Τίποτα

 
Δημήτρης Δανίκας   

Για να καταλάβεις δηλαδή. Δεν είναι μόνο του το Τσερνόμπιλ. Δεν είναι  μόνος του ο  υπαρκτός σοσιαλισμός.  Δεν είναι μόνη της η ένοχη σιωπή της σοβιετικής νομεγκλατούρας. Θυμάσαι τότε στις 26 Απριλίου του 1986; Οταν  ο τέταρτος αντιδραστήρας μετατράπηκε σε νεκροταφείο χιλιάδων ψυχών; Τότε που ένα αόρατο χέρι έκλεισε  την στρόφυγγα της ειδησεογραφίας και κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε την έκταση ούτε τις εφιαλτικές προοπτικές.

Τότε που  λέγαμε ότι αυτή η μεσαιωνική σιωπή καθοδηγείται από  το Κρεμλίνο. Τότε  που  πιστεύαμε  ότι τέτοια  μαζικά εγκλήματα  αποκλείεται να συμβούν στον ελεύθερο  κόσμο που αναπνέουμε εμείς. Ε λοιπόν,  ύστερα από εικοσιπέντε χρόνια   όλες αυτές οι δοξασίες και οι δικές μας, του κόσμου μας, οι ανωτερότητες γκρεμίστηκαν σαν τραπουλόχαρτα. Γιατί η Ιαπωνία είναι μία από τις τρεις ισχυρότερες οικονομίες του  τάχα μου, ελεύθερου κόσμου. Γιατί κι εκεί όπως στο Τσερνόμπιλ τα μέτρα είναι παρόμοια μ εκείνα  της  σοβιετικής μουχλιασμένης  μηχανής. Γιατί και στην δημοκρατική Ιαπωνία η στρόφυγγα της ειδησεογραφίας είναι  σχεδόν  κλειστή. Γιατί και  εκεί  τερατάκια από τον πυρηνικό χειμώνα στο μέλλον  θα γεννηθούν. Φαντάσου τώρα. Μιλάμε για την χώρα των  ατελείωτων αναστεναγμών. Του απέραντου νεκροταφείου της  Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Μιλάμε για έναν τόπο όπου  οι μνήμες από τις δύο ατομικές βόμβες  που κάρφωσαν οι Αμερικανοί είναι τόσο νωπές σαν η τραγωδία να είχε συμβεί  μόλις  χτες. Μιλάμε για την  Ιαπωνία της απέραντης πειθαρχίας και ης απερίοριστης  τεχνογνωσίας. Κι  όμως τα ίδια και χειρότερα στην καπιταλιστική Φουκουσίμα όπως στο κομμουνιστικό Τσερνόμπιλ. Ξέρεις  γιατί;  Επειδή και στην περίπτωση του στρεβλού υπαρκτού σοσιαλισμού αλλά και σττην άλλη  της αχόρταγης, βουλημικής κερδοφορίας, ο κάθε απλός πολίτης είναι σαν το αδέσποτο σκυλί. Ενα τίποτα. Μια βίδα που την αλλάζεις στο πι και φι. Ανακαλύψαμε την διάσπαση του Ατόμου για να κερδίσουμε δισεκατομμύρια και να στείλουμε την Ανθρωπότητα στην καταστροφή!