Η πολιτική κομματικοποίησε και χουλιγκανοποίησε το ποδόσφαιρο

Αντιστάσεις

Τι είναι το ποδόσφαιρο; Παιγνίδι χαράς ή πόλεμος και μίσος;

  Σάββας  Ιακωβίδης

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, τελικά, το ποδόσφαιρο στην Κύπρο; Είναι μάχη; Πόλεμος; Μίσος; Καταστροφή; Εμφύλιος σπαραγμός; Τύφλωση και φανατισμός; Αλλ’ αυτό δεν είναι… ποδόσφαιρο. Είναι κοινωνική ανωμαλία και παθογένεια. Είναι αρρώστια και καρκίνωμα. Είναι εγκληματική έκφανση, που συγκεκριμενοποιείται στα πρόσωπα γνωστών-άγνωστων χούλιγκαν. Όλων των ομάδων. Όλων των αποχρώσεων. Όλων των ιδεολογικών τοποθετήσεων. Όλων των κομματικών εξαρτήσεων. Όλων των πολιτικών καταδυναστεύσεων. Γι’ ακόμα μια φορά, είδαμε ξανά το ίδιο ανόσιο έργο άθλιων και εγκληματιών: Χούλιγκαν προκάλεσαν νέα επεισόδια, μετά τον αγώνα ΑΕΛ-Απόλλωνα (όπως έκαναν προηγουμένως χούλιγκαν της Ομόνοιας, του ΑΠΟΕΛ, της Ανόρθωσης…). Τη φορά αυτή πήγαν ένα βήμα παρακάτω: Εξειδίκευσαν την εγκληματική δράση τους με την εκσφενδόνιση κατ’ αστυνομικών, βελόνων, μπουλονιών, βολιών, κτλ.

Παραλίγο να είχαμε θύματα. Είχαμε, όμως, σοβαρούς τραυματισμούς.
Κάθε φορά πλήττεται ακόμα περισσότερο η σοβαρότητα, γελοιοποιείται η αξιοπιστία και κατερειπώνεται η υπευθυνότητα του κράτους. Χθες και προχθές παρέλασαν από τα ερτζιανά και τις τηλεοπτικές οθόνες οι ίδιες ιερεμιάζουσες προσωπικότητες του λεγόμενου ποδοσφαίρου. Όλες ολοφύρονταν για το κατάντημα του κυπριακού ποδοσφαίρου και ολόλυζαν ότι δεν αποκλείεται να έχουμε σύντομα και νεκρούς, αν συνεχιστεί η κατάσταση.
Δεν απάντησε, όμως, κανείς γιατί συνεχίζεται και εκτραχύνεται η κατάσταση με το τέρας του χουλιγκανισμού. Ούτε εξηγούν γιατί καθυστερούν μέτρα ανάσχεσης του θηρίου. Προφανώς δεν θέλουν να καταλάβουν ότι αν δεν ελέγξουν, έστω και τώρα, το αιμοβόρο τέρας, που χλιμιντρίζει ωρυόμενο έξω από τα γήπεδα, στο τέλος θα ελέγξει το έμφοβο κράτος και τις τρεμαλέες δομές του. Οι πολίτες έχουν κυριολεκτικά αγανακτήσει με το κλότσημα των ευθυνών σε ξένα γήπεδα. Έχουν αηδιάσει με τις ανέξοδες φλυαρίες και τις εύκολες αλληλοκατηγορίες των άμεσα εμπλεκομένων.
Τι περιμένουν όλοι οι αρμόδιοι για να αντιδράσουν και να δαμάσουν το τέρας του χουλιγκανισμού; Να δουν νεκρούς; Μα, θα τους δουν και θα τους δούμε, αφού ένα παράλυτο κράτος υποκύπτει σε σωματειακούς και πελατειακούς εξαναγκασμούς και αποδέχεται κομματικούς εκβιασμούς και συμβιβασμούς. Το κράτος έχει την ευθύνη της τήρησης του Νόμου και της Τάξης. Η Βουλή έχει την υποχρέωση να δώσει στις διωκτικές Αρχές τα αναγκαία νομοθετικά όπλα, για να δράσουν κατά των χούλιγκαν. Γιατί πελαγοδρομούν τόσα χρόνια; Γιατί αργούν να ζυμώσουν; Διότι δεν θέλουν να ξεφουρνίσουν, δηλ. δεν επιθυμούν να ταράξουν τα κάκιστα κείμενα. Από τη στιγμή που τα κόμματα, αυτή η γάγγραινα της δημοκρατίας, εισέβαλαν στα αθλητικά σωματεία. Από τη στιγμή που η πολιτική κομματικοποίησε το ποδόσφαιρο. Από την ώρα που οι λεγόμενοι παράγοντες το παίζουν Πάπες και χρησιμοποιούν τους συρφετούς των χούλιγκαν για οικονομική και πελατειακή ενίσχυση τω σωματείων. Και από την ώρα που το ποδόσφαιρο παίζεται με όρους ελληνικής σημαίας και σφυροδρέπανου, γαλάζιου και κόκκινου, αυτό είναι τελειωμένο.
Η χρόνια ανοχή εκτρέφει την ασυδοσία και η ατιμωρησία αιμοδοτεί την εγκληματική εκτύλιξη του χουλιγκανισμού. Οι ρίζες του φύονται στην οικογένεια με καλπάζουσες μεταστάσεις στον αθλητικό και κοινωνικό ιστό. Όλοι μπορεί να δικαιολογούνται και να φλυαρούν για όλα. Η ατολμία, οι σωματειακές και πελατειακές ή και ψηφοθηρικές σκοπιμότητες, τα εκατομμύρια και η άρρωστη ψυχολογία της νίκης στρώνουν σίγουρο κόκκινο χαλί για τους επόμενους, πρώτους νεκρούς. Εκτός και αν συνειδητοποιηθεί, επιτέλους, ότι το ποδόσφαιρο είναι παιγνίδι και όχι πόλεμος.