Ένα κοινωνικό πρόβλημα

ΕΦΗΜΕΡΑ

Ο φασισμός της δυστυχίας

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣΣτέλιος Μάινας δέχτηκε πριν λίγες μέρες επίθεση από αλλοδαπούς λίγο έξω από το σπίτι του. Πρώτα κάποιος προσπάθησε να του αρπάξει το κινητό, καθώς μιλούσε, κι έπειτα άλλοι έτρεξαν ξοπίσω του πετώντας του μπουκάλια, μέχρι που δυο συμπατριώτες του έσπευσαν και τον έσωσαν. Το θέμα πήρε διαστάσεις λόγω της επωνυμίας του θύματος, ο οποίος αναίρεσε την απόφαση του να υποβάλει μήνυση, μιλώντας για δυστυχισμένους ανθρώπους. Τις απόψεις του, καθώς και την απόφαση του να επιμένει να ζει σε μια γειτονιά της Αθήνας η οποία πλέον έχει καταληφθεί από μετανάστες, τις εξήγησε σε κάποιο μπλοκ. Με ένα υπέροχο κείμενο, το οποίο άναψε φωτιές. Άλλοι τον έβρισαν γιατί «κάποιοι σαν κι αυτόν με την ανοχή τους κατάντησαν την Αθήνα έτσι», άλλοι εξύμνησαν το μεγαλείο της ψυχής του. Και κάποιοι ανέλυσαν το θέμα της μετανάστευσης. Και όλοι έχουν δίκαιο. Και η ρομαντική άποψη του Μάινα που θέλει να περπατά στη γειτονιά του ανέμελος όπως έμαθε, αρνούμενος να αφήσει τον φόβο και το μίσος να φωλιάσουν στην ψυχή του, γιατί «σε περιόδους κρίσης του πολιτισμού μας, όπως τώρα δεν υπάρχουν αντίπαλοι, μόνο ο άνθρωπος που απεγνωσμένα ψάχνει τη χαμένη του ψυχή», αλλά και η Χριστίνα Δήμου που υποστηρίζει πως «ανθρωπισμός δεν είναι η ανοχή του εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ο συμβιβασμός με τον φασισμό της δυστυχίας». «Αν δεν μπορούμε, λέει, να προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό σε όλα αυτά τα πλήθη των ανεξέλεγκτα και χωρίς άδεια εισερχομένων συνανθρώπων στη χώρα μας, δηλαδή εργασία, τροφή, εκπαίδευση, ποιότητα ζωής, δεν μπορώ να καταλάβω σε τι διαφέρουμε από εκείνους που είναι φυσικοί αυτουργοί της κατάντιας τους». Γι’ αυτό και θεωρεί πως μόνη λύση είναι να βοηθηθούν οι άνθρωποι να επιστρέψουν στην πατρίδα τους όπου με όπλο τον δίκαιο θυμό, την αγανάκτηση και την πίστη για ένα καλύτερο αύριο, θα επαναστατήσουν κατά των εκμεταλλευτών τους, μήπως κάποτε ανατείλει ένας καινούργιος κόσμος. «Τον συνάνθρωπο μου, καταλήγει, επιλέγω να τον θέλω συναγωνιστή και όχι άθλιο διακονιάρη που εμπορεύεται την κατάντια του». Και έχουν κι οι δύο πλευρές δίκαιο. Γιατί εν τέλει το θέμα που προέκυψε με τους μετανάστες δεν είναι θέμα ρατσισμού. Είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που χρειάζεται λύση.