Ένας δικτάτορας που για δεκαετίες ταλαιπωρούσε τον αιγυπτιακό λαό

Ιστορίας μηνύματα

Του Χρήστου Ψιλογένη

ΑΙΩΝΕΣτώρα η ζωή προσφέρει διδάγματα και η ιστορία εκπέμπει τα μηνύματά της. Μα δυστυχώς, η ανθρώπινη ματαιοδοξία, ενεργεί συχνά σαν ωτοασπίδα, που δεν αφήνει να ακουστεί η αλήθεια, όσο εκκωφαντική και να είναι. Η εύκολη επιτυχία, συχνά επισκιάζει τη λογική, όπως η αστραπή την όραση και η βολική ρουτίνα την αίσθηση του μέτρου. Για την προσωρινότητα των αξιωμάτων ο λόγος, βασική πτυχή της ματαιότητας των εγκοσμίων. Αυτήν που σε διαβεβαιώνει πως εσύ, δεν θα επαληθεύσεις τον σκοτεινό κανόνα, αλλά θα αποτελέσεις την εκτυφλωτική εξαίρεση, μετατρέποντας την προσωρινότητα της δόξας σε μονιμότητα ζωής. Και ο Χόσνι Μουμπάρακ, δεν αποτέλεσε την εξαίρεση.
Παρότι η πείρα της ζωής και τα διδάγματα της Ιστορίας, τού είχαν έγκαιρα δώσει την προειδοποίηση που παίρνει κάθε ηγέτης. Ότι, όσο οι δυνατοί της Γης τον χρειάζονται, θυμούνται μόνο τα προσόντα του, πραγματικά, ή ακόμα και ανύπαρκτα. Πώς ήταν, στην περίπτωσή μας, ο μεγάλος τους φίλος και ο χαρισματικός ηγέτης, που εξασφάλιζε τη σταθερότητα στην ευαίσθητη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Πρωτίστως βέβαια διασφάλιζε τα συμφέροντά τους, αλλά όπως ξέρετε, οι μεγάλες ειδήσεις δεν είναι προς ανακοίνωση, ακόμα και όταν είναι πασίδηλες. Αποτελούν, ας πούμε, ένα άτυπο οφ δι ρέκορτ! Ώσπου ξαφνικά, μπροστά στο απρόσμενο μα και αναπόδραστο τέλος, θυμήθηκαν τα ελαττώματά του, αυτά που πάντα υπήρχαν, αλλά καμώνονταν πως δεν έβλεπαν. Πως, στην πραγματικότητα, ο άξιος ηγέτης ήταν ένας δικτάτορας που για δεκαετίες ταλαιπωρούσε τον αιγυπτιακό λαό και έπρεπε να φύγει. Και μάλιστα χωρίς καθυστέρηση! Για ν’ απολαύσει επιτέλους η χώρα, τα αγαθά της δημοκρατίας και ο αιγυπτιακός λαός τα δικαιώματά του, αξίωσαν, με καθυστερημένη ευαισθησία, οι μέχρι προχθές φίλοι και στυλοβάτες του αμαρτωλού καθεστώτος. Μιλούμε βεβαίως για γνωστές μεγάλες δημοκρατίες της Δύσης, εκείθεν και εντεύθεν του Ατλαντικού, που παραδοσιακά επιλέγουν δημοκρατία για τον εαυτό τους και εξάγουν δικτατορία προς τους ξένους. Για μια ακόμα φορά, ένας θνητός ηγέτης, συμπεριφέρθηκε ως να ήταν αθάνατος. Μα δυστυχώς, ή ευτυχώς, η ζωή έχει και τα απρόοπτά της, τόσο στη δημόσια, όσο και στην ιδιωτική μας ζωή. Κάτι ας πούμε σαν τα παχυλά συμβόλαια που παίρνουν οι ικανοί, με ή χωρίς εισαγωγικά και νομίζουν πως θα διαρκέσουν για πάντα, επειδή στους όρους απασχόλησης, οι εργοδότες, σκόπιμα, δεν έβαλαν ημερομηνία λήξης. Μα δυστυχώς, στην εργοδοσία, ισχύουν πάντα οι αμείλικτοι κανόνες της αγοράς. Που σημαίνει βεβαίως ότι ο συνετός ηγήτορας, πρέπει να βλέπει το ταξίδι της δόξας, με τη σοφία της προσωρινότητας και κυρίως με το μεράκι της προσφοράς.
Γιατί τα χωρίς ημερομηνία λήξης παχυλά συμβόλαια, που φαίνονται απεριόριστης διάρκειας και μοιάζουν ισόβια, είναι στην πραγματικότητα, ανοικτής ημερομηνίας. Που σημαίνει πως όσο πιθανή είναι η παράταση, είναι και η απρόσμενη λήξη. Οπότε, ακόμα και εκεί που όλα φαίνονται ρόδινα, μπορεί να ξεσπάσει καταιγίδα. Και ο ώς τώρα «εξαίρετος» φίλος, να βρεθεί, από τη μια στιγμή στην άλλη, στην ανεργία και μάλιστα χωρίς σύνταξη. Όχι μόνο από τα σφάλματά του, αλλά γιατί ο μέχρι χθες «εξαίρετος» εργοδότης δεν τον χρειάζεται πλέον. Τον θεωρεί πλεονάζον προσωπικό, που πρέπει να φύγει χωρίς την ασφάλεια του χθες, αλλά με την ανασφάλεια του αύριο. Ήδη οι εργοδότες της παγκοσμιοποίησης, ψάχνουν το νέο βολικό μάνατζερ, για να ελέγξουν την πυρκαγιά που άναψε και η δική τους απληστία. Γι’ αυτό, ώσπου να τον βρουν, ο παλιός θα παίρνει παράταση, για κάθε ενδεχόμενο. Έτσι κινείται το διεθνές παζάρι. Μα η προσπάθειά τους, θα είναι αβέβαιης έκβασης. Ιδιαίτερα αν η λαϊκή εξέγερση οδηγήσει σε ελεύθερες εκλογές και ανάδειξη του ηγέτη που χρειάζεται η χώρα. Σύμφωνα με τα μηνύματα της Ιστορίας και τις ανάγκες ενός λαού.