τον θεό, είτε από τους μετεωρολόγους, πως θα ακολουθήσει μακρά περίοδος ανομβρίας και σπεύδει να προλάβει την επίλυση του θέματος πριν διψάσουμε. Διορίστηκαν μάλιστα επιτροπές που θα διερευνήσουν τους τρόπους που θα γίνει η μεταφορά και το κόστος.

Είναι αλήθεια πως των φρονίμων τα παιδιά πριν διψάσουν ψάχνουν λύσεις, αλλά είχαμε την εντύπωση πως το υδατικό το είχαμε λύσει προ πολλού και μας έμεινε άλυτο μόνο το κυπριακό. Έτσι, τουλάχιστον, μας είχανε πει οι προηγούμενοι υπουργοί Γεωργίας. Ύστερα, φυσικά, προέκυψε και το οικονομικό που έχουμε να λύσουμε, άλλα όχι φτου κι από την αρχή το υδατικό.
Κι έτσι, ενώ η μια κυβέρνηση προχωρούσε στην κατασκευή μονάδων αφαλάτωσης, η άλλη κυβέρνηση έρχεται να τις ακυρώσει, γιατί το κόστος λειτουργίας τους στοιχίζει ανεβάζοντας την τιμή του νερού, με αποτέλεσμα η γεωργική δραστηριότητα να μην είναι κερδοφόρα. «Αν θέλουμε να αναπτύξουμε την γεωργία και να την κάνουμε ανταγωνιστική, είπε ο κ. Κουγιάλης, θα πρέπει να μειώσουμε το κόστος παραγωγής νερού». Σύμφωνα με τον υπουργό, η παραγωγή νερού από τις αφαλατώσεις είναι πολύ ακριβή, στοιχίζει περίπου 1,30 ευρώ για κάθε κυβικό μέτρο που παράγουμε. Καλά, αυτό πότε το ανακαλύψαμε; Όταν προχωρούσαμε στη δημιουργία μονάδων αφαλάτωσης, δεν ξέραμε πως λειτουργούν και πόσο στοιχίζουν;
Ερωτηθείς ο υπουργός με ποιο τρόπο θα γίνει η μεταφορά νερού στην Κύπρο, είπε ότι εξετάζονται δύο τρόποι: είτε με πλοία, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν με τη μεταφορά νερού από την Ελλάδα, είτε με την κατασκευή αγωγού. Θυμάται άραγε ο υπουργός, τις λεπτομέρειες της μεταφοράς νερού από την Ελλάδα; Πόσα μας στοίχισε και σε τι μεγέθους παρωδία εξελίχθηκε;
Πριν λίγα χρόνια ξεριζώναμε τις κυπριακές ποικιλίες γεωργικών προϊόντων, τώρα τις ψάχνουμε. Θέλαμε να γίνουμε κέντρο υπηρεσιών και εισάγαμε ντομάτες από την Ολλανδία και σκόρδα από την Κίνα και τώρα θέλουμε να επιστρέψουμε στη γεωργία. Αύριο μπορεί να ανακαλύψουμε πως οι ανεμογεννήτριες δεν παράγουν όση ενέργεια θα θέλαμε, τα γήπεδα γκολφ δεν ήταν η λύση για προσέλκυση τουρισμού, την επαρχία άδικα την κτίσαμε με κακόγουστα τουριστικά χωριά που μένουν άδεια… Δεν υπάρχει τρόπος να σκεφτόμαστε μακροπρόθεσμα και να μην χρειάζεται να κτίζουμε και να χαλούμε;